6828 resultaten.
Waarheid der liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
622 de lakens
voegt hij er aan toe
nu ze naast hem ligt
in haar onbewolkte schoonheid
vol vragen, lachend en verbazend
als een jonglerende liefdes schim
blij over de honing in de wereld
het vaarwater van haar schoot
naakt omdat het maanlicht warm schijnt
bij hem in bed, laat hij haar zien en voelen
wat ze met romantiek bedoelen
de donkere…
Dood spoor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
524 zich heeft geworteld in het stadse land
dat een pagina krijgt in de ochtendkrant
waar een critica op haar schoonheid wijst
een herfstig park schuift af en toe voorbij
en coulissenland dat op een Monet leek
met groen en oker gepenseeld gewas
de trein doorkruiste gehucht en bergwei
overburgde de kabbelende beek
zachtjes klopte land tegen donker…
de zee - avond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 de avond ligt op het water
vloeiend donker weg gedragen
het voorzichtig omslaan van de grijze golven
die hun geluid inbinden of ze onder de
rood aanlopende hemel willen bidden
voor meer stilte.
de tonen zijn gelijk met een dof bereik.
de zee raakt alleen en onmerkbaar traag
varen aan de horizon nog een paar schepen.…
Terugverlangen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 In de stilte kan ik jou nog horen,
in het donker kan ik jou nog zien.
Jouw liefde in mijn hart verborgen,
keert ooit terug misschien,
Wanneer ik dan opnieuw in jouw ogen mag verdrinken,
zweven op die mooie lach.
Jouw stem weer in mijn oren zal klinken,
die knuffel geven waar ik zo naar smacht.…
spel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
806 Ik sta op Barteljorisstraat,
het is donker en ik ben alleen.
Toch is het licht nog om me heen
en hoor ik drukke kinderpraat.
Met Haarlem ben ik vaak wel blij:
het Spaarne blinkt, Frans Hals lacht aan;
graag wil ik er wat langer staan,
maar dobbelsteen rolt weer naar mij.
Een moederstem: ‘kom jongens, stop’.…
Maestro Maurice
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
434 Uit partituren rijst een
zwierend lint van blauwe inkt
van de pen van zijn rechter
in het Concert voor linkerhand
eenmalig gebeeldhouwd
in toonkunsttaal
klinken Daphnis en Chloë
hoogsensitief magistraal
tot de donkere tinten
in de diepten van hades
Gaspard de la nuit
beklemmend obscuur
opzwepend duivelse septiemakkoorden…
Nieuw zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 In die donkere tijden,
Nadat jij mij onverwachts verliet,
Ik achterbleef in mijn verdriet,
Niet kon wennen aan m’n lijden,
Zo wilde ik het leven niet,
Ik wist niet hoe ik dat kon mijden.…
Resttijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
410 voor het afsterven ben ik nog niet beducht —
de donkere lucht zal zeker klaren.
ik bleef mezelf, verdronk in ouderdom,
ik leerde zwijgen als een vorm van inhoud,
het stillen van het denken aan later.
‘soms hield je van zekerheid — maar waarom?’
of de boom die zich vond in het dode hout:
het ouder zijn behoort niet tot een flater.…
Jouw schaduwkant
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
456 inkijk had op de
directe nabijheid
vaag de grote lijnen
van de toekomst
kon lezen die langs
jouw profiel geëtst
bleken in een
redelijk snel
ontluikende
materialisatie van
wat komen gaat
en nog verschijnen
grote sculpturen
in verbondenheid
ook van kleur en
gelijkvormigheid
terwijl een bestaande
resonans zorgde voor
fundamentele donkere…
Warmte van gedeelde stilte
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.411 Ik drink uit de diepste poel
van je liefdevolle hart
wij ontmoeten elkaar
in donkere minuten van de nacht
samen in zoete duisternis
elkaar stevig vasthouden
ik hou van je, dit zijn mijn woorden
nu je mij dicht bij je hart hebt
houd je hand vast en droom urenlang
in de liefde die onze liefde is geworden
nu je weer samen met mij in…
Hoop in de nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
497 De hoop die ons door donkere tijden haalt,
als een zonnestraal die in de nacht ontwaakt.
