628 resultaten.
Het afscheid voorbij
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
2.145 Als de lente in jouw lichaam herleeft
als vlijtige liesjes op een rij
die jij gezwind en dartel water geeft
denk dan nog eens aan mij
Als de open haard gezelligheid dicteert
het warme 'ons'-gevoel zo broos nabij
en jij alléén de koude winter trotseert
denk dan nog eens aan mij
Als de zon zo zalig zacht de zomer zingt
de kind'ren kraaien…
een slechte jeugd
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
954 (Den Haag slechte gemeente voor kinderen)
je wieg staat in een vorstelijke stad
maar net geboren, kraai je om die zegen
de toekomst lacht, de Heer is je genegen
de zon beschijnt een hemels levenspad
pas later lees je in het ochtendblad:
een Haagse jeugd valt toch een tikje tegen
je zit om liefde en begrip verlegen
als 'eiberkuiken' heb…
hittegolf
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
836 Rijn bereikt haar laagste peil
een dijk scheurt in de droogte
in Portugal heeft een smeulende peuk de vlam gewekt
in de Alpen ontketent de smeltende gletsjer een lawine
zwaailichten rusten op stal
perslui en dwarsfluiters wijzen naar boven
naar de minister met een zweetkring op de rug
oma suft in de broeikas van haar zolderflat
een kraai…
ik mag loetje zeggen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
754 ik begin daar aan mijn wenkbrauwen
te eten met klauwen vet in de krul
gebraden glazen tanig als kraaien
kijken naar de spiegelscherven
ik mag loetje zeggen
ik loop door de bubbels van harde
kelen in de lucht door naar
kwasten en pennen gedoopt in
de hete brij die cerebraal mag heten
ik mag loetje zeggen van lichterlaaie
achter de…
Simon Vinkenoog
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.245 Hoor
aanhoor de kraaien
zei hij,
dat is het geluid van Amsterdam.
Met mijn dichters pen zal ik zwaaien,
de wind heeft me erheen
verbazend doen verwaaien.
Met oog voor de vink, dit pen gekletter
in zang van twiet, twietde wiet,
de hoop dat hij zijn weg nu ziet
en vind.
De vraag:
Wanneer wilde u naar huis gaan?…
De brug van de rede
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
664 De doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeerde lang in een
ongeschreven verlangen,
uit nood vermeden, verleert
wat door een kind is geraakt,
het leed als carrousel in
een eentonig spel, de afgrond
als ondiepe kwel,waar kraaien
zich spiegelen aan hun verstand.…
Zomertijd/ Wintertijd
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.329 Je biologische ritme gaat de andere kant op,
de hond denkt een uur eerder, moet ik nu al,
de hanen kraaien veel te laat
en de kippen leggen, veels te vroeg.
Het is ergens goed voor, zeker en vast
maar tegen dat we eraan gewend zijn,
wordt de tijd weer aangepast,
en klopt alles weer zoals het kloppen moet!…
Aan je graf
netgedicht
2.8 met 14 stemmen
2.407 Soms voel ik dan niets dan de dood
om mij heen, hoor ik slechts een kille wind waaien,
het raspende gekras van de kraaien
behekst door een vallend avondrood.
Vaker hoef ik niet lang te wachten
eer er plots van jou respons komt,
het ongeloof in mij verstomt,
ik goede raad krijg in gedachten.…
Ongenoegzaamheid
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.463 Wij zijn gelijkerhand alhier des Heeren gasten,
Hij spijst ons, om te voên, niet om te overlasten:
Genoegen wij ons niet, maar kraaien nog om meer,
Gewisselijk daarmee verstoren wij de Heer,
Ja, maken ons onweerd, dat met zijn goede gaven
Hij ons nog langer tijd zou kweken en zou laven.…
Doodlopende weg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 wanneer ik weer eens over akkers stap
door brede voren ga, zo diep bevroren
de kraaien zie daar op de torenkap
hun jassen zwart, ze lijken hier te horen
en winter weer zijn glazen offers schenkt
aan sloot en vaart waar reigers onverdroten
ondanks ’t stille wit van dood die wenkt
nog zweven tussen hoop en niet geschoten
besef ik, deze streek…
Morgen Palmzondag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
546 De dorpen liggen in de lentezon te blinken
terwijl de kinderen met palmen zwaaien
en van een pure vreugde luidop kraaien
omdat ze zeker nog niet weten van ’t verzinken
in dood en pijn en duisternis, voor U bereid.
En zelfs uw leerlingen zijn nog niet klaar
de bittere beker ook met u te delen.…
Achdinges
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
453 meevoerde naar
veiligzalige oevers
En op een propere avond,
het moet in de zomer zijn geweest,
bakte hij broden voor iedereen
van ingrediënten die niemand kende
zelf zei hij – melig als zijn brood –
dat hij ze plukte als de zon precies
boven zijn bakermat reikte
Wij geloofden hem
immers hij vertelde louter leugens
tegen de kraaiende kraaien…
Een grauwe herfstdag
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
889 gedreven door wind en motregen
ploeterend over heuvels, door weilanden, modder en plassen
wandelend langs troosteloze lege café terrassen
toch een glimlach op mijn gelaat gekregen
fascinerende aanblik van bossen met kale bomen
alleen in de toppen nog wat bladerkleur te ontwaren
kraaien huizen er met tientallen paren
zon lijkt er toch even…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…
Dieren haiku's #2
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
568 Een oude kraai
viert zijn verjaardag
tussen sneeuwpoppen.
Vlinders
blijven vreemdelingen
ze spreken in kleuren.
