764 resultaten.
Metafysica ?
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
642 Stille steen, geen treden
voert naar grond, geen
weg schept ons wegen naar
een overleden zon, wat
scheen in wolken wat
eerst scherven zijn, het
mozaïek betreden van
bergkristal, een steile trap
voert naar het groene dal,
bedekt mystiek waar het
om vraagt, springt naar
sterren in het heelal, met
duizenden zichtbaar maar
in verval…
Grijzende verliefdheid
netgedicht
4.3 met 24 stemmen
574 Onschuldig, tussen de plooien van tijd, in het vragen,
dragend de scherven van momenten die voorbij zijn gegaan,
jeugdigheid in het grijzer worden, laten vervagen
doch in de tijd traag tikkend, altijd simultaan
ontpopt in het verliefd zijn
opnieuw de gulzigheid naar het bestaan.…
het oogsten van geluk
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
634 de laatste scherven van geluk
gelijmd met deeltjes geduld
niet voor lang want het ruiterpad is
leeg van paarden en vol van wind
het halssnoer hangt van nek naar stuit
voeg daartoe iets van specie of cement
roer de dagen door de weken
en zie, de ziel zal breken
het licht zondert de schaduw
ver vanaf mijn reikwijdte, draagt
de molensteen…
Glas
gedicht
2.2 met 339 stemmen
37.673 Ik groette haar; ze liep op scherven.
Ze wist ineens niet wie ik was.
----------------------------------------------------
uit: 'Jij ben mijn mooiste landschap', 2003.…
Rechtop in het gras
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 jij spiegelde ons leven
terwijl ik stil bleef staan
liet jij de caleidoscoop van jaren gaan
de affiniteit was weg
ieder detail was al eerder gezegd
in perspectiefloos constateren
in confronteren konden wij
elkaar niets meer leren
jij bleef de tunnel waar ik leefde
wij verdwenen uit beeld
maar voordat ik beneden was
stonden jouw scherven…
VERDWALEN
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
508 Er zijn dagen
Soms best veel
Die slopend zijn
Ontbreekt bij mij de kracht
Ben ik misschien wat stil
Zit ik in die wereld
Waar ik mezelf tegen kom
Vaak niets over vertellen wil
Lopend in een jas vol druppels
Een handvol scherven in mijn hart
Wie ben ik
Om aan mezelf te twijfelen
Is er nog een nieuwe start?…
we zijn niet alleen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
610 machinegeweren
dan komen mortieren en raketten
om het vermorzelende einde in te zetten
altijd is er de geur
van de onomkeerbare dood
de levenloze lichamen
het aangezicht van een gezin
nog altijd dicht bij elkaar
vastgegespt in hun stoelen
in de hitte op een grasveld
altijd is er een mens
die met hoofd hart en handen
graaft naar de scherven…
aangespoelde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 als een bruid zo lieflijk en pril
van verlangens gestrekt
op een strand van scherven van glas en
schelpen en vogels verlamd
met de ogen al starend uit
andere tijden achter de dagen
door omstanders belangeloos de haren gestreken
de handen gevet en verbonden
en de dorre benen van kleding gevild
maar te laat
geborgen haar stem nog
rustend…
Kamer 111
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
952 Ik tel de dagen in het verleden
met scherven van poorten en bogen
op de versleten straten in een
lege stad. Want ik ben er niet.
Kamerbreed is mijn verdriet.
De laatste bezoekers en de
bloemen zijn voorbij gegaan.
De gang blijft wit en de deur.
Alleen de wierook ..wacht.…
In vergeten tijd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
505 in het
laatste stukje
ommuurd van
het afgelopen jaar
ze zuipen en snuiven
kotsen ergernis in
de liederlijke taal
van poolse knopen
op de hangplek
met sensoren die
witte gezichten
uitgestreken oplichten
het kansloos
perspectief tekenen
van de dief die in
vergeten tijd zijn straf belijdt
nog schoppen zij
de flessen tot scherven…
Mijn eerste persing?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
397 Maan in ruige zee,
voorbestemd voor mens en dier
rode lap voor mijn stier
Olijf in kruiken,
scherven stromende welvaart
ontpit door eerste persing?…
laatste zomer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
453 jou iets vertellen
als door een wesp gestoken
schoof jij jouw stoel
naar achter toen zag ik
een barst in je glas
ik schoof wat ik zeggen
wilde van me af en
wees naar die kleine barst
je schoof dichterbij
onze glazen schitterden in
een spectrum van kleuren
het geheim bleef in me wonen
het werd de laatste zomer
bijna aan scherven…
In essentie ongeneselijk?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
481 het lichaam of
de ziel belagen, kan
niet terugvallen wat is
geweest, de kam van
selectie die waart rond
de stap in mutatie
van onszelf waarin
de grens al werd bereikt
maar de rek eruit die
knapt, uit het gewin
gestapt, geen steen om
onder te schuilen en uit
een nieuwe huid te kruipen
een ander aanzicht geeft
om bederf met scherven…
Oorlogsbruid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 De oorlog legt hele steden in as,
schiet de mensen in scherven
gooit ze op een hoop,
maakt van hun sterven een cijferdans,
maar kan hun ziel niet doden.
Maar bekijk mij, intact en ongeschonden,
wat weet ik daarvan?
Ik dans in gedachten zonder benen,
talloze armen tillen mij op,
talloze handen betasten mij.
Maar als de muziek stopt.…
Aan het strand%
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
180 Kwallen drijven rustig op d’golven,
Tot de branding ze werpt op ’t strand,
Blijven als gelatinepuddinkje in ’t zand,
Ze door schelpen worden bedolven.
