Waar Margot nog ademt

In kamers waar het licht zich vouwt
langs de randen van vertrouwde dingen
blijft haar naam een stille trilling.
In hout, stof en schaduwsporen.

Er leeft iets dat niet verdwijnt.
Een zachte stroom die je omhult,
zoals herinnering niet spreekt,
maar fluistert in gebaren.

Het verdriet huist in de kleine hoeken,
in de stilte tussen ademhalingen.
Daar draag jij je hart weer,
behoedzaam en oprecht.

Niet wegduwen, maar bewaren
wat te zwaar is voor een dag.
Waken over wat breekbaar voelt
tot het weer even rusten mag.

En toch beweegt het leven verder.
In elke stap die jij nog zet,
in elke blik die licht toelaat
waar donker eerder overheerste.

Margot reist met je mee—
niet als schaduw, maar als warmte.
Een zachte groet die nooit verdwijnt,
een aanwezigheid die blijft.

verdriet

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 20