764 resultaten.
tot ontploffing gepest
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
3.274 wegkwelden
onder het vriezen van hun blikken
leken zijn ledematen als versteven
en was de korte glimlach verdreven
in een bad van wat angsten prikken
zijn hart dat overtrokken is met een lijmlijn
en als een glazen bol het bloed uitstoot
kraakt mijn oren de overdruk bloot
en de wonden die hun huid zal erven
van zijn dag na dag geslepen scherven…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.369 ‘Hoogste tijd’, zo dacht het blad
- al turend in de grauwe lucht -
‘ik heb mijn seizoenen nu gehad
ben klaar voor de finale vlucht
Krijg kramp in al mijn nerven
mijn huidje wordt al droog
val ik nu in duizend scherven
of zweef ik naar de regenboog ?’…
Verdomme !
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.459 Het snerpt door mijn hoofd
die weg, die kronkels, het
zwaailicht blauw, dat krassende
geluid, die scherven, overal
is er misschien nog slipgevaar,
gewoon een stranden, vlak voor het
einde, een klein beetje tijdloos,
geen vangrail, maar de invoegstrook
zomaar een vraag, dat is toch niet
teveel gevraagd, schenk dan verdomme
dat laatste glas…
Een trage zon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
591 op hun rug
een trage zon
waarvan de stralen
stil leken te staan in het
verloren gaan van tijd
in wachten bevroren
keken we naar elkaar
het moment van breken
kwam snel daarna
jouw transparantie
knapte toen ik met een
woordloos afscheid
jou diep op je ziel trapte
onoverbrugbaar zijn
meters in oneindigheid
ik ben je kwijt de scherven…
Loepzuiver
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
484 loepzuiver helderden
beelden van een
hemels gelukkige tijd
tot de zon brak en
het perspectief grijzer
de kou ijselijk werd
de warmte om
ons heen verdween in
stilte zoals nooit voorheen
bij het zetten waren
fouten gemaakt die
elkaar gingen versterken
wij hadden gekozen
maar door de vele facetten
bleek het karaat te gaan scherven…
Verloren liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Doffe ogen
bevroren tranen
een mond die zwijgt
haar hart dat huilt
de wind die zachtjes
een masker streelt
over bleke wangen
en haren lokt
waar krullen futloos hangen
voeten lopen
over zwarte rozenblaadjes
laten een spoor achter
waarin in scherven
van gebroken liefde
werd gestapt
ze ziet zijn schaduw node gaan
niet bij machte
hem…
Eerste persing,
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 Olijven ontpit,
scherven stromen welvaart,
olie barst uit kruiken.
Rivier vergeten,
meandert tussen borsten,
haar melk wordt honing.
Hun godin is in
de golven ongebroken,
in aarde ongewroken.
Onder zand en as
geslapen, wel duizend jaar,
hij stond op, was klaar.…
Monogram
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
822 Mist en regen
verspellen ons een begin in
een geluidloos sterven tussen
verwachting en de wanhoop, van
een tijdloze monogram in
scherven waarin we staan.…
Zelfmoord
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.178 Ik schiet en het ratelt scherven.
Zwevende schaduwen storen nog steeds
Door voorbijrijdende voertuigen;
De witte koplampenagressie
Als een ritmeloos kopieerapparaat.
