5489 resultaten.
ook jij, bijzonder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.711 in het begin was ‘t een verwonderen
diep in je kijken en niets werkelijks vinden
als waren ‘t enkel maar geleefde luimen
slechts vage vale sporen
van te veel grauw in het gezicht
er kwam een tijd dat bij het licht van sterren
je nog veel dieper ging dan ooit voorheen
je vragend wat de leegte wil de stilte
die als een zware last een ketting…
Strafwerk
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
4.025 Eindelijk Ben Ik Weer Blij
Sta Je In de Rij
Om Je Werk Af te geven
Sta Je Opeens Te Beven
Heb Ik Het Goed Gedaan
En Meneer Ik heb Het Zonder Enkele Traan Gedaan
Zegt De Leraar Je Hebt het Goed Gedaan
En Nu Mag Je Gaan..…
de engel des eenvouds
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.254 zijn woorden aan
geheel op eigen houtje heeft
hij aan mij een bezoek gebracht
gij, Julius, zo sprak hij met eerbied
zijt een toonbeeld van ijdelheid
nog nimmer dat ik de hemel verliet
voor een mens die daar zo aan lijdt
blindheid voor eigen kunne,
overschatting van uw wezen
minstens het vagevuur ligt in uw verschiet
alhoewel een enkele…
Zwolle IJsselbrug
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
996 De uiterwaarden staan nog
onder water, tot aan de zomerdijk:
een enkel baken steekt omhoog
en vertelt de vroege zeilers,
waar de sterke stroom
ondiep en verraderlijk is.…
en nooit gevonden willen worden
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.633 in hun bladeren wiegen
de roos zich in de nieuwe morgen
het ‘t vroegste dauw weer steelt
waar vogels in de hoogste toppen dansen
om d’ allereerste zonnestralen
te bereiken en waar de lente jou begroet
met vuurwerk van wel duizend kleuren
gereed de zomer in te halen
’k zou willen nooit gevonden worden
en altijd daar te mogen blijven
enkel…
Stoer toch Zacht
hartenkreet
3.6 met 40 stemmen
2.377 Ik woon diep in jouw hart
Geen enkele twijfel meer
Jouw liefde is grenzeloos
Voor mij de grote ommekeer
Jij knuffelt mij haast dood
Snuift de geur van mijn huid
Streelt de lijnen van mijn lijf
Houdt het zonder mij niet uit
Ik geniet van je genegenheid
Weet nu liever een lieve man
Eentje die er altijd voor mij is
Waar je echt op bouwen…
Zondagsnieuws
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
1.070 Enkel nog in de krant.
Van gisteren. Of was het eergisteren.…
Zelfvertrouwen
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.663 sjouwer
Laat je het leven bepalen hoe het met je gaat
of neem je het heft in eigen hand
durf je te vechten voor wat je waard bent
of ben je ergens hopeloos gestrand
Sommige bouwstenen zijn je meegegeven
Als essentie van het leven hier
Dus laat ze nooit verloren gaan
want je hebt er maar vier
Geloof, hoop en liefde
maar daar kun je enkel…
Keramiekkraampje op het plein
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
1.688 gestald om aangeraakt te worden
Zachtjes tikte ik er eentje aan
die had moeten blijven staan
Niet al wat breekt wordt ook vermalen
In de helle juni zon
blonk het glazuur er niet minder om
al moest ik de splinters wel betalen
De schitterende scherven sneden
als sterren die fonkelen in het zicht
maar die hun neergang reeds beleden
en enkel…
zo leeg in mij
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
3.322 alle lieve mensen zijn nu heen
moederziel zit ik hier alleen
de klok slaat middernacht
terwijl ik nutteloos op je wacht
't was een mooie dag vandaag
lichte nevel, de zon scheen vaag
vol liefde hebben we je begraven
in de laatste aarde-haven
een mooie dag vandaag... vol verdriet
enkele vogels zongen het hoogste lied
een koorzang, alsof…
glazen hart
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
3.167 pijn
elke keer weer
lijmt mijn hart zich met kleuren van de zon
huilt in de regendruppels
de dauw van een nieuwe dageraad
want jouw vuur doofde niet
maar verbrandde jouw durf
en je ging heen
liet mij breken
in schilfers
van glazen pijn
een glazen hart
geblazen uit de zandkorrels vol liefde
die jij losjes in je handen hield
enkel…
Een lichtschijn
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.270 En onbeweeglijk zit ik,
mijn armen slap neerhangend nevens mij,
stom, onbeweeglijk, - als een dode die
nog enkel zien zou, - in mijn leuningstoel,
gedachtloos volgend, met stardroge blik,
de grote, gouden zonnevlek, die, langzaam,
o hooploos langzaam, als een reuzenkever
kruipt langs de muur, kruipt naar het venster heen,
en kleiner - kleiner…
Dubbel glas
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
2.324 En dat enkel
voor zijn eigen ogen. Het klopt
zwakjes. Je overgordijnen puffen blasé op, blazen zich
de draad uit de verstofte naad. Het doet je
denken aan de kosten, en verder
moffel je de waarheid nonchalant de zetel in.
