489 resultaten.
Bloesems
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
636 Kort is je leventje klein bloempje
maar nu je op de straat ligt,
treur je niet,
bedolven onder zware voetstappen
zeur je niet.
Leer mij te geuren,
te kleuren, te geven,
hoe kort of hoe lang het leven,
niet te zeuren.…
De boze man zie hem gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Voetstappen klinken op straat.
Een veelheid van benen en vermoeide voeten.
De stad in de ochtend kent geen genade
voor wat tussen zijn straatstenen leeft
en straks voor zijn nieuwsgierigheid moet boeten.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn skyline en zijn grenzen.
Vogels vliegen om de wolkenkrabbers van de stad.…
Mijzelf gebleven
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
722 Nooit zal ik in zijn voetstappen treden maar eerder mijzelf bewegen om uiteindelijk op te staan tegen alle teleurstellingen in mijn verleden.
Het verdriet en alle pijn die ze me aandeden zal ik hoe dan ook overleven.
Ze hebben me op stang gedreven maar nooit hebben ze me kapot gekregen.…
in de tuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 peterseliestekken
op de vensterbank
vanaf de schutting komt klimop
de nieuwe scheuten willen meedoen
als het groen tussen de wegen naar je hand
bij je vingers loopt het dood
als je nou een ring droeg
wind jaagt de veren over het gras
misschien als de wind iets harder blaast
dan hoeven ze niet te komen
over de glasscherven, hun voetstappen…
Berg op bestelling
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
441 Het pad naar de bron is vaak begaan
met het lot van de rappe hunkeraars;
vertraagde voetstappen verraden
de gang van eeuwige twijfelaars.…
vlaflip
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.677 zijn
maar dan moet ik de juiste woorden
en verbindingen weten te vinden
loos schrijven heeft geen zin
het moet komen van binnenuit
zodat het voelbaar is en autentiek
voor dat ene nietige moment
alleen dan kan ik weer rusten
en verdergaan op het gekozen pad
niet terugdenken aan toen
aan zijn geluid in het sleutelgat
aan zijn zachte voetstappen…
EVEN BUITEN
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
900 Voorzichtig stap ik het gras op
En ik hoor mijn voetstappen, sop, sop, sop.
’t Gras is glibberig en nat.
Voor ik het weet lig ik op mijn gat.
Beschaamd kijk ik om me heen.
Gelukkig, niemand, ik ben alleen.
Tegenover me zie ik de grote rivier.
Het is donker, maar de overkant zie ik vanaf hier.…
ik draag geen zichtbaar schild
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
710 eerste sterren
ter grootte van een handpalm
dwingen mij naar de linkerkant van het raam
de boom, al lijkt hij gespijkerd in zwarte aarde
keert weer om de rest van zijn verhaal
te vertellen
ik leg het gele stof
in de sneeuw, naast kleine voetstappen
en zes jaarringen
hoor slechts het wiegelied
van de boom die met zijn takken zachtjes…
Thuis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
749 Die nu weer 't duin beklimt,
en luistert naar de lok
van de branding,
ze zwerft aan 't strand,
kijkt wat is aangeland,
het sop, de vlok,
de zilveren rand,
laag over laag, vorm over vorm
de sporen van vogels, een worm,
de voetstappen en wielen,
ze tuurt naar de golven, de wolken,
de zon die ondergaat,
de kleuren die hij nalaat.…
Dat Je Sterven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
615 Voetstappen, sporen en Kauwen in de toren
En daar een schim, een schaduw,
Op de markt op dinsdag; haring kopen
Appelspijs, selder, prei en zaden van anijs.
En kippen en konijnen, duiven
En oude verse druiven.
Iemand kijk me aan en vraagt
Waar heb je die caddie nu vandaan?…
Lotsbestemmingen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
598 Neerdwarrelende vlokken
hebben geen zwaar gewicht
soms doen zij juist enkel
de stelen van bloemen buigen
dan rest alleen sneeuw
voetstappen die te volgen zijn.
