5388 resultaten.
De wolken
gedicht
4.2 met 32 stemmen
26.025 Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.…
Wie 't meisje, dat hij liefheeft, aait en kust
poëzie
3.9 met 13 stemmen
1.942 Nu zie je in 't ontzaggelijk koloriet
Als ijle schaduw zelfs je grootst verdriet:
'T heilig IK BEN, Brahman in de aardeling,
Twee woorden, met 't heelal in evenwicht,
Sluit God en wereld in één kring van licht.…
Gebroken dromen
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.498 Ik voel me zo ontheemd op deze mooie zomerdag
De zon schijnt maar een schaduw trekt door me heen
De keerzijde van het geluk trekt zich aan mij voorbij
Ik voel me van binnen zo teleurgesteld zo alleen
Het verdriet zo intens en niet in tranen te vertellen
Het geeft mijn ogen een turkoois blauwe tint
De liefde die ik voelde zit zo diep geworteld…
De grote trek
gedicht
2.8 met 78 stemmen
70.778 Halverwege sloeg de zon
zijn schaduw in het aquarium van onze etage
waar ik tegen het glas gedrukt steeds bleker
hun verdwijning na bleef staren
tot ze de hoek om waren van mijn geheugen.
Op de kust, zei mijn moeder later, zijn ook zij uiteengeslagen.…
Kraai (2)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.112 vingers worden milde kogels
waarmee ik je schenden wil
Je bent wreedaardig zoals je
een rafel van me scheurt
een door vliegen omzwermd kadaver
aan de rand van onze snelweg
Ik hurk in jouw nest
in een vork van twee takken
Hier heb ik mijn dorst gelest
Het blauwgroen ei waarop jij broedt
glanst op met donkere spikkels
alsof je in de schaduw…
oud in heden
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
794 dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen
het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar
ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen
zullen zij later nog
mijn schaduw…
Zij sluimert
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.422 Zij rust in 't malse mos en houdt gebogen
Die arm, die mos en lokken beiden strelen, -
Een sprei van groene schaduw, zacht bewogen,
Daalt uit de zilverlovers der abelen;
Zij ademt zuchten en zij lacht, als togen
Er dromen door heur ziel, die vrolijk spelen:
O, zoete hoop!…
ik noem u niet bij naam
netgedicht
4.1 met 64 stemmen
3.182 niet weer voor je
schaduw zwichten
en mijn haat naar u
als het langzaam likken
aan een lolly,
kleur voor kleur,
af te snoepen
dan wel kond te doen
van de geur van uw zweet
onder oksel en voeten
neen,
dit lijkt voor het moment
zelfs voor mijn inborst
iets te boud
mijn geweten zal dan
moeten boeten
ook het schreeuwen
dat…
brief aan Anne
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.074 eindelijk
alleen was
ging ik vaak
naar jou op zoek
op jouw zolder
heb ik stil gezeten
keek naar
het vuile spinnerag
of daar misschien
een heel klein stukje
van je droom
gevangen lag
ook ik keek uit
over de daken
en zag de meeuwen
in hun vlucht
heb jij toen ook
wel willen ruilen
om vrij te zweven
in de lucht
ik zocht jouw schaduw…
bid je laatste beden
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.164 weer proberen
we spelen op het mistig draagvlak van vandaag
ik jaag je grauwe nevels tot een vage vlaag
mis mijn zout in al jouw lage regionen
na een koele bui zal snel de zon weer komen
ik wil diepte zien, de kilte van beneden
warmte is verleden vandaag is al voorbij
jaag de orkaan maar aan, bid je laatste beden
je hebt een zwarte schaduw…
pak me dan, als je kan
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
1.767 Laten we verstoppertje spelen
in dit oerwoud
van eeuwige verveling
Als je vals speelt
ga je af
dan krijg je billenkoek
dat is je straf
Ik zie je wel
Ik zie je niet
Verscholen achter de schaduw
van jouw gestoorde gestalte
speel je sluw
het geniepige spel
van verdwijnen en verschijnen
Ik zie je niet
zie je wel
Zeg me waar ik…
dan doden ogen in een eerste blik
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
906 woorden schreeuwen stilte
ogen die geen blikken geven
echo's dwalen rond, kaatsen
tot herhaling gaat vervagen
glimmend spoken schaduwen
langs licht, raken aan het ronde
zicht onder de lantaarnpalen dat
regen vangt in striemend dalen
muren kijken uit de hoogte neer
met grauwe steen van lang geleden
donkere ramen weten weer hun
binnenkant…
eenakter
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
966 ik schuif langzaam de gordijnen toe
en sluit de wereld buiten
zie nog even het licht van een lantaarn
dat zacht schijnt door mijn ruiten
de eenzame schemerlamp in de hoek
werpt schaduwen op de muren
als decor van mijn eenakter
waarvan ik nog niet weet
hoelang mijn monoloog zal duren
ik fluister woorden
op dit wazig toneel
verbeeld…
Pijn
hartenkreet
4.3 met 13 stemmen
3.140 Ik ben een stukje jeugd verloren:
ben als het ware opnieuw geboren,
maar nu zonder schaduw achter me,
want altijd was je daar voor me
Ik moet het nu alleen doen, en dat red ik best
Je bent nog bij mij; ik ben het grootste deel en jij de rest.…
Nacht in de tropen
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.493 Een fluisterende stem waarschuwt voor
dreigend gevaar maar zwijgt opeens
als de koude van schaduwen
op de flinterdunne wanden valt.…
foto's lachen onschuld
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
686 ik heb je jeugd gezien
foto’s lachen onschuld
maar uit de achtergrond
lees ik je zorgen in die tijd
ik heb je nooit benijd
we gingen vaak naar zee
het water prikte in je ogen
je rende door de branding
dook met golven mee
uitdrijvend tot hun stranding
zon weerkaatste in je blik
een lichte veeg van schaduw
waar ik verbazing zag
keek…
't Zit in
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.599 ‘t Zit in de schaduw van het mooiste licht.
