Alle inzendingen over wijk

869 resultaten.

Sorteren op:

Vergeven.

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 750
soms diep verborgen bedekt met haat en pijn 't worstelt elke morgen met waarheid of met schijn 't Zit vol hoop te wachten op erkenning en op recht die het leed verzachten met de Liefde onderlegd 't Hart kan niet echt stralen door een wond die open ligt als 't recht niet valt te halen blijft vergeving onbelicht Trots zal moeten wijken…
Robert Doek28 november 2017Lees meer >

Renske Leijten en Pieter Omtzigt

snelsonnet
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 846
en Pieter is een uiterst lastig joch Het liefst wordt hen voorgoed de mond gesnoerd Ze zwijgen niet, ze wijken niet die twee: ‘ ’t Moet uit zijn met dat slinks gesodemieter!’ Typerend voor een vrouw van de SP Kenmerkend voor een Kamerlid als Pieter De troep wordt eeuwig bij elkaar geveegd: De doofpot in, want die wordt nooit geleegd……

De antipoden

netgedicht
5.0 met 45 stemmen aantal keer bekeken 450
de tegenstelling scherpt zal droom die proberen te verzachten in een uiterst subtiele benadering rationele en emotionele kanten zullen om voorrang vragen omdat zij denken dat de wereldse communicatie hen meer zal schragen de antipoden hard en zacht hebben geen recht van bestaan omdat beide benaderingen geen streep voor elkaar wijken…

Bezigheid

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 755
Als de slaap maar steeds blijft wijken, zit ik daar toch niet zo mee. Maak dan steevast maar een puzzeltje. Of maak er soms wel twee… Ik kies dan meestal voor sudoku. Hij houdt zorgvuldig mijn gedachten tegen ze gaan niet verder dan… van één tot negen. Negen, acht, zeven kijk, hier komt de zes.…
Antje14 november 2021Lees meer >

Liefdesemoties

netgedicht
3.2 met 24 stemmen aantal keer bekeken 435
heerlijk gezicht met lachende ogen zag het was mijn eigen spiegelbeeld zonder enig perspectief in emoties vaag en onbestendig waar anders liefde een warme gloed trilde kaatste wit in hard lichtblauw existentiele kou waar vage omtrekkende bewegingen wel wilden maar zij zaten in het gepantserde perspectief van redenen die niet van wijken…
wil melker10 februari 2025Lees meer >

Dwaalsteden

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 521
De dwaalsteden waar ik dikwijls mijn hart verlies in arme wijken kennen niet de weidse verhalen van het platteland achter de dijken de momenten uit mijn vroege jeugdjaren die intiem waren met wildernis en natuur maken de eenvoud van mijn herbeleving intens en onverschrokken spontaan en puur alsof ik voor het eerst in korte broek in de bewoonde…

Onder de herfst

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 352
Zijn lijf sjouwde enkel zwakke wijken en gruwde om de ziekte die hem woog; de steen die brak, vluchtte voor zijn beloning.…
Wijnand Raben2 september 2025Lees meer >

Mistige velden

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 298
Er ontbreekt een steen, tussen de stenen, Zijn zwakke huid is in de wijk bekend. Hij had zeer diepe schrammen, ongekend, op hem rustte mijn voeten en tenen. In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden, zijn metgezellen scholden hem vaak uit. Veel liever had hij de plant met zijn kluit dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde.…

Het bankje

hartenkreet
3.7 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.472
Het bankje waar we vroeger zaten daar bij die mooie oude eik die is gekapt en weggehaald voor een nieuw te bouwen wijk. Ik zie het aan met lede ogen een mooie tijd wordt teniet gedaan geen plekje om terug te keren als er straks nieuwe huizen staan.…
Moeke1 augustus 2005Lees meer >

de eindstreep

hartenkreet
4.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.227
ik wil de eindstreep bereiken een doel hebben om naar te streven mijn wilskracht begint te wijken zoekend in mezelf naar motivatie om te leven vastzittend in een diep donker gat de klim is te zwaar was het maar een kronkelig oplopend pad had ik die kracht even maar op zoek naar de juiste woorden waar ik mijn gevoel in kan weergeven als…
dagmar11 september 2003Lees meer >

