869 resultaten.
Vergeven.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
750 soms diep verborgen
bedekt met haat en pijn
't worstelt elke morgen
met waarheid of met schijn
't Zit vol hoop te wachten
op erkenning en op recht
die het leed verzachten
met de Liefde onderlegd
't Hart kan niet echt stralen
door een wond die open ligt
als 't recht niet valt te halen
blijft vergeving onbelicht
Trots zal moeten wijken…
Renske Leijten en Pieter Omtzigt
snelsonnet
4.1 met 9 stemmen
846 en Pieter is een uiterst lastig joch
Het liefst wordt hen voorgoed de mond gesnoerd
Ze zwijgen niet, ze wijken niet die twee:
‘ ’t Moet uit zijn met dat slinks gesodemieter!’
Typerend voor een vrouw van de SP
Kenmerkend voor een Kamerlid als Pieter
De troep wordt eeuwig bij elkaar geveegd:
De doofpot in, want die wordt nooit geleegd……
De antipoden
netgedicht
5.0 met 45 stemmen
450 de tegenstelling scherpt
zal droom die proberen
te verzachten in een
uiterst subtiele benadering
rationele en emotionele
kanten zullen om voorrang
vragen omdat zij denken
dat de wereldse communicatie
hen meer zal schragen
de antipoden hard
en zacht hebben geen
recht van bestaan omdat
beide benaderingen geen
streep voor elkaar wijken…
Bezigheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
755 Als de slaap maar steeds blijft wijken,
zit ik daar toch niet zo mee.
Maak dan steevast maar een puzzeltje.
Of maak er soms wel twee…
Ik kies dan meestal voor sudoku.
Hij houdt zorgvuldig mijn gedachten tegen
ze gaan niet verder dan…
van één tot negen.
Negen, acht, zeven
kijk, hier komt de zes.…
Liefdesemoties
netgedicht
3.2 met 24 stemmen
435 heerlijk
gezicht met
lachende ogen zag
het was mijn eigen
spiegelbeeld zonder
enig perspectief
in emoties vaag en
onbestendig waar
anders liefde
een warme gloed
trilde kaatste wit
in hard lichtblauw
existentiele kou
waar vage
omtrekkende
bewegingen wel
wilden maar zij zaten
in het gepantserde
perspectief van redenen
die niet van wijken…
Dwaalsteden
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
521 De dwaalsteden waar ik dikwijls
mijn hart verlies in arme wijken
kennen niet de weidse verhalen
van het platteland achter de dijken
de momenten uit mijn vroege jeugdjaren
die intiem waren met wildernis en natuur
maken de eenvoud van mijn herbeleving
intens en onverschrokken spontaan en puur
alsof ik voor het eerst in korte broek
in de bewoonde…
Onder de herfst
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
352 Zijn lijf sjouwde enkel zwakke wijken
en gruwde om de ziekte die hem woog;
de steen die brak, vluchtte voor zijn beloning.…
Mistige velden
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
298 Er ontbreekt een steen, tussen de stenen,
Zijn zwakke huid is in de wijk bekend.
Hij had zeer diepe schrammen, ongekend,
op hem rustte mijn voeten en tenen.
In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden,
zijn metgezellen scholden hem vaak uit.
Veel liever had hij de plant met zijn kluit
dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde.…
Het bankje
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
1.472 Het bankje waar we vroeger zaten
daar bij die mooie oude eik
die is gekapt en weggehaald
voor een nieuw te bouwen wijk.
Ik zie het aan met lede ogen
een mooie tijd wordt teniet gedaan
geen plekje om terug te keren
als er straks nieuwe huizen staan.…
de eindstreep
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.227 ik wil de eindstreep bereiken
een doel hebben om naar te streven
mijn wilskracht begint te wijken
zoekend in mezelf naar motivatie om te leven
vastzittend in een diep donker gat
de klim is te zwaar
was het maar een kronkelig oplopend pad
had ik die kracht even maar
op zoek naar de juiste woorden
waar ik mijn gevoel in kan weergeven
als…
Offerande
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
996 Je bloedend bloeien
ontluikt herfstgeuren
van vast vertrouwen
dat niet wijken zal
voor snijdende kou;
en koesterend kalm
breek je de doornen
van mijn verweer.
Je neemt me op
in een warm wellen
van troostrijke baren
en resonerende zuchten
golven in ons refrein.…
waarom
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.276 Dat deed de cirkel wijken....…
de formateur
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.461 het dorp der dorpen sluimert in de zon
de wijken zijn als late honingraten
door koningin en bijenvolk verlaten
een enkeling vindt schaduw op balkon
het leven is terug naar waar ’t begon
daar ligt een garnizoen van frontsoldaten
dat vluchtte uit de broeierige straten
de zee zorgt voor een generaal pardon
nabij een donker middeleeuws kasteel…
Aan de sonnetten II (1879)
poëzie
4.0 met 23 stemmen
2.777 Daar zijn er, die als schoonheid niet gedogen,
Wat zich als groots hun niet wil openbaren, -
En wijken zie ik reeds, in brede scharen,
Wie 't schone in 't kleine alleen houdt opgetogen.
Daar zullen mensen zijn, die op u wijzen,
Als dat, waar zij geloof en liefde aan stieten....
Sonnetten! zelden zal men u slechts prijzen.…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.331 erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed
maar van het wassend dorp achter de duinen
dat tot het rijk van Nereus groeien moet
gemeenschap die tot wijk…
Dierlijk leven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
636 Wijken vol dier, groeien beestachtig
snel. Aan de rand kijkt het dier argeloos
toe hoe versteend leven zich opdringt.…
Diminuendo
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
911 Stilaan gaan de harde dingen weerom wijken
en komt het tere licht en groen eraan;
de zoete klanken in de zomereiken,
ze doen de harten andere wegen gaan.
