7674 resultaten.
Het laatste afschot
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
610 Wilgentenen tranen treurig
het afschot heeft geen vlees
wiegend tussen dood en leven
wordt mensenvoer weer honds
grijnzend met hun hagel petten
de loop weer opgericht
blaffen bomen horendol
als de lucht weer roze kleurt
kraaien pikken levend dood
een oog gaapt aan en na
het dek van veren los geweekt
de warmte was al weg
vloeiend leven…
in een zelfknagend gat
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
613 bloemen
maar aan haar voet
scheurt traag de bast
woekeren liegbeestjes
in een zelfknagend gat
ze nemen stukje leven
mee en bouwen zo een
wereld die de waarheid
niet zo nauw meer neemt
het leugennest groeit
best terwijl de bladeren
al snel verdorren en
de bloemen zijn verpest
het stormde in een waterglas
waardoor de boom…
Natuurschoon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
651 De kou omhelst mij innig
Wanneer de zon gaat rusten
Cicades zingen niet ver weg
Een liedje voor het slapen gaan
De dauw wacht op het moment
Om tranen van kristal te vormen
In de vroege ochtendzon
Wanneer de schoonheid weer ontwaakt
De wind speelt zachtjes
Met de bladeren bruin en goud
Weggevlogen van de bomen
Op zoek naar hun avontuur…
Bij naam geroepen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.168 O ik speel in dromen in ruimten
zonder hoeken, niets te bezeren
niets te breken, alleen het licht
is dof en onzuiver van geweten
De herfst staat pril in het begin
en toch is de kou te zien in bomen
langzaam sterven ze - al is het
niet voor lang -
Maar wie ziet het verschil tussen
't geschrei en het gejoel van kindervreugde
neen, die tijd…
Keuze
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
985 Als het ooit weer vriezen gaat
de vaarten stijf bevroren
de ramen met ijsbloemen bedekt
jouw ogen die naar buiten kijken
De tuin gelijkt een woestenij
de bomen kaal tot op het bot
op hun bast onze handen gelegd
voel het kloppen van hun sap
Zullen we blijven voor de maan
of weggaan met de sterren
Wil je niet meer het licht delen
van een…
Herfst
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
838 Regendruppels uit de lucht doen het op straat stromen
De bladeren beginnen een beetje te vallen van de bomen
Met af en toe het zonnetje dat mij weet op te beuren
Wordt het straatbeeld gehuld in warme kleuren
Tinten als warm rood, bruin en oranje komen voorbij waaien
En deze weten het decor op straat prachtig te verfraaien
Mensen strompelend…
herfst
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
731 oranje rode winden
omarmen bomen
in vurig minnespel
transformeren bladeren
in gloedvolle kleuren
warm oranje bruin
en purperrood
laten zij
in volle overgave
het oude los
terwijl in takken
het nieuwe groen
in kern aanwezig is
richten zich kale kruinen
hoopvol omhoog naar de hemel
waar een waterige zon
achter loodgrijze wolken
indigo…
Heldere winterdag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
804 Op deze koude en heldere winterdag
zie ik achter de bomen de zonsopgang.
De zon zelf rood van kleur
kleurt de ochtendlucht lichtroze.
Het is helder en in de lucht zijn strepen
die door de zon beschenen op gouden lijntjes lijken.
De wind is hard en jaagt koud over het strand
hierdoor zijn de golven onstuimig en woest.…
Hemelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.058 vrije vogels balanceren onder een grijs wolkendek
dat gisteren nog zoveel meer grijzer leek
kale bomen staan hulpeloos met hun handen
in de lucht alsof zij vragen willen
een waterig zonnetje verwarmt niet meer
onzichtbaar is haar schoonheid alsof de natuur
haar adem inhoudt zijn het sneeuwklokjes
die zich als eerste tonen
overgoten door…
ET ETERNUM
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
853 ik wil dat alles blijft zoals het is
in de verandering zoek ik constanten
de bomen buiten, binnen kamerplanten
een vogel is een vogel, vis blijft vis
in vrijheid ligt vaak een gevangenis
besloten, een medaille heeft twee kanten
ik waag me niet aan spel van speculanten
en wil niets hebben dat ik nu niet mis
ik vind geen troost meer in de…
In klamme droom zoek ik
gedicht
3.1 met 15 stemmen
12.020 De bomen staan er rustig en zelfzeker.
Even zelfzeker haten
De kinderen elkander.
