5388 resultaten.
recht uit het hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 met altijd ter bemoediging
de zweem van een glimlach
om de hoeken van haar mond
staat zij dag en nacht klaar
met soms de ogen klein
van steeds vaker overgeslagen
de slaap die rust moet geven
blijft zij zorgzaam wakend
in stilte huilt het lief hart
de tranen die roodomrand
haar ogen schaduw geven
als de strijd verloren wordt
kalmerend…
Mijn leeuwerik
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
412 doek,
als een triviale meerwaarde
van een tijdloze repertoire
in een adoratie met een
hartstochtelijke zekerheid
uitnodiging met zijn opvoering
gratis opgevoerd, als toegift
de heldere beek van geluid
aangeboren natuurlijkheid
die het beoogde doel bereikt,
zo modelleert het licht zichtzelf
in fantasie van unieke patronen
en schaduwen…
Zeven ?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
466 behagen
even zovele tranen verwelkt
van zeven rozen, één voor
elke eenzame nacht gekozen,
zoektocht langs de zeven
doornen, wadend in zeven
druppels bloed, door de
Melkweg van de zon
zich een weg te wanen
in zeven verloren jaren,
waar de Odyssee eindigde en
begon, komt het antwoord uit
de zevende bron en zal de
mooiste schaduw…
Papaversap
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
664 Geen plantjes in de schaduw, pap.
Die dempen straks het gelach
om de talloos onnozele dagen.
Wij gaan dat allemaal ontkrachten.
Hou de grond dus vochtig, pap.
Bedenk wat jij zult dromen als
't papaversap langs je lippen vloeit...
Verdringen mag niet verboden worden.…
Angst
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
630 Jij nare geniepige duivelse slang
Één onoplettend moment en je bekruipt me met je valse voorwendselen
Doen alsof je om me geeft, het beste met me voor hebt
Je verleid me met de charme van een zachte heelmeester
Het voelt zo vertrouwd
Het voelt zo geborgen om me te nestelen in jou schaduw
Indien nodig was jij daar, mijn veilige haven
Mij zekerheid…
Achter de horizon
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
588 Ver achter de horizon
ligt het land
waar schaduwen
niet bestaan
Waar het licht altijd
het donker verdrijft
en grote sterren
aan de hemel staan
Waar de zon speelt
met de wolken
en in de regen
een bloem van
liefde bloeit
Waar echte
vriendschap en
betrokkenheid
zomaar in het
wild groeit
Een land waar
elke dag een bosje…
Ik neig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 ik neig almaar meer naar 't rustieke
in denken, doen en laten
ook wel in proeven van 't leven
waarbij de kern een lichte schaduw kent
zonder voor zuiverheid onder te doen,
het oorspronkelijke laat zich niet verlaten
het is als een stilte die een kamer vult
en al het aanwezige rust in hout, steen of glas
alles vertelt zo een eigen verhaal…
Shake the rules
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
612 Wat zien ik
driehoog achter
over de rand
zie twee naast
gluren, buren
languit tuinstoel
splitterpoedel
nudelnackt
groot, vol
twee paar
naast elkaar
stootkussens
niemand zeggen
alleen kijken
zon, schaduw
oote boe
rala weg
Oote boe?
rala weg?
o, help!
daar is hij weer!…
Nova Zembla Ensemble
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 De spanning van het onbeslapen bed
is als de schaduw tussen de kille zwarte toets
en de witte die de warmte zoekt.
Leg je neer, dan leg ik me naast jou
en zo zullen wij over deze warmte waken.
Voel het bekroond verlangen wellen
onder de trommelvellen van het laken
en de witgeveerde wolken spannen
in het binnenste van het bed.…
Russel's Paradox
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
711 Zijn schaduw volgt hem met de vraag:
bestaat hij nog als hij vergaat?
Een klok die slaat en niks onthoudt,
een deur die opent naar de nacht,
een cirkel zonder middelpunt,
een naam die uit zijn letters valt.
Er is een kaart die steeds vervaagt,
geen grens, geen stad, geen schaal.…
Blauwe lotus
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
500 Uit de schaduw van vals licht
van haar verre verleidelijkheid
nog immer bevreemd ontheemd
spreekt nu de eenzijdig
herwonnen rede
spreken zal hij in haar nabijheid
over dertigduizend mijlen
hun waarheid onvertogen onverkort in volle overtuiging
uitdagender dan in liegende vaart over oeralbergen en zwarte zeeën
voor ieder die verloren…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent
aardedonkere archieven
verdwenen de dievegge
en de man van de baard
onder ‘t stof van sleets
gemak en verwondering
’t blijvende gebrek aan ’n wolkje
ontneemt de schaduw…
Onde de Bomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
408 Onder de bomen
waar het licht schommelt in schaduwen
en de wereld draait, nog altijd,
adem ik langzaam het heden in.
Ik ben nergens, of onderweg,
een lege plek in het hoge gras,
een kano schuivend onder de maan
waar de rivier de nacht kust.…
Tussen alles in
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
541 Waar het gezoem van een bij of een
schaduw over de vloer meer zegt dan meningen of goedbedoelde raad.