Flikkerdingen aan het voeteneind. ‘Familie’ staat
hypocriet op je netvlies geschroeid.…
Intermezzo interruptus
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
624 van zijn protesterend hart
ergens ver weg
slaat een eenzaam uur
niet het zijne
nog niet
wijl ingebeelde tonen zachtjes wegsterven
bevrijdt hij zijn deemsterende ziel
van een onwillige partner en
herrijst uit de eigen asse
hem bekoort niet langer de doodsdrum
en oneindig snel ontvliedt hem de
grauwe apathische eentonigheid
met een enkele…
roffelaar vreest vuurwerk
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
736 branden de vragen los
het is er nu redelijk stil
straks hoort men verschil
tussen den zachte roffel
van één seconde
en één harde van drie seconden
de eerste is die van de grote
de tweede van de kleine
bonte specht
die meer doet dan percussie
lacht eerst “klie-klie-klie-klie”
gaat dan aan de roffel
mekkert nog wat na
hoort men enkel…
Wij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.530 Rekening te houden
In ons eigen wereldje
Ons mini-paradijsje
Stiekem onbewoond
En tegelijkertijd toch bewoond
Door liefde
Tussen twee individuen
Eerst klein
Maar steeds grootser
We trotseren de wereld
We winnen het gevecht
Want jij
Jij bent niet gewoon jij
We vullen elkaar aan
Zonder jou, ben ik niet ik
Ben ik onvolledig
Zien ze enkel…
opgedragen aan een immer kranige dame
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.731 Een mooie jongedame zonder bontjas,
Enkel God hield haar in de pas.
Ze bleef daar eeuwig staan in alle tijden,
Van herfst over winter tot de zon.
Altijd kranig en zonder ene motie,
Van wat haar uit haar lijden verlossen kon.
Ze sprak daar zo gewoontjes over,
Alsof het iets was van alledag.
Niet dat het iemand wat kon schelen.…
Zuidlaarder paardemarkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
4.259 schuifelt langzaam langs de kramen
Van kooplui uit het ganse land
In de cafe's is 't vol, er wordt gezopen
Bier en jenever voor de vroege dorst
De koppen zijn rood aangelopen
En glimmen vet, van vis en worst
De schemer leegt al vroeg de straten
Slechts hier en daar klinkt nog vertier
In de iependijk staat geheel verlaten
Nog urenlang een enkel…
LANGS MOEDERS GRAF
poëzie
4.3 met 21 stemmen
6.325 Hij pakte en kuste ons honderd werven,
Maar sprak geen enkel woord.
Een tijdlang stond hij in gedachten,
En zag ons zwijgend aan;
Op eenmaal kreeg hij moed en krachten,
En zeide “Laat ons gaan!“
Het kleine Stijntje werd gedragen,
Ik bij de hand gevat;
Opeens de Kerkstraat ingeslagen,
In plaats van ’t achterpad.…
Marloes
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.243 Het is een mooie dag vandaag, zo te zien,
geen wolkje aan de lucht, een enkele misschien.
Wat wuivend groen, waarbij een hoge plant
over een steen naar voren buigt aan deze kant.