‘t Zit in de rimpels van m’n eigen gezicht.
‘t Zit in de liefde en ‘t zit zelfs in haat,
‘t zit misschien wel verborgen in het allergrootste kwaad.
‘t Zit in de glans onder elk laagje stof.
‘t Zit in de smaak van ‘t bitterste lof.
‘t Zit in de versjes in dit album van jou.…
Plattelandsstoet
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.864 Op die donkere dag bespraken we
de kist, de kaarten en de cake
Vandaag voert de stille tocht langs
achteloos weggeworpen boerenhoeven
langs verlaten erven waar geen zon
schijnt en toch de schaduw heerst
Traag stappend proberen we de einder,
waar aarde en hemel raken, te ontlopen
stemmen staken, een enkel gebaar
volstaat in de najaarsstilte…
De doden en de kinderen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.053 Je praat met dingen die geen antwoord geven,
Die enkel lachen, stil, lang, als de zon,
Er schaduwen als glimlachen doen zweven.…
Dolende
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
616 verdwenen
vlieg door het dakraam naar buiten
in de volgspot van de maan
mijn weg vervolgend
lange lanen bedekt met sneeuw
bomen wijzen vragend omhoog
blijven mij het antwoord schuldig
voor de laatste keer jou
in mijn armen sluiten
jouw geur weer in mijn neus
landschap wit en weids
zweef ik blindelings over
zeeën zoekend naar je schaduw…
"Versleten"
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
522 literair
verbond tot herhaalde
daden werd gedwongen, is
het moeilijk te verklaren
wat Achilles en mij zo
hebben verwond, tot
welke soort ik hoor
of uit welke ruif ik
werd gevoed weet nog
immer niet en moet
ervaren wat me het
meest bekoord,als
vogel uit het lot of
hand z’n nest beschrijft
op smalle rand van z’n
bestaan, houdt de schaduw…
kruimellicht
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
565 onleesbare waarheid
die in het memoriaal van liefde
nog minder dan een stip werd
ondanks de drang naar beweging
ergens in huis, ergens eeuwenoud
in het kruimellicht en eenzame straten
bij avond, loodzwaar om het bedrog
dat uitlekt in de wispelturige waarheid
van een steen die langs zijn bestaan tekent
te midden van zaad en zon maar nimmer
zijn schaduw…
De sterfling zoekt
poëzie
3.2 met 9 stemmen
3.368 Wee, wie die snel-gewiekte schaduw derven,
Geen menslijk woord, dat troost in 't hart hun giet,
Heil wie haar wint, die wenen langer niet,
Maar wensen één genade en dan te sterven.
O, Vrouwe, ik wiegel stil op 't klare stromen
Der diepe ziel, die uit uw ogen smacht,
De speelziek-schalkse, dan weer peinzens-lome.…
Mijn huis, mijn lichaam.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
700 stemmen,
uit de verste nissen van
de kamers, opgerakeld
door mijn adem, hoewel
ik vertrokken was blijft
er een vage afdruk op een
leeg matras, die dag
hoeven ze mij niet meer
te zoeken, op beslagen
ruiten verschijnen de
wasem van beeltenissen,
één goede beurt, de ruimte
maakt zich vrij van stof
en van enig spoor waarin
mijn schaduw…
Resurrectie,
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
613 verlosser en de boodschapper tegelijk
van de oogsten zover men ziet,
verlossend maaier in een wervelende
show van stralen, in een oceaan van
hoop, de ogen vlammend gericht op het
aards verdriet, deinende ritmen door
de weidse ruimten, vormt het zout uit
de kleur van stuwend bloed, gelijke
stolsels van de twee geslachten, uit
de schaduwen…
Het herfstbos
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.748 Overal hangen rode bessentritsen
glimmend aan een struik te blitsen,
een laag zonnetje verzilvert
schuine stralen naar de grond,
waar op het kleurig tapijt
zoeven nog mijn schaduw stond.
Het herfstbos vastgelegd in RGB
gaat digitaal met mij mee,
alleen de ekster blijft zwartwit
en ook de inktzwam wil niet kleuren.…
Jij
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.240 Wanneer de sterren
in de ochtendstralen vervagen
en de schaduw van jouw lijf
in navolging van jou zelf
over onze muren gaat dwalen
aanschouw ik
je buik die onze kinderen heeft gedragen,
de rondingen van je heupen,
moederborsten die hen voeding gaven,
jouw warme liefde die alles toch
zo dragelijk kon maken.…
De maangodin
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
1.065 de maan is een vrouw
verstopt in het cyclische
verdwijnen en verschijnen
in de schaduw van het licht
als maand van het leven
als vruchtbaarheid gegeven
je mooie ronde vorm
aan de donkere sterrenhemel
boven het ondermaans gewemel
het initieert de getijden
het bloed en de vloed
die de vrucht in de zee ontmoet
het weerspiegelt de zon…
welkom
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
679 zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken
soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor ik
een stervensroep als een schouderkloppende
schaduw…
een fort vol mensen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
772 (kunstmarkt Fort Prins Frederik, Ooltgensplaat, 14 mei 2011)
kunst markeerde dikke muren
rond krullen licht gevonden in het aangezicht
van velen, die
de dag al warm bezongen
sculpturen speelden met hun schaduw
schilderingen kleurden vrij
met het hart op blijdschaptongen
sprak een oude naam de mensen aan
zo is het gegaan
waar…