Er zit een wereld verscholen
in een trage ademhaling, in het voelen van
mijn voeten op de grond, en als ik mezelf toesta gewoon te
zijn, dan opent zich iets zachts, iets eerlijks, iets dat nergens heen hoeft.…
Landingsplaats voor Legenden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 Verten en Vlaktes
zich laven kan aan zijn Liefdes
voor ’t Landschap
en de Diepte
van Verdichting
de Afdaling
langs de Rivier
de Rijen Bomen
als vertrouwde Gezichten
de lokkende Velden
met zwijgende Bloemen
waar ’t Verhaal
verwaait
in ijdel jagende Vlagen
de Zon die alsnog
valt
achter ’n groeiende Horizon
doch de ene Schaduw…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
312 ik heb de
schaduwen van
duizenden mensen
voorbij zien flitsen
zonder hoofdletters
of opvallend stukjes
identiteit waar zelfs
de kleuren mengen
zonder enige
personality
heel af en toe
flitst er iets
markants voorbij
in de lay-out van pijn
liefde en verdriet
een view met een
opkomende zon
wit rijpende vorst
aan de…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
293 ik heb de
schaduwen van
duizenden mensen
voorbij zien flitsen
zonder hoofdletters
of opvallend stukjes
identiteit waar zelfs
de kleuren mengen
zonder enige
personality
heel af en toe
flitst er iets
markants voorbij
in de lay-out van pijn
liefde en verdriet
een view met een
opkomende zon
wit rijpende vorst
aan de grond…
Nutteloos gejammer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
498 het licht laat zich dees dag onstuimig zien '
t was toch altijd een vreugd voor onze ziel
de zon stemde de mens tot een goed humeur
waar binnen vaak de schaduw even wegviel
toch is de zon niet zondermeer een zegen
daarbij kiest het weder andere wegen
schalks gaat het klimaat om met het verschijnsel regen
de aardse opwarming gebruikt een venijnig…
Kapotte telefoon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
259 Langzaam gloeit er leven terug,
contacten lichten op,
foto’s keren terug uit de schaduw.
En ik leer:
zelfs een kapotte telefoon
kan, met zorg en liefde,
weer beginnen te zingen.…
Duisterbloem
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
294 nachtelijke ademtocht
drang naar vrijheid om te leven
er is geen weg terug
heimwee dient slechts illusie
we weten allemaal beter
tijd heeft ons onthecht
door een troostvol
warm verleden
verdwenen natuur
klimaatzorgen en oorlogen
ze komen samen in de ochtendkrant
arrogantie heeft de voordeur gesloten
gedecoreerd met nog meer twijfels
schaduwen…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 In zijn schaduw
rust het onuitgesproken — de wereld die even ophoudt met haasten.
Hij kent de geur van regen
voor ze valt, het ritselen van vogels die
vergeten te zingen, en het geheim van blijven terwijl
alles verandert, zonder verzet — slechts een stille overgave aan wat is.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
Wanneer de dag zich vouwt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
410 Zon weegt op takken
de dag vouwt zich langzaam dicht
stilte spreekt nu luid
Als lichtjes doven
in het huis, waar schaduwen
blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de
dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid.…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 Hier,
tussen leven en wachten,
bestaat hoop
alleen nog als schaduw.
Laat ons zwijgen.
Woorden doen pijn.
Ze raken niet
zoals jij dat deed.
Als je gaat,
laat me dan niet achter
met slechts
dit ene
afscheid.…
Het kleine spel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
387 Stemmen botsen als bellen in de wind,
hoog, schril, onuitwisbaar,
terwijl de schaduwen dansen,
langer worden, maar nooit winnen.
In dat uur is tijd een touw dat ze zelf spannen,
nu eens strak, dan weer slap,
tot het knapt in een gil van plezier
en opnieuw begint, eindeloos herboren.…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Stille Tuin
In de verborgen
tuin waar schaduwen
zacht vallen, daalt
een fluisterende stilte
neer als dauw
op donzig mos.
Een rode roos
ontluikt, rijk
aan vergeten beloften –
haar scherpe doornen
delen de diepe
prijs van passie.
Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad.…
Waar Margot nog ademt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
525 Margot reist met je mee—
niet als schaduw, maar als warmte.
Een zachte groet die nooit verdwijnt,
een aanwezigheid die blijft.…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.
Ik stap uit de pop van mijn
eigen angstige zorgen; mijn zintuigen zijn
niet langer vallen, maar open vleugels, getransformeerd
van een spons die alles opzuigt naar een spiegel die het licht bewaart.…
‘in de schatkamer van vrede en stilte’
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
337 De trekken van genialiteit
die hij nooit bezat,
konden uitgestorven
noch verdwenen zijn,
alsof hij
al nieuwe kracht gevonden had
in zo’n verdachte uithoek
voorbij de schaduw van oude tijden,
waar niemand verder
zoeken wou,
niemand nog íets voor
doen zou.
Daar vindt hij exclusiviteit
in de schatkamer van vrede en stilte.…
Intieme handelingen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
390 blauw hemelbed
bij de wortels van een bruine boom
en de individuen nemen ons mee
langs vergeten geheimen
de verloren momenten
in hartstochtelijk verdriet
alsof de aardbewoners even intiem zijn
tussen ons en wat er gebeurt
om ons heen in de ruimte, die handelingen
ze zijn als lucht happen, door de wolken fietsen
achter de zon een schaduw…