794 resultaten.
Ordelijk?
netgedicht
1.0 met 8 stemmen
497 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
Ordelijk?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
500 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen,
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
In een oogopslag,
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
610 "Liefde doet de wereld niet draaien,
maar ik geef toe dat een tocht erover
de moeite waard is."
Voltaire…
Potdicht (2)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 Mijn vingers duwen kieren die je achterliet de tocht in,
een kobolt legt me op zijn kast.
Jij vond de nacht al geslacht genoeg,
maar het druipt aan je pen.…
Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
4.194 En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen:
De kering van het licht, de eb en vloed
Van oeverloze wateren en een dagen,
Een kim. een eiland door één ster behoed:
Stilte, en als de ziel haar verre tocht mag wagen
Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.…
Opa
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.380 Stoot je hem aan, dan begint er
een fijn koperen mechaniek te zingen
in zijn borst: ik heb het warm,
te koud, zit op de tocht.
Zijn eigen handen
zijn een vale nevel voor zijn ogen.
Hij denkt dat bomen brancadiers zijn
- 's winters wit, altijd beweeglijk -
en morst dagelijks van angst.…
Stand houden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
449 Kompas loopt uit het verstand,
als de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
met de hakken in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verhaalt ,
de horizon eist de beeltenis…
IRIANS ADEM
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 Daar wentelt de tocht om, speelt blije klucht.
Spel van kou en hitte wil zich verwijden
om steeds het leven van oerwoudgehucht,
onbekende wildernis te leiden.…
Gelijkgestemden
netgedicht
3.4 met 44 stemmen
325 weer tochtte
de infofilm
warm tegen
mijn huid
het voelde als
inbreuk ondanks
het feit dat de
aankondiging
en het feit dat
wij ons konden
uitzetten om
later te updaten
vaak bleef ieder
stand=bye
de overheden
stimuleerden
wel de vinger
op de pols
want weten
is ook vaak
fouten voorkomen
die nadelig zijn
voor de hele
gemeenschap…
LIED
poëzie
3.1 met 11 stemmen
7.404 Nochtans voel ik mijn drijven
Van zeker tocht tot haar,
Dewelke mij doet blijven
Een hopeloos minnaar.
Want veel die mij wel gunden,
Ten minste in de schijn,
In plaats van ware vrunden,
Laas, mijn vijanden zijn.
Daarom waar ‘t wel van noden,
Dat ik mijn doorheid kwaad
Met rede eens ging doden;
Maar ach! mijn hart, wat raad?…
vlindervlucht 1965
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.282 Is of ik proeven kan
de kale rijst met zout
en suiker op het droge brood
Voel de armoe-spanning sfeer
de tocht, de kille koude
moordenaar van het kind.
Hoor ik de overslaande vaderstem
dat ik moet kiezen tussen haar en hem.
Ik blijf bij haar, zij huilt, zij wint.
Een rilling door mijn vlinderlijf
doet mijn vleugels sneller gaan.…
Wijnrood
gedicht
3.4 met 20 stemmen
12.478 Ik drink wijnrode
lippen van minnaressen met wangen hectisch
nog van de tocht door de stad; ik brand me
aan glazen warm al van blos en mondafdruk.
Langs de trambaan, richel van smalle spiegels,
daar woon ik. Want wist ik niet waar ik woonde?…
Vluchteling
netgedicht
3.4 met 320 stemmen
66.320 vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine witte duif
de tochten…
Dood
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
2.740 gedachten
pijn verlichten is misschien absurd
Toch doof ik je ogen niet
noch je gezicht
De rimpels en pijndrempels
maken je geest sterker
Ik geloof in jou
in je hart
Ik geloof dat je leven zal
in nooit ontziene tijd
ongekend
Nacht overwint je niet
- enkel lichamen-
sterkt jou en mij
Ik draag jou
op mijn pijn
mijn tocht…
Door donker omsloten.
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.129 Nu kon ik mijn tocht gaan vervolgen
en voelde mij niet zo eenzaam meer,
want behalve die flonk'rende sterren
scheen nu ook de maan op mij neer.
Het licht aan de hemel verschenen
maakte schaduwen rondom mij heen,
een wonder die ik mocht aanschouwen
omdat met het licht, mijn angst weer verdween.…
Schemerduster
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
2.687 Streellicht vonkelt mondjesmaat
puilt zijn zuchten langs de tocht die
nog zijdelings om ronding schuilt
naadloos neemt het nauwelijks deel
Flinter maanlicht raakt verstrikt
maast zich tussen schaduw door
schoort onthulling rank van waas
likkend glans aan scheuten zinder
Wadend in fluweel vertekend
aan wellend wasem amper damp
sleept de…
the sky
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 na elke tocht bracht
hij een paar vogelveren mee.
mijn moeder die kunstenaarsbloed
in haar aderen voelde
knutselde met haar pianovingers
daar twee grote engelenvleugels mee,
die ze lieten verbronzen.