Je mag leven voor momenten
oog hebben voor waarheid
schoonheid in leven je bij geboorte
onbevangen gegeven.…
De pracht van een boom
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
426 Schitterende boom
geen voetstappen in de buurt
alleen stille stem.
Een dagelijks leven van rust en vrede waarmee
je stad en land animeert, van dichtbij maak je geboorte
van bos of woud mee, opgeluisterd door jouw sprekende stilte
Het aantrekkelijk gezicht met bont gebladerte en krachtig takkengestel.…
De kerk als plaats
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Stuk voor stuk brons, hout en marmer
ontmoeten en verwonderen langs de brede gangen waar
zij met een doordringende blik diep in mijn twee ogen kijken terwijl het
geluid van voetstappen geabsorbeerd wordt in een bad van rust, sereniteit en warmte.…
Op zoek naar stilte
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
452 Stuk voor stuk brons, hout en marmer ontmoeten
en verwonderen langs de brede gangen waar zij met een
doordringende blik diep in mijn ogen kijken terwijl het geluid van
voetstappen geabsorbeerd wordt in een bad van rust, sereniteit en warmte.…
tussen dozen en dromen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.290 verhalen
pakt een gezin zijn leven in
in karton voor transport
achterlaten wat lief is
de lach van buren, het ritselen bomen
de geur van natte straten na regen
mensen die vrienden geworden zijn
straten die de weg naar huis werden
nu lonkt het noorden
waar de lucht ruimer ademt
waar tijd vertraagt en gras groener lijkt
nieuwe kamers op voetstappen…
Verdwaald in de bibliotheek
netgedicht
2.2 met 31 stemmen
501 Sommige boeken zijn zacht van eeuwen,
hun bladzijden ritselen als fluisterende geesten, terwijl
anderen nog ruiken naar drukinkt en een reis zonder voetstappen
beloven. Elke kaft die opengaat, is een wereld om beleefd en ontdekt te worden.
Wanneer je uiteindelijk opstaat en de deur
achter je sluit, blijven de verhalen achter.…
'Broken heart .
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
757 Bij elke traan dacht ik dat ik voetstappen hoorde. Traan na traan, steeds een heel klein sprankje hoop. Maar toen waren mijn tranen op. En jij was niet hier. Jij was daar. Ik liep en liep, hopend dat ik ergens aan het einde me kon laten vallen, alles achter me laten. Maar er was geen einde. Ik viel uitgeput in slaap.…
Winters strandgenoegen.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
962 ijskoud zeewater van de brandingsgolven beroerd mijn enkels
harde wind doet fijn zand in wolken opstuiven
schelpen op de vloedlijn knarsen onder mijn voetstappen en
schuren de huid van mijn onbeschermde voeten open
ik ben niet de enige die vandaag aan het strand loopt
achter mij ontwaar ik ook enkele dik aangeklede figuren
die met de rug tegen…
Jonge nestvlieder
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
548 Jeanne d'Arcje van mij, pak je tesamen
en gooi het kind niet met het badwater weg,
kom gerust terug, als je je vleugels bezeert,
ik blijf je veilige haven, onthoud dat maar,
mijn bed was ooit je trampoline, jouw uitleg
respecteer ik volop, mijn klerenkast beheert
nog steeds je zelfgemaakte plek, ik ontwaar
engelen op jouw subtiele voetstappen…
WOORDEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
643 ik maak er een kunstwerk van
een kunstwerk die alleen ik kan zien
en niemand anders begrijpt
een kunstwerk zo groot
dat het soms je adem wegneemt
tot ik stik en niet meer kan
tot het tijd is om het niet meer te proberen
vanaf nu bewandel ik de gang alleen
en grenst jouw gang niet meer aan de mijne
soms zal het eenzaam zijn
om jouw voetstappen…
Waar de stad ademt, zingt hij
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
422 Zijn ongekende stem verdwijnt