Offerande

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 996
Je bloedend bloeien ontluikt herfstgeuren van vast vertrouwen dat niet wijken zal voor snijdende kou; en koesterend kalm breek je de doornen van mijn verweer. Je neemt me op in een warm wellen van troostrijke baren en resonerende zuchten golven in ons refrein.…

de formateur

netgedicht
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.461
het dorp der dorpen sluimert in de zon de wijken zijn als late honingraten door koningin en bijenvolk verlaten een enkeling vindt schaduw op balkon het leven is terug naar waar ’t begon daar ligt een garnizoen van frontsoldaten dat vluchtte uit de broeierige straten de zee zorgt voor een generaal pardon nabij een donker middeleeuws kasteel…

Aan de sonnetten II (1879)

poëzie
4.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 2.777
Daar zijn er, die als schoonheid niet gedogen, Wat zich als groots hun niet wil openbaren, - En wijken zie ik reeds, in brede scharen, Wie 't schone in 't kleine alleen houdt opgetogen. Daar zullen mensen zijn, die op u wijzen, Als dat, waar zij geloof en liefde aan stieten.... Sonnetten! zelden zal men u slechts prijzen.…
Jacques Perk24 november 2001Lees meer >

Scheveningen

gedicht
3.8 met 55 stemmen aantal keer bekeken 7.331
erbarmen geen scherpe rotsen maar een veilig land na de havenhoofden zwarte kaden verworden zeebenen tot vaste voeten geen lager wal meer of het eeuwig boeten van hun vrouwen door de zee verraden het onheil komt niet van de woeste vloed maar van het wassend dorp achter de duinen dat tot het rijk van Nereus groeien moet gemeenschap die tot wijk…

Dierlijk leven

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 636
Wijken vol dier, groeien beestachtig snel. Aan de rand kijkt het dier argeloos toe hoe versteend leven zich opdringt.…

Diminuendo

netgedicht
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 911
Stilaan gaan de harde dingen weerom wijken en komt het tere licht en groen eraan; de zoete klanken in de zomereiken, ze doen de harten andere wegen gaan. Zo graag wil ik met open handen leven, maar 'k sluit ze telkens weer om wat kwaad geld; wat is het toch dat onze ziel doet beven alsof de beste dingen zijn geteld?…
Adeleyd26 maart 2007Lees meer >

Zeeslag

gedicht
3.6 met 51 stemmen aantal keer bekeken 14.167
ervaar ik weer wat ik ervaren heb: een kleine jongen ben ik met een schep, hernekkig vechtend voor een wankel fort totdat het weldra toch is ingestort - de zee geeft op het laatst de volle mep; een klap, die onafwendbaar komen moet, maar toch, bij elke aanval van het water verweer ik, driftig scheppend, mij fanater en weet ik niet van wijken…

Zinloos

netgedicht
4.4 met 13 stemmen aantal keer bekeken 786
steriele straten ogen niet alleen verlaten de bewoners verslapen in haastig opgetrokken wijken jaren die zonder betrokkenheid vreugdeloos verstrijken in weekenden rapen de gapende massa’s moed voor verplichte werkweekritten ontladen dan het onbehagen door zich stevig te beklagen vittend op verzuurde buren uren turend naar de buis…

Je bent me vreemd-vertrouwd...

netgedicht
4.1 met 29 stemmen aantal keer bekeken 3.077
Wat vriendschap is, wat bindt en ons doet reiken naar elders en naar meer, het vreemd-vertrouwd zijn wil niet wijken. Laat het maar blijven, onvervuld en vol van vragen, elkaar nabij zijn, glimlachen en dragen.…
Adeleyd5 maart 2007Lees meer >

Echte Liefde?

