Alle inzendingen over koude grond

8933 resultaten.

Sorteren op:

hallo jij

netgedicht
3.4 met 17 stemmen aantal keer bekeken 780
voel jij ook al, buiten dan, de prille schijn van een nieuw begin de herhaling van voortgang, de finale van de dood ik zeg maar, even ontwaar ik kleuren die als geschilderd verschijnen dus bruin, rot en zwart luiden de klokjes jubeltonen die onhoorbaar klinken over de doffe grond van gevoel vergetelheid of gedempte temperament…

beest

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 550
er kruipt iets over de vloer meneer wat is dat nu telkens weer blijft het even staan draait zich om en kijkt mij aan er wacht iets in de tuin meneer hetzelfde ding schuin onder de conifeer met rode ogen en gemene mond een hangende buik en tong op de grond er zit iets in mijn stoel meneer met mijn sloffen aan schommelt het heen en weer…
perry meer6 augustus 2009Lees meer >

Het vergane populieren bos

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.065
slechts boom die zonder hart doch met aderen de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake was wanneer ik schreide om de wind die zonder tocht zich klampte aan mijn kruin nog één zware klap te gaan en het bos is monogaam met het landschap waarin het is vergaan *** Bij ons in de gemeente wordt momenteel Een bos compleet verwoest om de grond…
elze24 augustus 2009Lees meer >

Jaargetijden

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 756
Natuurlijke schakering van warme kleuren Betoverend mooi zo aan het eind De schoonheid van loof als laatstgebeuren Een mooie mantel die verdwijnt Hun plicht gedaan, het doel bereikt De boom leeft voort en zij vervagen Als gevallen blad de grond verrijkt Gaan takken straks weer knoppen dragen Nog even niet Nog even stralen Laten zien waar je…
Hookie28 oktober 2009Lees meer >

ziener

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 784
Toen ik stierf in jouw handen op een grond steenkoud wist ik zeker wij zijn zo oud zo oud als de waarheid in het heelal Toen ik moest doorgaan bitter proeft die traan na verlies in ons bestaan waarom wij daar staan onder zon sterren en maan Toen wij dat eenmaal konden doorgronden waren wij nooit meer vrij het is te laat hij vliegt…

Metafysica ?

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 642
Stille steen, geen treden voert naar grond, geen weg schept ons wegen naar een overleden zon, wat scheen in wolken wat eerst scherven zijn, het mozaïek betreden van bergkristal, een steile trap voert naar het groene dal, bedekt mystiek waar het om vraagt, springt naar sterren in het heelal, met duizenden zichtbaar maar in verval…
pama15 december 2009Lees meer >

in witte uren

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 529
ochtendnevel zacht en koel vochtig veebont in witte uren flarden zweven de tijd voorbij langs bomen gras en grond de toekomst in een vochtig glas het is ondoorzichtige huid in verhulde openheid een zwevende dans een overduidelijke kans op liefde en hoop in de bedauwde ochtendglans zweeft daar in nevelen door dalen en heuvels…

ongedateerd

netgedicht
3.3 met 21 stemmen aantal keer bekeken 637
de grond is ongevoelig, mijn tas zwaar, op iedere plek. het komt in golven, ook het vastklampen. misschien vergis ik mij van plaats en sta ik naast een koorddanser. de vraag verdwijnt; het touw verandert. de tas staat voor mijn voeten.…

kroegtijger.

netgedicht
3.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 971
(soms droomt hij dat hij valt en wordt wakker op de grond). Soms wordt hij opgehesen en naar huis gebracht...-…

Op.......

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.105
Ik mocht hem de woonst niet ontzeggen, hij slaapt voldaan Hier ligt hij op de grond en dikke deken, kamperen dan maar. Dat slapen, dat lukt me nu zeker niet Opgekropt door het vele verdriet. Boeken over positief denken verslond ik Een nacht gepieker, dat kan er nog bij. Ik zoek troost bij mijn 3 vaders God, mijn papa en zijn papa.…

Glimlach van het avondland ( zen)

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 601
Verdeeldheid zaait zaad in de verbrokkelde grond,. het blijft aftellen. Sporen van stilte, glimlach van het avondland, zon op bamboestok.…
pama20 mei 2010Lees meer >

Zonsondergang

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.007
De grond rookt. Lichtsporen doorklieven het donker, als heldere sterren. Nachtelijke gang, door dit vreemde land. Het spookt. Geen licht in het donker, zoekend onder de sterren. Nooit meer zonsopgang, wrang smaakt dit vreemde land. Bloed dood. Voor altijd donker, onderweg naar de sterren.…
Richard Pruim20 september 2010Lees meer >

de rust van september

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 563
nu komt de natuur tot rust lage zon verlengt schaduwen avondnevels verdoven dagen dempen het goud van afscheid bomen verliezen hun pracht kale takken buigen in de storm daar is hoopvol leven verborgen in de kille en donkere grond maanden van felle verstijving en sluipende dood trotserend kiemend in de levenswarmte van de klimmende lentezon…

Visarend

gedicht
2.6 met 43 stemmen aantal keer bekeken 9.737
Iemand zei je moet je vaart versnellen om van verleden los te komen, je moet als een voertuig in z’n vrij de heuvel af niets houdt je bij, niemand heeft nog een naam, precieze tekeningen rekken tot strepen die aan het eind van de zindering abrupt de grond in gaan wat je weet raakt achterop, adem wordt afgesneden als een koord en als kreten…

Ze bewoont de stilte.