Een nieuwe morgen vol beloftes en dromen,
waarin we samen onze toekomst bouwen.
We voelen de kracht van wat nog moet komen,
en durven weer te hopen en te vertrouwen.…
Teruggevonden wereld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
230 Koude maakt plaats voor warmte,
het donker gaat verloren in het nieuwe licht.
Verdwijnen doet de eenzame schaamte,
al kijkend in de ogen van een liefelijk gezicht.
Je voelt het leven opnieuw in je tintelen,
beschermende handen die puur op jou zijn gericht.…
Mijn kus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
334 Mijn kus,
een zachte verzegeling van adem,
een trilling die het zwijgen breekt,
een vlam die, heel even,
het donker verdringt.
Geen woord kan zo waar zijn,
geen gebed zo tastbaar,
als de warmte die ik achterlaat,
op de rand van jouw bestaan.…
Metamorfose
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
227 totdat jij me aanraakt met jouw vingers
en ik verander in een fraaie vlinder
dan vlieg ik weg met gouden vleugels
wanneer jij me vrijlaat
uit jouw lachende mond
het is zeker niet onmogelijk
dat ik zwijg wanneer jij luistert
dat ik niet buig voor argumenten
nu jij ze opschrijft in de schaduw
jij weet dat ik geen hoop geef
in het donker…
Het Licht van Morgen
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
258 Want achter elke donkere bocht,
wacht vaak het licht waar je naar zocht.…
Fuck de Taalunie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
129 Daarna maak ik literaire ruzies in het donker
want nieuwe woorden geven licht.…
Weidevogels
gedicht
3.4 met 40 stemmen
18.742 Afzonderlijk en los en in een nieuw verband -
een donker dienblad is het land waarin
de scherven zijn verborgen.
Hun roep, niet uit het veld te slaan,
klinkt uit het nachtelijke gras
dat nog niet toe aan groeien is,
hoog en verfijnd.…
Jij bent mijn zon
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
4.704 gelukkig voor mij
En weet mij dan warmte te geven
Jij bent voor mij zo waardevol
Zo open en me altijd weer trouw
Vrolijk en belangstellend tegelijk
Dat raakt me telkens weer in jou
Je luistert naar al mijn verhalen
En bent behept met engelengeduld
Mijn tranen veeg je langzaam weg
Als ik jou mijn verdriet heb onthuld
Jij bent mijn zon in donkere…
Toekomst ontluikt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.141 Langs het pad van kiezelstenen
groeien hyacinthen paars van kleur
in kleine groepjes naast elkander
verspreiden zij hun eigen geur
ze kijken luchtig naar het licht
soms verschillend van nuance
diep geworteld in donkere grond
laten zij lentedagen dansen
omhelzen elke nieuwe morgen
sprankelende druppels ochtenddauw
buigen zacht naar zonnestralen…
pakte wijwater voor twee
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
884 je gaf entree
ontsloot de kerkdeuren
pakte wijwater voor twee
ik voelde hoe
de vloer onze passen nam
devotie knielde in de bank
in het zuidelijke licht
werd donker noorden
met emoties snel gedicht
ik zag ornamenten
de muur geschilderd met een lach
hemelbogen oogden je pigmenten
jij was mijn pracht
ik kleurde je Maria
zoals…
die zich vliegensvlug verrijken
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
2.136 ik jaag op je in nauwe
stegen waar de zon geen
donker ziet, het ondoorzichtige
gebied van handen die
zich vliegensvlug verrijken
ik zit je op de hielen
voel je tussen roekeloze
zielen, zie hun ogen glanzen
door een mooie actie van je lijf
ze weten dat je altijd bij hen blijft
handen vol beloften
strooi je om je heen, je
kruipt onder…
het zwart van late avonden
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
