662 resultaten.
wonen voor een autist
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
2.744 Ik woon in de woestijn,
ik woon in een meer.
Ik loop daar op de bodem,
wel een paar duizend keer.
Ik woon op de aarde,
ik woon op de maan.
Ik krijg daar een huisdier,
een sneeuwwitte zwaan.…
Terwijl storm bossen rooit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 geknecht
hun speels meanderende bochten
afgesneden en weer recht gelegd
maar een stortvloed zal
de vele dijken doen bezwijken
water zal zijn overloop weer krijgen
hagel gaat de oogsten stenigen
terwijl storm bossen rooit en
een regenboog de heuvels plooit
kom maar heldere zon
en brandt het laatste tere blad
in de verstuiving tot woestijnen…
vergankelijkheid 2
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
924 maakt
zich purend op de dood
zogend aan de borsten
van de glorie, gezuiverd
in de mond van het leven
't ligt
er aan banden
in de palmen van de tijd
vergankelijkheid
het is een fluisteren
op de lijn waar een mens niet gaan kan
't is
als het blootvoets breken
van het barre metaal daar
ginds, houdt iets de adem in
in die verre woestijn…
Weer noodweer
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
487 Ondiepe zeeën leken wel woestijnen
waar vele schepen geenszins varen konden.
Aan droogte leden ook de haringgronden,
geschikt geworden voor kampeerterreinen.
De bodem was bezaaid met zeebanket,
daar op de dorre grond een zee van vissen
helaas hun levenswater moesten missen.
Er werden haringtenten opgezet.…
Introspectie
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
571 Het is een hallucinerende woestijn in mij,
een leegte die voortkabbelt als een helderblauw
beekje onder volgroene, beschermende bomen,
terwijl ik op straat verrassend genoeg gegroet
wordt door minzame onbekenden zoals onbekenden
zonder oordeel kunnen zijn en blij met de lente,
zoals ik ooit jaren en jaren geleden als een
eenzame jongen door de…
liefde dichtbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.123 blij met de jongens en herinnerde me dat ik je gevonden had en dat onze jeugd ver weg was en niets blijft maar alles terugkeert
in bed de slaap niet vattend
mijn buik tegen jouw rug
allebei wakker
was taal overbodig
was buiten ver
was de rivier dichtbij
de hond als sfinx
alsof hij zeggen wou
de tijd is een verzinsel van de woestijn…
Anti-Atlas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
469 poortwachters
langs de weg naar vergetelheid
lichtvoetigheid maakt dagen draagbaar
zonder wetenschap
van dood is leven een verloren strijd
het is de scherpte van de snede in de huid
die schrijnt
in het licht van verdreven herinnering
de rivier is op een droge grens gestuit
in de vallei
waar water sterft in een poreuze bedding
voorbij de woestijn…
WAAIENDE STEM
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
467 Ademtocht van zee en woestijn draait rond
om het blije water, sluit met dit lustoord
een ongeschreven, doch eeuwig verbond:
hoge toppen zenden luchtig Gods Woord,
dat men hier eens vernam uit Christus' mond
naar een ieder, die de taal der wind hoort.…
Ik ben van die tijd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 Ik koester de
zandloper van vadertje tijd en
tel iedere zandkorrel die mij
door de woestijn geleid.
Want de tijd van voordien voert
mij op weg naar een afscheid die
onvermijdelijke voortgang die
een toekomst voorbereidt.…
Manier om te overleven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 Wie de beloofde glans
van z'n toekomst doorstaat,
draagt een bloeiende woestijn
in de ogen, vermomd in de
schaduwen tot aan de dageraad
in waar hij tot bedaren komt en
hij de jaarringen van z'n leven kent
die echo's gevormd in de medeklinkers
en geschreven in de stemmen van de wind
tot aan de ouderdom door de jeugd
verstomd de…
Ach Catalonië
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
817 O Carles, net als Mozes
leidt uw volk door de woestijn
En trek Rajoy maar stevig
bij zijn grijze, vlassige baard
want net als Franco indertijd
is hij geen euro waard.
Dan heb je Wouter Beke nog
de man van het geloof
maar gaat het over mensenrecht
dan blijft hij pijnlijk doof.…
De schapen ( voor E.M. uit S.)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 Na zeven jaar leven in een dorre woestijn
kwam ik je tegen vol van chagrijn.
Het leek wel alsof je mijn oma was,
zo strompelde jij door het poldergras.
Maar mens toch,jij hengelt naar eeuwige rust,
Je bent werkelijk aas voor de gieren.
toen je later door magere Hein werd gekust
wist ik zeker, hier valt iets te vieren.…
alle verf gemengd is bruin
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
927 met een bruine aardesmaak
Ik ben blauw
als ik mezelf niet bewaar
veegt mijn vrouw
me uit met geel
groen is de breuk de deling
De schilder
schildert met doorzichtig
Een dichter zet woorden
die op zich niets betekenen
aan elkaar tot een gebeuren
Geschiedenis is een tempel
onder het zand
in de natuur is ook
rul zand in een woestijn…
olijftak in mijn smoel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
555 vrede op aarde
ik zou niet weten waar
het enige van waarde
is 'n gevoelige snaar
vrede op aarde
roepend in de woestijn
'n monster zonder waarde
te mooi om waar(?)…
Angst eet mijn ziel op
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 Probeer maar eens te zeilen
met wind en stroom tegen
Ik ben een steen
een rots van van eenzaamheid
Tegen betaling houdt iemand me vast
als ik in bed lig te krijsen
Ik heb pijn en ben alleen
angst eet mijn ziel op
De steen is het heelal
ik ben een steen in de woestijn
Toch groeit er mos
ik bekommer me om het mos
Soms brandt…
Zandsonate
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
310 Er kronkelt een romance door de woestijnen,
een hart dat weer met haar en mij mee vloog.