in de golven van stadse ruis en rumoer, tussen voetstappen, schelle
stemmen, bonken van deuren. Een zachte echo; verloren in het ritme van mensen.…
Waar het blauw zich hecht
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
664 Blauw kleeft aan de grond
stil fluistert wind haar verhaal
herinnering blijft
Onder het riet, tussen slootwal en
schaduw, waar voetstappen niet meer komen maar
licht nog durft te landen, staan zij als herinneringen die zichzelf zijn
vergeten en in stilte bloeien met een naam die fluistert wat wij niet willen verliezen.…
Titel: Het huis dat zich omkeert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
249 De trap kraakt niet langer onder voetstappen
maar onder de afwezigheid ervan –
een soort botte, herhaalde zucht
die het hout elke nacht iets verder opensplijt.…
Plafond op een kier
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
261 in een sinasappel
die van tafel rolde
zonder aangeraakt
te zijn
of in een hond
die midden op
straat naar
een lege gevel
bleef blaffen
flakkerend tl-
licht
boven perrons
alsof de wereld
steeds even
door haar decor
zakte
ik leefde daar
vlak langs
waar gedachten
niet verschijnen
maar achterblijven
als natte voetstappen…
De geur van schoenpoets (Barbarossastraat 1968)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
24 We daalden dikwijls diep af in ons gewelf van zelfgenoegzaamheid
Zochten zuchtend naar de graal van het leven
Terwijl onze hospita, een schuwe schaduw van een vrouw,
Onhoorbaar aan onze deur klopte met haar zwabber van zorgzaamheid
De keldergang moest geschrobd, de voetstappen uitgewist
De toekomst duldt geen verleden
Soms betrapten we haar…
Afscheid
gedicht
2.3 met 193 stemmen
94.028 Zij was degene naar wie elke naam steeds
terug zou komen, kinderen dansten de keerkring
rond haar sokkel- niemand zag de tekening op
deze vloeren- tegels die geen voetstappen verdroegen zonder
aanwijzing van deze heerseres. Men schikte zich,
als anderen. Sprak lof en vleide en aanbad volgens de
regels van haar spel. ‘Tarantula?…
Geen geluid betekent dood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 En, wakker geschud, een steen in stilstaand water,
een schorre oerschreeuw in de nacht,
geschuifel van voetstappen in het trappenhuis,
de troostende klankkleur van woorden, heel zacht
uitgesproken, maar botsend met de drieste kracht
en het massieve geluid van een lange
dreunenend marcherende, zwaar gelaarsde massa,
die je intens naar vredige…
Oneindige Horizon
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.500 Hand in hand rennen naar de horizon
Langs die zwerver met gitaar
Die voetstappen hoort
Doch slechts twee harten ziet zweven
Tot hij zijn gitaar pakt en wil spelen
Maar nooit de accoorden vinden zal
Om dit gevoelslied te kunnen spelen
Een accoord tussen twee harten
Laat zich nimmer in muzieknoten vatten
Hij kijkt om en denkt terug
Maar hij…
Bestemming
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.133 wordt het zonnestraaltje tegengehouden dat in mijn gezicht scheen
Plotseling verschijnt de zon weer in volle gloren; warmte overspoelt mijn hart en doordrenkt mijn geest
Een groots gevoel en in combinatie met de geuren van gemaaid gras en bermbloemen, ben ik op de hoogste toppen geweest
Het is als wandelen, zonder het achterlaten van je voetstappen…
De langste nacht van het jaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
661 Ik neem mij voor, om je vanavond te zoeken
zoeken in de langste nacht, neem het baken van licht mee
in de hoop, ergens een sprankje van je te kunnen ontdekken
in de Bijenkorf liggen onnoemelijk veel voetstappen, die
men onmogelijk zouden hebben uitgewist, al kwam er géén
reactie op de kaart die ik hen stuurde, of ze jou gezien
hadden, of van…