Een bang mens stemt de buren onbehaaglijk.
Ze brengen de politie op de hoogte.
Het blijkt dat ik de wet
Niet naleef.
---------------------------------
uit: 'Gedichten 1954-1983', 1984.…
De kijkdoos
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.410 schoenendoos
verborgen onder het stof der tijd
op zolder bij de herinneringen
het plaatje van die kleine meid
ze knipte fragmenten uit de bladen
een compositie van haar ideaal
en plakte het in die schoenendoos
zo fröbelde ze haar mooiste verhaal
een kijkgaatje bood in perspectief
kabouterfiguurtjes uit de libelle
elfenbankjes op bomen…
Kennemerpark
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
819 Een meisje gooit steentjes het water in
De ochtendlucht lacht de middag door
In de schaduw van bomen staan stappen
De postbode is de schaduw voor
Het meisje gooit water de steentjes in
Een diepe zucht, de zon is in rust
De schaduw wordt één groot laken
dat de hele straat in een slaap kust
Later, als de post z'n cijfers heeft gevonden,…
Mijn Lief
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
783 Als een grijze wolk, in jouw blauwe hemel,
Als een verdord blad, aan jouw bloeiende boom,
Dwarrel ik steeds verder, van je af.
Vallend, steeds verder naar beneden,
Wetend dat niemand me vangen zal.
De zachte grond, met een bed van gras,
Is veranderd in een harde, koude bodem.…
Blozend blad
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
732 Het loof bloost diep in de nerven
zwerft argeloos dromend omlaag
naar aarde waar roemloos vergaan
de glorie van dood zal verwerven
bomen strekken zich kreunend uit
bedreigen met naakthouten staken
de storm die hun botten deed kraken
en het wortelgestel pijnlijk trekken
nevel versluiert als illusionist
de realiteit van het zicht
waar niemand…
Dartele vlinder.
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
715 dartel maar voort
de dag is nog lang, de nacht jong en stil
bezoek alle bloemen die je nog wil
maar dartel, dartel, omdat dat zo hoort
Dartele vlinder, enig in je soort
waar kom je vandaan en wie zul je zijn
na de nevelen in de volle schijn
mooier dan ooit iemand van heeft gehoord
Dartele vlinder, kleur paars en goud
in prille velden, in boom…
Draait zijn rug zeewaarts
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.066 was
kon hij iedereen vertellen
van de zee
al die druppels samen
schelpen in scherven
eenzame kreten van
zeevogels in de wind
een laatste zinkende zonnestraal
het leven in al zijn poriën
al zijn voetstappen
aan de vloedlijn
hij draait zijn rug zeewaarts
nagestaard door
cirkelende meeuwen
in het achterland buigen
kale bomen…
Dansende metaforen
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
725 wacht je op mij in een zomernacht
aan oevers van alternatieven
regeer jij over zinloze lethargie
commandeer jij zinnen
als sprakeloze koninginnen,
diep in jouw horizon
van zwijgend beminnen
tussen glurende heksen
met onderkinnen
wil ik mijn betoog
aan jou verliezen
door voor een andere deugd te kiezen,
maar soms plant je bomen…
zuchten op papier
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
519 zonnestralen
was hem te vlug af
hij zou nog lijden
onder wat residu
uitgestrooide lichtjaren
enkel in zijn ogen
was hij sensatiezuchtig
het sterrendom
onderschreef zijn schitteren niet
het hield niet
van georkestreerde doeningen
hij richtte zijn wanklanken
aan het verkeerde melkwegstelsel
was hij maar blind geboren
het woeien in de bomen…
Eva en Adam
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
591 door hun invoelend vermogen
roddelen en netwerken, aan
samenleving en haar normen
De mens, vlees geworden taal
maakte samen leven mogelijk
zoiets complex in stand houden
vraagt om een groot brein
niet het verzamelen als apen
of het jagen als wolven
Mannen, de uithuizige jagers
die denken dat ze de mensheid
ooit tilden uit de bomen…
DE TIKTAKMAN
gedicht
2.7 met 10 stemmen
7.164 Je was geen boom vergeten, geen sloot
(of oceaan)
(behalve de kleine oceaan
waar iemand stiekem voor ging staan,
alsof je een stel arme sloebers
hun oceaantje af zou pakken). Evengoed
stond je op straat. Tik tak. Tik tak.