Er staat geschreven, gebeiteld met erin wat goud,
een meisjesnaam: Marloes; ze was pas zes jaar oud.…
Vier maanden pijn
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
2.281 Verdriet wordt zachter, tijd heelt de wonden
Maar ik heb die tijd nog niet gevonden
Ik mis haar meer, nog elke dag
Haar blik, haar stem, haar schaterlach
In donkere nachten en bij zonneschijn
Voel ik enkel nog die vreselijke pijn...…
Den Haag ontwaakt
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
577 De straten zijn nog
donker en doen wat
troosteloos aan
achter een enkel raam
brandt al wat licht
Den Haag ontwaakt
aan de donkere hemel
knipoogt nog de maan
niet vol, nee nog niet
ze is wat bleekjes
de vrouw zojuist ontwaakt
schuift gordijnen open
rond haar benen wervelt de poes
harig en behaagziek
ze doet het raam open
en de morgen…
Onding
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.029 Een ding dat als distel op de broek kan zitten
of zit jij er als een distel op
het is van mensen eigen en andersom ook
het verloochent en verdraait en ver maait
soms molen die als enkeling draait
dat ding kan nog duizenden mee slepen
dichters zien het in de wording uit het kleinste ding
alles kan jij er mee verliezen
toch de menselijkheid…
Vogelvlucht
hartenkreet
1.8 met 48 stemmen
4.191 Ze zien enkel van het masker de glimlach
zodat ze denken, die heeft een goeie dag.
Mensen vergeten tijd in elkaar te investeren,
Zodat we ook van een ander kunnen leren.
Gewoon even een gesprek of een gebaar,
Zo simpel helpen we eigenlijk elkaar.…
hersenschim
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
688 plótseling zie ik een kind staan,
een klein kind staat in de hoek
van de klas, het fluistert wat,
het is maar stil en droomt niet,
het staat maar met z'n handen
op de knieën en de rug gebo-
gen, 't valt helemaal niet mee,
en op de lege tafel ligt nog een
enkel zwart schrift, zachtjes
in de wind te wapperen.-
ik denk er aan terug…
Als de Godin mij verleidt
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.044 denken die ik ben
of verban mijn gedachten
bijwijlen
naar een hemels paradijs
waar ik slechts
die ene vrouwe ken
ontbloot van zeden en kleed
doch getooid met
zacht betoverend vlees
dat verzuurde appelen
nog verzot zo zoetig spijst
zij krult langs mijn haren
stroperig van kruin tot zool
omringt mij met zwoele gebaren
opdat ik nog enkel…
Vol van genade
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.395 Beminnelijke Maagd, eeuwig verlicht door een fakkel in elke hand
het is haar gelukt een verzonken hek te openen aan de hemelrand
zij strijkt met warme honing over een zwartgeblakerde ziel
en bevrucht opnieuw de zin die reeds vroeg in duisternis verviel
daar de aarde verwoestend had huisgehouden in het engelenkind
middels de duivelse geest die enkel…
Ode aan de benen van mijn vrouw
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.824 Oh.. de mooie benen van mijn vrouw
zuilen van stroomlijn, gratie en kracht
welk een prachtig gevormde onderbouw
zoals Da Vinci ze moet hebben bedacht
stevige enkels, niet eng dun en ietwat gebogen
gebruikt als wapen tijdens haar koketterieën
zachtronde kuiten, een streling voor ‘s mans ogen
gladde schenen tot aan haar kusbare ronde knieën
samen…
Winterlandschap
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
721 Enkele vlokjes, dwarrelend, aarzelend
schijnbaar bang de grond te raken
dansen in de ijle januarilucht
als een wilde vlindervlucht
tussen takken, over daken
voor het nog onbekende beducht.…
- De vraag naar meer -
netgedicht
4.2 met 53 stemmen
717 Verschillend in groei,
een charmante geste,
de vraag naar meer,
herkende in het leven
geen enkel perspectief.
Nieuwe dieptepunten,
bleven warm gehuisvest hopen,
tot het laatste restje
ongewijzigd verlangen bleef.
Het bekende werd zeldzamer
en verdoofd,
gunde het de dorre vlakte geen vocht.…