De lucht spiegelt, houdt weer haar betoog
—
in ’t slapend land zoekt zij de lijnen.
Een sonate houdt wacht, stemt tot denken,
speelt met de vlakte en de sombere lucht,
ze ergert zich aan zijn zwakke gezucht
en de niet bij passende geschenken.…
Op weg
gedicht
4.3 met 69 stemmen
13.139 Pas als vlinders zijn als sterren,
vogels overwinteren in de woestijn
vuren gedoofd en schaduwen verdwenen,
dan pas zullen er weer bloemen zijn.…
Omarmen
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.719 angst
en geef de dood geen stem meer
Al kronkelt hij nog zo door mijn hart
ik heb geen enkel verweer
Straks laat ik het wel weer regenen
en fladdert er terug verdriet in mijn keel
Een vergezicht wordt dan weer één geheel
een storm zal zich opnieuw ontketenen
Dan verdrink ik in een moeras van pijn
waar een oase terug verandert in een woestijn…
De Blauwe Stad
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.109 Vol van gemoed komen we bij het eind
van de laan: Een immens groot zandgat
waar eens in het hoogveen mijn terrein
lag, naburig Meerland nu een woestijn.
Een rennende hinde verzoet slechts de pijn
die ik voel. Nostalgia houdt mijn hand vast.…
Voorzichtigheid RIP
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.155 ijs van de gracht
het hek van de dam
de geest uit de fles
de kou niet van de lucht
aansporend tot risico’s:
zelfbeheersing vliegt uit de bocht
verbaal vermogen op stamelniveau
onverwacht feest voor stotteraars
bekwaamheid lijdt nog het meest
Voorzichtigheid is het hoekje om
het overlijdensbericht blijft ongelezen
een roep in de woestijn…
GEDOOFD
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.498 Ik heb mij later slechts vergist
met te veel water bij de wijn;
het oergevoel lang uitgewist
tezamen met de vreugd' en pijn
van dat vuur uit het verleden
bleek elke zoektocht afgesneden
of te verzanden in een woestijn.…
Gedoofd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.791 Ik heb mij later slechts vergist
met te veel water bij de wijn;
het oergevoel lang uitgewist
tezamen met de vreugd'en pijn
van dat vuur uit het verleden
bleek elke zoektocht afgesneden
of te verzanden in een woestijn.…
Werelds gevoel
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
711 Kleuren bestaan uit veel meer dan zwart en wit
en ook alle rondingen kennen opeens hoeken
de woestijn wordt groen en de zee verdroogt
niets is meer zoals het ooit is geweest.…
De eerste man
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.889 Zij huilde zijn tranen in dromen
die in de woestijn van zijn hart
door wat hem als kind overkomen
hij opgesloten had en bewaard.
Een onschuldig kind liefde geven
kan net als een lichte sneeuwbal
een gigantische lawine bewegen
spaart generaties voor een diep dal.…
Kerstmis 2007
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.828 De armoe blijft en eenzaamheden,
conflict en pijn, een hart dat schreit,
maar er is hoop: woestijn zal bloeien,
er kiemt al iets van nieuwe tijd.
Er straalt al licht doorheen het duister,
al duurt het wachten levenslang.…
L'adieu,
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
579 waarbij de huid, mond en
de schouder lijken niet van
deze tijd en lichtjaren ouder,
het frame gelaagd tot rond skelet,
de ziel in tijd gewet,zal buiten
het willen tot voortbestaan,
in hardheid ingeboet, als ik
door die zandstorm raas, wast
mildheid, het been tot op het merg,
als ik de vertraagde aftocht afblaas,
in de laatste woestijn…
Gebedje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
618 Ach, voor mij geen doornenkroon
had ge hoeven dragen, Heer
Zet u liever weer gewoon
bij uw leerlingen terneer
waar van wingerdschaduw koelte
hoedt uw voorhoofd voor de zoelte
van woestijnen
en waar kleine
kinderen zijn om mee te spelen
mocht het leren u vervelen
Kunt ge het niet overdoen?…
Las Vegas, 2010
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
738 tieten
ze zijn er helemaal voor jou
Hier mag jij lekker alles
Wat thuis verboden is
Hier is het de achterkant
van het brave Amerika
het paradijs van de zonde
Je waant je er in Venetië of Parijs
je bent de held van het circus
de show gaat er voor alles
op de Strip heen en weer
met Elvis mag je op de foto
Dan rijd je weer weg
de woestijn…
tevergeefs
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Tevergeefs toch een woestijn zonder een waterbron.
Bleek deze ideologie een hoogstaand van andere orde.…
Herder te voet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
507 ’t Is donker en het sneeuwt in de woestijn,
de herders waken trouw over hun schapen,
ze spieden in het rond en gaan niet slapen
nu wolven op de stroop naar lamsvlees zijn.
Dan breekt de lucht en engelen dalen neer.
Ze blazen zich de lippen vol met blaren
op toeters in een hemelse fanfare,
getoondicht door de allergrootste Heer.…