De minuten dobberden op je bloed.
Maar je gaat hier niet aan onderdoor.…
Het vergane populieren bos
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.065 Eens deelde ik in hun vreugde
en mocht ik leven om mijn schaduw
te brengen op hen die nu mij verwonden
door met een snede mijn stronk te doorklieven
behartig ik de dood zonder razernij
want ik weet, ik ben slechts boom
die zonder hart doch met aderen
de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake
was wanneer ik schreide om de wind
die zonder…
Dik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 " Het is vandaag de eerste werkdag na 't reces
Dus even zien, waar gaan we nu eens over bomen
Iemand 'n onderwerpje om erin te komen ?…
Dik
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
575 " Het is vandaag de eerste werkdag na 't reces
Dus even zien, waar gaan we nu eens over bomen
Iemand 'n onderwerpje om erin te komen ?…
Jaargetijden
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
756 Natuurlijke schakering van warme kleuren
Betoverend mooi zo aan het eind
De schoonheid van loof als laatstgebeuren
Een mooie mantel die verdwijnt
Hun plicht gedaan, het doel bereikt
De boom leeft voort en zij vervagen
Als gevallen blad de grond verrijkt
Gaan takken straks weer knoppen dragen
Nog even niet
Nog even stralen
Laten zien waar je…
Vellenbos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
514 Grijs-witte lucht
die, in beeld van wolken,
langs de kale bomen trekt
en tot schrijven brengt.
Ranja met ijs
of cola met een harde twist,
als ambtenaartje wordt gedist;
al lavend zich weer opgefrist.
Daar in dat vellenbos.
Stronken nat,
bladerzooi,
zandstroom
en alles dat hij zeggen wilde.
De winter is al onderweg.…
waar naar toe
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
908 de vogel vliegt en vliegt
z’ n vleugels moe
waar moet ie naar toe
om in het land
van zijn dromen te komen
in een boom
blad met roet
ontspant hij zijn veren
en denkt stilletjes
aan een plaats
met schone lucht
en heldere meren
de realiteit doet hem bekeren
ontwaakt door uitlaatgassen
voelt hij dat de tijd daar is
om op te krassen…
Draaikolk
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
695 Nu ons nummer is gevallen
buiten de kolk van de roulette
drink ik water uit de mallen
van een overvloedige recette
Jouw verlies in mij verdwenen
en tot rijkdom uitgegroeid
Onze ziel wacht in de genen
tot ons hart ten volle bloeit
Over stad en platteland
ruist de wind tussen twee bomen
hier is ons balletje gestrand
op het rood…
Zwarte sneeuw
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
745 Koud vuur in dit getij,
oud zeer druipt van alle
omgekomen bomen, zwarte
sneeuw bedekt de borst
van de doden die van
verre zijn gekomen,
streelt de winter,oud
en wijs gedeeld in ijs,
vindt de weg terug van een
reis in afgedankte sterren,
tussen afgevallen bladeren
ontbonden smarten onder gladde
stenen, dan zijn ze thuis, tijd
ontbindt…
in witte uren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
529 ochtendnevel zacht en koel
vochtig veebont in witte uren
flarden zweven de tijd voorbij
langs bomen gras en grond
de toekomst in een vochtig glas
het is ondoorzichtige huid
in verhulde openheid
een zwevende dans
een overduidelijke kans
op liefde en hoop in de
bedauwde ochtendglans
zweeft daar in nevelen
door dalen en heuvels…