boven de schouw hield dat kunstwerk
voor ons woordeloos een opdracht in.
dit zijn jullie vleugels ,
vlieg vogelvrij!…
zo ik iets ben ...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.351 die oude stad waar jij ooit bent geboren
is op je tochten zwijgend meegegaan
je waant je mijlenver bij hem vandaan
bij tijd en wijle vind je toch zijn sporen
hij speelt met jou een spel van ‘zwaan-kleef-aan’
men kan de wieg nog aan je tongval horen
de nestgeur is wel vaag, maar niet verloren
zijn wortels zitten diep in elk orgaan
in welke…
Het delicate bloem-schikken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
785 vanwaar komt die tocht
onder het verhullende gordijn
dat ooit werd gestopt met
oude vergankelijkheid op stok
De bloemstukken van weleer.…
Spinnenrag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 Op de beslagen ramen verschijnt
nog eenmaal de wasem van mijn stem,
één voorjaarbeurt en de kamer
maakt zich vrij van stof of spoor
in waar mijn schaduw snel verscheen,
in aanwezigheid van mij, een tocht
die uit geopende vensters verdween, en
teloor ging tussen avond en de nacht,
ontsnapt in alle standen, benieuwd naar
een ander onderkomen…
De kruisweg
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
929 aan mij trekken vaak stoeten voorbij
ik spreek liever van stille tochten
geblinddoekt passeren verdrongen gedrochten
elkaar vasthoudend in een rij, zij aan zij
doorgaans zijn ze ook in schaduwen gehuld
nauwelijks zichtbaar voor mijn ogen
omdat de ziel maar niet wordt bedrogen
immers die is al met te veel spagaten gevuld
ze zingen het oude…
De overwinning van een kind
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
750 weet het zeker
Onder mij de klas
Ik kijk en hoor de fluit
Maar zwetend klim ik
Euforisch verder
Ik nader het einde
Schat mijn kansen
En ga door
Er is meer
Ik weet het zeker
En dan, de laatste knoop
Mijn linkerhand voelt het bewijs
Langzaam dwaal ik af
En binnen enkele gedachten
Voel ik het applaus
Sluit mijn ogen
en schat mijn tocht…
E-MAIL to HEAVEN
hartenkreet
3.6 met 36 stemmen
1.936 …Je bent wat vergeten, je had nog zoveel te doen
nog zoveel te vragen, nog zoveel willen weten
zoveel liefde te geven, zoveel wijsheden te spreken
zoveel te genieten, nog zoveel te houden van
zoveel te lachen, zoveel te huilen, zoveel te zien
zoveel troost te geven, zoveel leed te verzachten
zoveel natuur te beleven, zoveel tochten te maken
zoveel…
De vrouw van de zon
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.778 de nacht -
waar uw fonkelende gouden tocht
in de hoge, sidderende loop der herten
eenzaam eindigt,
in de diepste verten.…
Slagveld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
706 Door huid heen
gloeien de kastanjes van een vorige herfst
een slapende morgen
in een verdronken landschap
ik groeide op in dit gewest
stap door de spiegel
en vervolg mijn tocht langs littekens
hier zoekt tijd een woning
-nauwelijks plaats voor zoveel ruimte-
een lichtvoetig beeld versterft als schim
later is slechts een geweerloop lang…
Haaksbergen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
779 Een tocht, van groot en klein; geen stem wordt nog gehoord,
men draagt elkaar op het voortaan verloren plein.
In deze stilte heeft God zelf het laatste woord.…
2015-2016
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
569 Stel je voor bij de goede wensen,
dat het iedereen goed vergaat,
niemand de plank misslaat,
er geen stille tocht nodig is,
je werkelijk niemand mist.
Stel je voor, met een GELUKKIG NIEUWJAAR:
dat we er ZIJN VOOR ELKAAR,
dat we in vrede kunnen leven,
maar in realiteit zullen we het nooit beleven.…
Vrije vaderlander
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 Een ieder is hier toch intens welkom,
te genieten samenlevend van onze wereldtaal,
nergens is een goed spoor op tocht verloren.…
We schoven in rangorde op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 Vanmorgen sloop kilte, tocht in mijn hartkamers
bij het prille lantaarnlicht, voelde ik onverplicht
bij het langsgaan, ondanks het terugkeren
van toch ook de dagelijks vergulde ochtendzon
't missen van daar die dag de eens vertrouwde lach.
De recht opgerezen bomen op het zonnige gras
van het talud konden mij niet troosten op dat moment.…
aarde wittend in een felle kou
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
2.456 Ze zingen sneeuw
uit hoge tonen vallend
aarde wittend in een felle kou
het orgel jankt
met donkere klanken
de lange tocht van man en vrouw
haar weeën komen en
de melodie verhaalt van pijn
er zal geen plaats meer in de herberg zijn
een stal ontvangt het kindje
de wiegeliedjes klinken fijn
dieren neuriën een zacht refrein
het koor…