Ik schiet en het duistert donker.…
lagune
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
925 op het klamme strand van haar huid
waar de lagune zich opent
huist het weekdier
in wier dat deint
op de hijgende ademhaling van een zee
die het akkerland verkleint
spiegels waarin wij herkennen
spatten uiteen en in scherven dalen wij
langs atonale toonladders,
happen naar licht dat zich nestelt
in haar vergezicht
jij, stamelt zij
met…
Het museum
gedicht
3.6 met 11 stemmen
9.245 In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.…
Vijf voor twaalf
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
759 Het is bijna nacht als
zij ontdaan van zwaartekracht
gaat zweven
Beneden weet ze alle mensen
en ze kent ze
de druktemakers
de jaloersen
de betweterigen die ze niet
zo goed verdroeg
De tegels van hun wijsheid
liggen in scherven
aan hun voeten
Balancerend op het vinkentouw
loopt ze - zichzelf trouw -
een stukje met de maan
en laat…
eindpunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 ik cirkel verder
langs de zelfkant van mezelf
lusteloze vingers graaien
in de scherven
op zoek naar scherpte
om een kerf te snijden
door dunne huid
amper vloeibaar bloed
zal uit mijn aders wegebben
een laatste donker kleurspoor
dat weldra
in het rulle zand
verpulvert tot vergetelheid.…
Een glazen toekomst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
814 emoties barsten
ruzies rinkelen
beeld na beeld
spat uit elkaar
als herinnering,
bezaaid met tranen
ligt je hele leven daar
scherven
scherp gebroken
glinsteren wat was
puntig hoekig
vaak bedrogen
spiegelt vals het glas
in duizend kleuren
fonkelt woede
flintert haat voorbij
misverstanden branden
rode wonden in hun
vlijmscherpe…
Een hele tijd later
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 En dat zovelen moesten sterven en
Dat dromen aan scherven gingen
Wat zijn we onvoorzichtig geweest
Wat was het ieder voor zich, hoe ving
De overheid bot; het lot hebben we
Getart, apart dat dit gebeuren moest
Om ons bewust te laten worden
Wakker gepord, zullen we nu zuinig
Zijn op onze planeet, mist en smog
Zijn verdwenen, na wreed en…
Vriendschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Zonder te weten waar
Is het zoek geraakt
Dat wat je vriendschap noemt of
Blind vertrouwen
Het schitterde in een potje van kristal
Dat fonkelende in alle kleuren van de Regenboog
De scherven liggen dof bijeen
Onherstelbaar uiteengespat
Glansloos kansloos
Overschaduwen zelfs de mooie Herinneringen
die oplosten in een waterval van onbegrepen…
Gebroken spiegels
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.101 Al jaren wijs jij mij op
vernederende scherven.
Al eeuwen heb je mij
mijn beeld laten vervormen.
Steeds zag ik een broos gezicht
met bange, pijnlijke ogen,
vertekend door een eigen haat,
in een bevlekte, grijsgekleurde ziel.…
Samenvatting
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.454 Ik adem je uit en
zing een lied van liefde,
bijeengeraapt de scherven
van ontzilte moed.
Gestulpt liggen we
in elkaars vergulden
en ontwikkelen we als sieraad
de schittering van de nacht.…
In het bos
gedicht
3.7 met 25 stemmen
10.773 Er worden geen vragen gesteld geen suggesties
gewekt, er wordt niet geveegd maar gestreeld
eerst worden stammen van bomen gescheiden
dan bladeren van scherven, pluisjes van stof
de eenvoudige gebaren boezemen iets in
waar het klaar is, lijkt nog niets begonnen
intussen vertrokken de sprokkelaars vanzelf
boog het zoekteam…
Zij ...