’n Jutter scharrelt tussen de schelpen
Of er iets van z’n gading ligt,
Meestal niet meer dan wat scherven
Van een fles of wat potterie,
Zelden iets bijzonders of van waarde,
Verdiensten ’…
Onder de paarse hemel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Zijn handen werpen steden in scherven,
Zijn ogen meten loyaliteit in stiltes.
Waar hij passeert, kreunt het land,
En de grond slikt de namen van verloren stemmen.
Zelfs de hemel lijkt te bloeden,
Onder het paarse gewicht van zijn blik.…
Pasen in de Achterbuurt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
228 Hallelujah, de zon schijnt op de scherven
van een kapotte bierfles.
Dat is de enige verrijzenis die ik vandaag zie.…
Puin voor de uitleg
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
11 schoon)
Ik sjouw met emmers
door de gang van het oude huis
Alle kamers zijn om van te kotsen
zo smerig als de poepkuil
terwijl er nauwelijks iets in staat
Uit armoe
verkocht de man wat hij kon
zeggen de buren afkeurend
Ze hebben geen medelijden
De restanten gooi ik in de tuin
en wat er nog ligt na de fik
is puin voor de uitleg:
scherven…
toen krom niet wilde deugen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
857 ik heb chaos ontmoet
in ogen die bedrogen
hoorde hoe de waarheid werd
verkracht in woorden fluweelzacht
streek glad
maar voelde tegenvleugen
sprak recht toen
krom niet wilde deugen
de transparantie
valt in scherven
we weten allebei dat liefde
langzaam haat zal erven
nog plooien we
en strooien zand in
tanden die al knarsen en…
Niemand
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.637 Ik spreid een lijkwade over ons
Zon dringt binnen in schemerige scherven
Ik woon elders
Zoals jouw perzikbloesem
Die verdunt in mijn schedel
Waar ik weiger te vergeten…
Het zwarte gat
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
2.340 feilloos oneffenheden
registrerend wankel jonglerend
op de uitsteeksels van de wanden
tracht ik mij een helder beeld te vormen
van het zwarte gat waarin ik onverhoeds
viel optimale bewustwording van normen
en waarden als schimmels voor de koets
van uittrede galopperend op hol slaand
in mijn luxe bovenkamer vandalistisch
gedrag vertonen scherven…
De eerste schrik
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
860 heb je ogen gezien
verlangen in je blik
de eerste schrik om
anderen en ook je eigen ik
een levenlang verbergen
want ook het rapen van
de scherven was jouw deel
waardering was er nooit zoveel
ieder ging zijn gang
maar met amok was
jij altijd de zondebok
lang was er geen besef
ieder praatte
eigen straten recht
jij stond daar als kleine…
afscheid
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
2.309 sta ik naast jou op de rand
van dit leven het is al bijna
tijd maar je blijft nog even
geeft mij de kans te zeggen
wat niet verzwegen kan zijn
in de verte het gemis en de
trots die jou en mij gebood
te volharden in het zwijgen
niet te overbruggen levens
liggen aan scherven voor mij
je zou trots op me zijn want
mijn hart draagt jouw stempel…
het gordijn sloot de tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
768 gedachten
angst schreeuwde fel
speelde het spel
met valse emoties
maakte bestaan tot een hel
bogen applaus
zwaaiden bloemrijk
naar juichend publiek
het gordijn sloot de tijd
toen de plooien zich vouwden
de spiegel zei nee
tegen spelers die trachten
hun spel te verstoppen
in kortzichtige realiteit
als acteurs droegen mensen
hun scherven…
Een spinnenweb vol parels licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
645 Laat stilte nu rond alles staan,
laat wind en regen komen,
laat scherven en laat dromen
geduldig naar elkander gaan.…
Laat mij
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
983 laten
Laat mij één keer onverhinderd zijn
van overdenken en heroverdenken
schaamteloos alle intieme nederlagen
verdragen zonder ontkennen
Laat mij één keer verkwistend zijn
met je lichaam je alles lichaam
liefde en schoonheid de lichtval
vuur en sneeuw intens omhelzen
Laat mij één keer oneindig zijn
vergeten verdwaald verloren
zonder scherven…
Gebaar
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.413 pijnlijk om te lezen
de stilte van: het weten
scherven in het gras
vuistjes, die nooit vergeten
hij groet : Gluckauf
menige kool gedolven
zijn treffende zondagspraatjes
als woordenschat op golven
een enkeling verward
twijfelend aan eigen geest
pakkend ook de zinnen
over Advent en Het Feest
anderen glijden af
verliezen hun evenwicht…
ik wacht al zo lang
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.427 leven toe vertrouw lang heb ik gewacht dag en nacht terwijl ik dacht aan jou en aan hoe onwijs veel ik van je hou ik heb nog nooit van iemand zo gehouden terwijl ik deze woorden schrijf laat ik een traan vallen zonder jou ben ik verloren mijn leven is vergald geen cent meer waard zonder jouw liefde verdrink ik in tranen mijn hart is gebroken in scherven…
Lentespel
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
785 later hebben jij en ik
de kring de kring gelaten
ieder ander speels gemeen
buiten ons samenspel gezet
speelden wij alleen
zachtjes stelend van elkaar
in lachend glasbezit
illusies werden niet getapt
want spel met inhoudswaarde
gaf kans op morsen en bederf
leeg te spelen kon geen kwaad dacht ik
maar wat nu met de scherven…
Het weten
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
876 naar de woorden die ik
in de nacht verzameld had
nog voor ik aan het sterven dacht
toen vogels nog niet schreeuwden
dromen speels bewogen
en kinderen rode appels
uit stoffige bomen toverden
ik ging aan mijn huis voorbij
zag mijn moeder door het raam
en het glas dat ik had verbrijzeld
met mijn kleine vuisten
voor haar, lagen de scherven…