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 560
in de stilte van de sterren woon is er geen stem meer nodig om de alles omvattende leegte te verwarmen, daar buiten heerst alleen koning winter, daar ben ik eeuwen lang vandaan, alvorens om tot mijn kindsdom terug te gaan, zal ik immer zwijgen en alle geluidloze woorden in mijn grafsteen krassen, om onuitwisbaar alle grond…
pama17 november 2010Lees meer >

Glas

gedicht
2.2 met 339 stemmen aantal keer bekeken 37.673
Als ik terug van school kwam keek ik even; het vierde raam, begane grond: een witte muur met stille plooien, alsof de vrouw niet echt bestond. En toen kwam ik haar buiten tegen, haar gang voorzichtig als op glas. Ik groette haar; ze liep op scherven.…

Draaiend in tweestrijd

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 454
Wil ook niet terug naar backflashdijken waar mijn ziel huilde in kolkende waterstromen ook niet naar verdroogde en gebroken grond mijn nagels mogen breken laat mij barsten stoppen met het stof onder mijn voeten dat het weer- wisselvallig een geheel wordt zoals toentertijd lente nog zo jong was niet naar mijn veel te sterke zonnewens…

Illusie

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 583
Haar vulpen schrijft de blues waar verleden laag bij de grond ligt danst zij wild op jong groen gras en vertrapt meedogenloos nieuw leven ademloos kijk zij niet meer achterom geeft hartstochtelijk gisteren een schop en klein als zij is, schreeuwt aandacht om wie zij ooit was voor de vernedering die als een rode draad haar leven beheerste…
metha27 augustus 2011Lees meer >

Zij

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.459
het mooie meisje de zware stem en de lieve lach de mooie rode haren zij ligt nu onder de grond de lol die wij hadden was weg jij was er niet meer nooit meer de mooie rode haren zien en de zware stem horen dacht ik tot de avond dat ik jou weer zag mensen zeggen het is je verbeelding Maar ik weet dat het niet zo is ik weet dat jij elke…
Mara2 februari 2012Lees meer >

Mijn vader

gedicht
2.2 met 119 stemmen aantal keer bekeken 32.141
Mijn vader schreeuwde moord, mijn moeder zette koffie mijn vader klom op stoelen, tafels, leunde uit ramen, schreeuwde rampzaligheid en onduldbare pijnen, schreeuwde brand en van iets onverstaanbaars het naderende einde mijn broers hielden hun oor tegen de grond, 'luister!' riepen ze en sprongen op, 'er komt stilte!…

Dode egels op het grind

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 646
Er is geen poëzie meer in dit land van verzoute grond onder eeltige voeten Er zit geen schwung in de woorden, in tijden van sociale duisternis Het lijkt alsof de mens is weggelegd, alsof de bierkaai tegen een ziekte vecht Er is geen calamiteit onopgemerkt gebleven Er rust op dit land slechts het pruilen, het meesmuilen van…

Dakterras

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 568
niet meer dan een broze putdeksel echter, van het soort ’retourvlucht in hogere sferen’ zo bewater ik mijn plantaardig geesteshuishouden en hou gelijktijdig mijn drempel demonenvrij en als ik weer met beide benen op vaste grond sta heb ik mijn bestemming bereikt…
Iniduo29 juli 2013Lees meer >

Plastiek van een tekenaar

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 4.035
Je vingers werkten in hun liefde haast te lenig, maar hebben zijn beschaamde blik, schuin dalend in de grond, nog net op tijd naar wat daar is en nog gebeuren moet gericht. ---------------------------- uit: 'Tirade', 29, 1985.…
Ed Leeflang4 september 2013Lees meer >

Uitvaart

gedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 12.987
Op zich geen grond voor nostalgie - zo ging het vroeg of laat met allen - maar het is vreemd nu ik de smalle doodkist in deze aula zie.…

Haar kind

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 664
Het kind van mijn blonde dochter is soms wel eens dwars stampt dan op de grond rolt in de modder met gras in haar mond. Het paard van mijn blonde dochter.…
Pietra4 november 2013Lees meer >

Onuitputtelijke mand ?

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 517
Ze draagt de mand van onverzettelijkheid haar lijden begraaft ze in de vruchtbare grond van haar dromen en onder het mos waarmee de onschuld van de tijden zijn begroeid.…
Pama3 mei 2014Lees meer >

Jij draaide sierlijk

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 438
samen wiegden wij hoger en hoger in een ultieme strijd naar de zon jij hoopte met vorm en kleur meer licht te vangen ik groeide snel in verlangen wij wortelden in verschillende grond ik groef dieper waardoor mijn steel rechter stond jij draaide sierlijk naar steun en vertrouwen om ook met storm een hechte basis te houden herfst…
wil melker23 augustus 2014Lees meer >

Dreef te Korsendonk

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 428
De grond lag vol blaren. Wij stapten daarin majestatisch en speels. Het geritsel drong door tot de wortel van al onze zintuigen. Links was het blinkend water en statige zwanen staarden volkomen bewegingloos naar hun spiegelbeeld. Rechts lag het vierkante groenvlak van een wei omzoomd door eik intens op weemoedige koeien te wachten.…

Nocturne

gedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 6.858
En ik, geslachtenlang hiermee verbonden, toch tot geen vereenzelviging in staat, ga langzaam aan die somberheid te gronde en aan een pijn, waarvoor geen naam bestaat. ------------------------------- uit: Millennium (1946)…