1.203 ik zag
brokken ongebruikte tijd
was gevangen in de niet
doorbroken cirkel van verwachten
kon niets tot mijn ultieme spijt
ik duisterde de middagzon
en tunnelde de schemer
met het zwart van late avonden
werd magisch realist
joeg het laatste restje daglicht
door de kist naar grijze wagens
de nacht heeft ons begraven
in het donker…
de eindstreep
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.227 ik wil de eindstreep bereiken
een doel hebben om naar te streven
mijn wilskracht begint te wijken
zoekend in mezelf naar motivatie om te leven
vastzittend in een diep donker gat
de klim is te zwaar
was het maar een kronkelig oplopend pad
had ik die kracht even maar
op zoek naar de juiste woorden
waar ik mijn gevoel in kan weergeven
als…
je schaduw wil me kelen
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
950 gooi je bloemen, dwing
me maar opzij te gaan
je schaduw wil me kelen
kijkt me donker aan
manshoog knak en
vierendeel je alle stelen
de schijn van kleur bloeit rood
maar dat kan niemand schelen
we droomden in muziek
hoogpolig sloot de hemel zijn
akkoorden, een dissonant in
woorden, die we nog niet hoorden
we zongen tot de vleugels…
Lichtstralen
hartenkreet
2.7 met 19 stemmen
1.742 In de laatste zonnestralen
Van een late middagzon
Warmen we onze lichamen
Heerlijk aan elkaar
Nog één moment
Voordat het warme licht
Geruisloos verdwijnt in de kim
In het schemerdonker
Van het avondlicht
Laten we elkaar vinden
Zoekend naar liefde
Nog één moment
Voordat je mijn mond kust
Geruisloos zacht in liefde
In de donkere nacht…
Eenzaamheid
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.241 Zo bleek al haar haren
zo bleek is haar huid
Haar ogen lijken donker
van haat en nijd
Haar lippen dicht op elkaar geperst
zodat ze niks kan zeggen
Haar stem lijkt net een stel oude remmen
Mensen kijken langs haar heen
Alsof ze niet bestaat
Zeggen geen woord
maar af en toe fluisteren ze haar naam
Mensen vinden haar raar
en denken…
de formateur
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.461 het dorp der dorpen sluimert in de zon
de wijken zijn als late honingraten
door koningin en bijenvolk verlaten
een enkeling vindt schaduw op balkon
het leven is terug naar waar ’t begon
daar ligt een garnizoen van frontsoldaten
dat vluchtte uit de broeierige straten
de zee zorgt voor een generaal pardon
nabij een donker middeleeuws kasteel…
De laatste zomernacht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
708 In een donkere zomernacht,
zie ik je kijken.
Ik zie hoe je lacht,
en hoe je ogen me ontwijken.
Je loopt met iets rond.
en wil me dat vertellen,
Een verdrietige mond,
en ogen die mij vragen stellen.
Dus vraag ik het jou,
en aan je ogen die tranen.
Je weet hoeveel ik van je hou,
de laatste nachten van ons samen.…
Herinnering aan mijn jeugd
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.306 Ik was twaalf
En nog zo jong
Toen de
narigheid begon
De werkelijkheid
Zo bikkelhard
Sloeg in mijn jeugd
Een diep zwart gat
Waarin ik toen
verdween
Niet meer wist
waarheen
Hoe donker ook
de dagen
Hoe groter ook
de angst
Welke weg
ik moest gaan
Welke duurde
het langst
De richting
die ik heb gekozen
Was kiezen
voor…
Siberiatska
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.975 Sacha, Oleg en ik
een heldere klaterlach vult vragende glazen
waarin de kaarsvlam versnippert tot dwaallichtjes
zo vernevelt mijn werkelijkheid zich tot vage lijnen
de kosmos balt zich tot hier en nu aan deze tafel
lichtend in het donker zijn de ogen niets ontziend
ik proef hoe zij hun zinnen zingen in zacht gebrom
tandengoud beantwoordt…