Een reiger strijkt neer
en trakteert zichzelf
op een patatje oorlog.…
voor jou
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
611 de zang van nachtegalen
het krassen van kraaien
krassen?
het koeren van duiven
gevolgd door de obligate balts
en het onvermijdelijk driftig paren
vanwaar zo opeens mijn droefenis?…
Lied der dwaze orangs
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
421 De nacht passeert,
het maneschijnsel bleekt
Nieuw licht breekt door de regenwoudlianen
In tropenbergen kraaien reeds twee hanen
Dan maakt een geur zich los
uit woudreussappen
Door dunne twijgen en langs dikke stammen
Zijgt langzaam een bedwelmende odeur
Een keur aan Omars Rubayat kwatrijnen
In hersenpannen van verdwaasde orangs
Als reuzevlinder…
STIFT IN VRIESWEER
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
313 Kraaien houden hun ogen op hem gericht,
zitten ineengekrompen vol zielenpijn
in een boom, berooid door vriezend venijn,
wiens takken zuchten onder sneeuwgewicht.
Schilder Terpen Tijn brengt deze witte kou
met schielijke werkdrift in een tekening,
waarin wachtende hoop schuilt achter rouw.…
nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.034 en als dan plotseling
de nacht
valt
als een tapijt van sneeuw
en toedekt
wat gebleven is
en de duur vervaagt
tot stilte
dan voelt de koude
tot op het bot
lacht geen vogel
geen bloem, geen
wuivend gras
een kraai krast
geritsel, stilte
de koude wind
neemt de plaats in
- reeds lang voor
hem bestemd -
nu grijpt hij zijn kans
geen…
Magnolia
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.655 Terwijl de kraaien landen
op de stangen van het sterfbed
lik ik haar suikerlippen
luister naar het gegons van genot
zie de klamme blozende bloem.
Stuipend lach ik me kapot.
Haar wangen met kuiltjes, tache de beauté
De geaderde hals vloeit open
Ik plak van het zweet
Mijn adem schiet te kort.…
een oud huis
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.273 afgebladderd, roestige
vlekken verraden gebrekkig onderhoud,
een scherpe geur doordesemt dit
oude, verlaten huis en besmeurt
het behang met groezelige vlekken
klimop woekert langs de muren,
salpeter kristallen glinsteren,
ze getuigen van lang vergane glorie
langs de kalkstenen zuilen,
met hun trotse kapitelen
het is geen verrassing dat kraaien…
Verleden weg
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
1.149 damp van ijle nevels
zwieren als spookachtige slierten, fluisteren
van her en van vergeten
hoeveel schreden deinden over de holle weg
waarop ik mijn stappen zet
hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten
kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende
wortels trilden onder het verloren gewicht van de galg
de kraaien…
Waakvlam
gedicht
2.4 met 16 stemmen
9.065 Jij
zit in de tuin en kijkt op als een kraai
hikt van de hitte en krast, of op een lei-
en dak gegriffeld wordt. Je zit te schrij-
ven in het eerste leerjaar. Hou je taai,
't is hanepoot en baksteen. Ben je blij-
ven zitten? En nog vind je niet de draai?
Alleen waar vuur heerst, heilig vuur, ontwaakt
de ware schrijfaandrift.…
Man in leven
gedicht
2.2 met 102 stemmen
29.778 En de kraai
verlaat hem niet.…
MARSLIED
poëzie
4.3 met 13 stemmen
3.460 Soldaat, je bent mijn bloedverwant,
Mijn naaste in ’t gelid;
Wij hebben hond noch kraai noch kind,
Geen vrouw die ons verwacht, bemint,
Een huurling heeft geen vaderland,
Wij lopen in ’t gelid.
Soldaat, je bent mijn kameraad,
De vijand zoekt zijn wit;
Heb jij je laatste pijl verspild,
Dan zoek je schut onder mijn schild.…
Verdwaald liedje
gedicht
3.2 met 31 stemmen
26.067 En ik, godin van de nacht
omhels het jonge kind en de oude kraai
zeer zacht onder de torens
amaai amaai amaai.
--------------------------
uit: 'De groeten', 2002.…
wanneer een mens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
648 oude boeken als daklozen, de schreeuw van een kruis
als schaduw
een engel op doorzichtig porselein, nooit bevrijd
ik zie kleine meisjes kruipen uit aangeraakte bladeren, van wat er nog rest
in dode ogen en de waanzin, gebalde vuistjes en dat ene streepje blauwe hemel
vooruitgeworpen en daarna nooit meer
letters krassen samen zoals zwarte kraaien…
Het ondeelbare
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
531 roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het laten een constante druk van
wurging als ik binnen kom, tussen
aarden dekens kan ik rustig stikken,
beklemt en luchtgebrek keren
zich in het ondeelbare en voltrekt
uit het hermetisch zwart, zonder
dat op schrift in het lijf is gezet,
kom ik thuis, als kraaien…
Wijndief
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
819 Ik ben de kat die langs de straten slentert,
de loslopende hond, de rondvliegende kraai,
lang leve het grauw, miauw miauw miauw!,
ik ben een dichter zonder wijn op zoek naar
de sleutels van jullie stoffige tuinkelders,
op jacht naar druppels troost, rood of wit,
of anders forceer ik die deuren, want van
poëzie alleen word ik niet dronken.…
Vincent van Gogh
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
852 Aardappels in Nuenen, in Arles zonnebloemen
en in Auvers het korenveld met zwarte kraaien
een man in knetterende zon aan ’t zaaien
wat laat ik graag mijn ogen langzaam zoomen
tot bij de klodders, vlekken, vegen, ze doemen
op en dichterbij en terug, de kleuren draaien
perzik- en amandelbloesems, hemels laaien
in mijn hoofd en buik, handen grijpen…