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.429 geen geluid
Zij roept de morgen stil binnen
verscheurt de afgelopen nacht
zij houdt van hem, zonder beminnen
krijt woordloos om stille kracht
Zij zal de middag niet meer voelen
zoekt voorbij de zon naar een regenboog
zij ziet geen kleuren meer, geen doelen
haar ogen huilen tranen droog
Zij wil de avond snel verdrinken,
verzuipen in scherven…
In vergeten tijd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
505 in het
laatste stukje
ommuurd van
het afgelopen jaar
ze zuipen en snuiven
kotsen ergernis in
de liederlijke taal
van poolse knopen
op de hangplek
met sensoren die
witte gezichten
uitgestreken oplichten
het kansloos
perspectief tekenen
van de dief die in
vergeten tijd zijn straf belijdt
nog schoppen zij
de flessen tot scherven…
De ring van Saturnus
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.105 de as
In een ring van puin, steen, stof
Miljarden hemellijfjes
Volgen de baan
De kosmische wet
In een samenhang tussen verte en vaart
Door een massieve kluit aangezogen
(Omgekeerd evenredig met het kwadraat)
Zwier- en zwaartekracht houden elkaar in toom
Dan scheurt een reuzekruimel los
De maan die te dicht nadert lost op
Grillige scherven…
Chanel n°5
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
907 druppel lekt
het vloeit in noten open
als een lied langs neusvleugels
de citrus die haastig verdampt
door bloemen verdrongen
tot het hars van mirre blijft
een tong van slierten
likt aan de korst van de kosmos
de korrel van de orchidee
de snippers van het sandelhout
jasmijn van Grasse
bedwongen door een vierkant flesje
dat ik aan scherven…
Puin voor de uitleg
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
11 schoon)
Ik sjouw met emmers
door de gang van het oude huis
Alle kamers zijn om van te kotsen
zo smerig als de poepkuil
terwijl er nauwelijks iets in staat
Uit armoe
verkocht de man wat hij kon
zeggen de buren afkeurend
Ze hebben geen medelijden
De restanten gooi ik in de tuin
en wat er nog ligt na de fik
is puin voor de uitleg:
scherven…
Bezoek van een oorlogskind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
937 ze is nog zoveel
een blos en twee parels
met glazen geduld
lacht ze verloren jaren
zo lijkwit weg
voorbij dat weerloze
is ze zachter dan het wijsje
van de laatste mars
zijn scherven resten
aan haar voeten
dit is het einde
van haar radeloosheid
en nog het enig lawaai
met haar lach
ruik ik de bloemen
blader in de thee en
kijk…
Windkracht
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
559 mannen als wandelende takken
zwoegen hun vermoeide lijven
naar open haarden, vastberaden
knettert het vuur
vrouwen staan voor open deuren
vegen bladeren aan de kant
naar waar de wind gegaan is
kinderen smijten stekelbollen in vijvers
- die ik zag rollen uit platanen -
met stokken porren zij water open
er heeft een storm gewoed
‘scherven…
MADE IN MIND
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
607 Met lichamen van Ming
En harten van China
Paarden we ons aan scherven
We probeerden elkaar en onszelf
Te lijmen
Er ontstond een vreemd mozaïek
Een rozig herderinnetje
Op een blauw VOC schip
Een Rus in Worcester
Een feniks op een bok
Napoleon tussen fuchsia’s
En een tafelbelvlinder
Op een ruiterklok
Aan een Hongaars asbakje kleefde…
Eindafrekening
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
658 Hij is weerloos, herinneringen komen
over scherpe scherven van 't verleden
langsheen de tijdspoor van z’n leven
uit spleten en holen aangeslopen
Ongrijpbaar als de wind enteren
destructieve apocalyptische scharen
van schuld en schaamte z’n bewustzijn
gelaten ondergaat hij de pijn
De inval voelt als eindafrekening
de balans valt ongunstig…
Draait zijn rug zeewaarts
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.066 toen zij nog bij hem was
kon hij iedereen vertellen
van de zee
al die druppels samen
schelpen in scherven
eenzame kreten van
zeevogels in de wind
een laatste zinkende zonnestraal
het leven in al zijn poriën
al zijn voetstappen
aan de vloedlijn
hij draait zijn rug zeewaarts
nagestaard door
cirkelende meeuwen
in het achterland…
Bevrijden
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.207 We verzamelen scherven van herinneringen.
Van pijn en namen die alleen in de stilte nog een betekenis hebben.
Van de dood die een uniform had en altijd koude worden sprak.
Maar die door de toekomst werd verjaagd.
Waar ogen elkaar weer vinden en de tijd vergeten
en ons niets meer vragen dat we niet meer weten.…