hartenkreet
3.0 met 36 stemmen aantal keer bekeken 3.093
Het leek me te moeilijk je te bereiken, te moeilijk om van het veilige pad af te wijken. Ik probeerde je te vergeten, mijn gevoelens voor jou te onderdrukken. Maar zelfs in mijn dromen liet je me niet met rust. Na al die tijd dat ik probeerde te vergeten, denk ik de moed te hebben gevonden je te vragen. Misschien zelfs nog deze week.…
Nikki12 februari 2008Lees meer >

Aan mijn stoel gekluisterd

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.011
ontwijken de grimassen rond mijn bitt're mond maar de pijn die lekt uit ied're wond doet mij uiteindelijk bezwijken ik die de marathon kon lopen zit nu gekluisterd aan mijn stoel met slechts nog één onnozel doel mijn zelfbeklag ontlopen net nu de lente mij haar hand wil reiken en vogels lokken mij alom net nu de winterkou voorgoed zou wijken…

SINTERKLAAS ZAL 'T AVOND KOMEN.

poëzie
3.2 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.008
Trouw bezoekt hij alle wijken, Sinterklaas, de mijterman, Denkt aan Grietje, denkt aan Jan Komt in ieder huisje kijken Houdt er stil met zijn gespan. Hoor, daar is hij met zijn wagen Sinterklaas, de mijterman, Wat niet op zijn wagen kan Dat zal Zwarte Piet wel dragen. Kindren, heet hem welkom dan.…

Gemeenschapszin

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 3.795
De armoe die ze leed, wist niet van wijken. Een echtgenoot kon haar wellicht verrijken. Ze vond een heer. Hoe rijk zag die er uit! Hij wilde wel een nestje met 'r bouwen en vroeg terloops aan haar: 'Bent u nog vrij?' Het klikte snel: gemeenschap wilden zij van goederen, waarin ze gingen trouwen.…
Aubrey28 juni 2006Lees meer >

Wat zou ik graag

netgedicht
4.4 met 22 stemmen aantal keer bekeken 1.097
Wat zou ik graag wat mooie woorden vinden om jou te groeten die ik niet echt ken; wat zou ik graag je hart aan 't mijne binden maar zonder je te maken wie ik ben; maar ach, de woorden moeten telkens wijken en andere talen spreek ik niet; hoe kan ik wat zo stil leeft laten blijken als ik toch weet dat enkel liefde ziet.…
Adeleyd12 oktober 2006Lees meer >

Einzelgänger

hartenkreet
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 658
Soms, in één van zijn verdwaalde dagdromen, waait er nog een sexy zomerjurk omhoog, een bollende slip onthullend, maar zijn stenen bezwaren weten van geen wijken, hij is nog erger dan de paus. Ontsporen is voor slappe kwezels, meent hij.…

IN NEVELEN

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 527
gesloten hekwerk zien De sleutel maar eens ophalen misschien Tweehonderd jaar geschiedenis meemaken Het kleine godshuis binnenin bekijken En met mijn vingers langs de banken strijken De zerken lezen en de doodsoorzaken Eens achterhalen van de dappere helden Die voor mijn vrijheid het moesten ontgelden Iel bedehuis, je weet maar niet van wijken…

Chaos in de woonwijk

netgedicht
3.2 met 26 stemmen aantal keer bekeken 636
langs huizen ik zie de linker en de rechterbuur en de bovenbuur rimpelt in het raam mijn naam de buur drie deuren verder lijkt ook op mij ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte van de lucht het is het leven van alledag ik heb je lief, schreeuw ik tegen hen langzaam wijken…

Een vader

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 671
maar gebonden Voortdurend vluchtend voor de eeuwigheid Gekozen lasten ankerden met spijt In stramme schouders dichtgegroeid met zonden Geboeide handen waar in oude wonden De onmacht schreeuwend werd tentoongespreid Het zwakke hart voorziet de levensader Vermoeid en traag van bijna stollend bloed Waaruit de levensstroom spoedig zal wijken…
Nico Noorman24 augustus 2012Lees meer >

Mijn lichaam.

hartenkreet
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.126
In een proces dat we samen doen ik goddelijk gelukkig ben en u niet van mijn zijde zal wijken.…
Rianne Janse20 februari 2013Lees meer >