Zo graag wil ik met open handen leven,
maar 'k sluit ze telkens weer om wat kwaad geld;
wat is het toch dat onze ziel doet beven
alsof de beste dingen zijn geteld?…
Zeeslag
gedicht
3.6 met 51 stemmen
14.167 ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
een kleine jongen ben ik met een schep,
hernekkig vechtend voor een wankel fort
totdat het weldra toch is ingestort -
de zee geeft op het laatst de volle mep;
een klap, die onafwendbaar komen moet,
maar toch, bij elke aanval van het water
verweer ik, driftig scheppend, mij fanater
en weet ik niet van wijken…
Zinloos
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
786 steriele straten ogen
niet alleen verlaten
de bewoners verslapen
in haastig opgetrokken wijken
jaren die zonder betrokkenheid
vreugdeloos verstrijken
in weekenden rapen
de gapende massa’s moed
voor verplichte werkweekritten
ontladen dan het onbehagen
door zich stevig te beklagen
vittend op verzuurde buren
uren turend naar de buis…
Je bent me vreemd-vertrouwd...
netgedicht
4.1 met 29 stemmen
3.077 Wat vriendschap is, wat bindt en ons doet reiken
naar elders en naar meer,
het vreemd-vertrouwd zijn wil niet wijken.
Laat het maar blijven, onvervuld en vol van vragen,
elkaar nabij zijn, glimlachen en dragen.…
Echte Liefde?
hartenkreet
3.0 met 36 stemmen
3.093 Het leek me te moeilijk je te bereiken, te moeilijk om van het veilige pad af te wijken.
Ik probeerde je te vergeten, mijn gevoelens voor jou te onderdrukken.
Maar zelfs in mijn dromen liet je me niet met rust.
Na al die tijd dat ik probeerde te vergeten, denk ik de moed te hebben gevonden je te vragen.
Misschien zelfs nog deze week.…
Aan mijn stoel gekluisterd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.011 ontwijken
de grimassen rond mijn bitt're mond
maar de pijn die lekt uit ied're wond
doet mij uiteindelijk bezwijken
ik die de marathon kon lopen
zit nu gekluisterd aan mijn stoel
met slechts nog één onnozel doel
mijn zelfbeklag ontlopen
net nu de lente mij haar hand wil reiken
en vogels lokken mij alom
net nu de winterkou voorgoed zou wijken…
SINTERKLAAS ZAL 'T AVOND KOMEN.
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.008 Trouw bezoekt hij alle wijken,
Sinterklaas, de mijterman,
Denkt aan Grietje, denkt aan Jan
Komt in ieder huisje kijken
Houdt er stil met zijn gespan.
Hoor, daar is hij met zijn wagen
Sinterklaas, de mijterman,
Wat niet op zijn wagen kan
Dat zal Zwarte Piet wel dragen.
Kindren, heet hem welkom dan.…
Gemeenschapszin
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
3.795 De armoe die ze leed, wist niet van wijken.
Een echtgenoot kon haar wellicht verrijken.
Ze vond een heer. Hoe rijk zag die er uit!
Hij wilde wel een nestje met 'r bouwen
en vroeg terloops aan haar: 'Bent u nog vrij?'
Het klikte snel: gemeenschap wilden zij
van goederen, waarin ze gingen trouwen.…
Wat zou ik graag
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.097 Wat zou ik graag wat mooie woorden vinden
om jou te groeten die ik niet echt ken;
wat zou ik graag je hart aan 't mijne binden
maar zonder je te maken wie ik ben;
maar ach, de woorden moeten telkens wijken
en andere talen spreek ik niet;
hoe kan ik wat zo stil leeft laten blijken
als ik toch weet dat enkel liefde ziet.…
Einzelgänger
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
658 Soms, in één van zijn verdwaalde dagdromen,
waait er nog een sexy zomerjurk omhoog, een
bollende slip onthullend, maar zijn stenen
bezwaren weten van geen wijken, hij is nog
erger dan de paus. Ontsporen is voor slappe
kwezels, meent hij.…
IN NEVELEN
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
527 gesloten hekwerk zien
De sleutel maar eens ophalen misschien
Tweehonderd jaar geschiedenis meemaken
Het kleine godshuis binnenin bekijken
En met mijn vingers langs de banken strijken
De zerken lezen en de doodsoorzaken
Eens achterhalen van de dappere helden
Die voor mijn vrijheid het moesten ontgelden
Iel bedehuis, je weet maar niet van wijken…
Chaos in de woonwijk
netgedicht
3.2 met 26 stemmen
636 langs huizen
ik zie de linker
en de rechterbuur
en de bovenbuur rimpelt
in het raam mijn naam
de buur drie deuren verder
lijkt ook op mij
ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos
in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte
van de lucht
het is het leven van alledag
ik heb je lief, schreeuw ik
tegen hen
langzaam wijken…
Een vader
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
671 maar gebonden
Voortdurend vluchtend voor de eeuwigheid
Gekozen lasten ankerden met spijt
In stramme schouders dichtgegroeid met zonden
Geboeide handen waar in oude wonden
De onmacht schreeuwend werd tentoongespreid
Het zwakke hart voorziet de levensader
Vermoeid en traag van bijna stollend bloed
Waaruit de levensstroom spoedig zal wijken…
Mijn lichaam.
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.126 In een proces dat we samen doen ik goddelijk gelukkig ben en u niet van mijn zijde zal wijken.…