2333 resultaten.
Aandenken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
505 de nachten lengen tot rode wederkeer
naar 'n herfstige dood, wollig gekleed
in grondmist en doorregen met rag
op elk pad dat ik onwetend betreed
het lijkt alsof verloren stemmen in die
zachte, verstilde draden zijn gevangen
alsof iemand mij zegt dat dit eeuwig
leven naar eindigheid doet verlangen…
De dag van de dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
632 Op de dag van haar dood
verborg ze haar ziel
onder een zachte sluier
van verdriet en pijn
Opdat haar ziel bleef hangen
en nooit haar weg vond
Violen verstilden
Muziek stierf langzaam weg
Toen en nu was zij dood
Haar dagen geteld
Haar leven geleefd
Zuiver, dat wel,
maar nooit
door een engel
gevangen…
wad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
621 waar eerder grijze klei gebarsten
door brak water drooggelegd
woont het ritueel van komen en gaan
zijn zijarmen in donkere contouren
dichtgeslibd, teruggetrokken en lijkt
de delta versteend, verstild, verlaten
maar niet de branding die straks
zijn zilte water zonder voorbehoud
over de gebroken aarde laat vloeien.…
Venus van Fleringen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
190 Jouw goddelijk lichaam
uit Parisch marmer gehouwen
eenzaam in het zonlicht
die lange verstilde jaren
verdicht smachtend en
wachtende lippen
ontvang mijn kus
mijn omhelzing
de warmte van leven
Jouw verstening zal verjaren
als wij vertrouwen op onze liefde
blijft ook jouw schoonheid behouden…
Raket
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.352 Een raket schiet
door het landschap
trotse kracht
van een winnaar
ongebroken stuwt
wilskracht
malende tandwielen
vooruit
zeilend op de wind
in kadans
stijg je
boven jezelf uit…
Het verre Zuiden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
12 De bergen vervagen en het landschap verstilt
en ik word heel langzaam uit mijn wezen getild.
Traag rijdt de trein door een wereld van mist
die bestaat uit wolken van fijn lichtbruin zand.
Het land is de lucht en de lucht is het land.
Steeds verder en dieper glijd ik in de woestijn.…
Mijmerend in de duinen
gedicht
3.5 met 24 stemmen
13.993 De arend zweeft en broedt mijn beboste duinen vol
ik hang met zand en zomp en gras en dor getak en jonge scheut in hem
dit is de zon tussen de aarde en de ijlte
breek baan, trillende wereld van libellenvleugels
ruisende onbeweeglijkheid boven prille netelkoppen,
breek baan in mij die in dit landschap zit
in dit doorzichtig nest van arendsdons…
Ochtendstemming
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
292 De zon stond laag en hing roerloos
In een alles verhullende nevel.
Over de velden vloeide haar tedere licht.
Koeien stonden stil aan de sloot,
En staarden gedachteloos in het ondiepe water.
Terwijl de zon steeds hoger steeg.…
Landingsplaats voor Legenden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 naast de Tempel ligt ’n Pad
de Berg op
waarvandaan hij ’t Leven kan overzien
de Verten en Vlaktes
zich laven kan aan zijn Liefdes
voor ’t Landschap
en de Diepte
van Verdichting
de Afdaling
langs de Rivier
de Rijen Bomen
als vertrouwde Gezichten
de lokkende Velden
met zwijgende Bloemen
waar ’t Verhaal
verwaait
in ijdel jagende…
Vergeten stilte...
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
854 maar stilte drinken
Mij laven aan dit moment van zuiverheid
In dit Limburgs landschap
ervaar ik de ultieme rust
Een langvergeten stilte
die mij weer wakker heeft gekust...…
Zeebloem
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
513 water
niets blijft bewaard, er is alleen een toekomstig later
zeebloem, er groeit een landschap achter de duinen
het is er goed vertoeven, je kunt er heerlijk struinen.…
Droogte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 zijn voor de bladeren
als de mensen met hun dorst vergaderen
er is een droom gaande in het onderbewustzijn
de mensen drinken gulzig in de donkere nacht
terwijl het landschap op de regendruppels wacht.…
Stilstand?
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.342 Gisteravond keek ik naar Star Trek
Voor de bewoners van een vreemde planeet
liep de tijd zo veel sneller dan normaal
dat de bemanning van Voyager
voor hen bevroren leek
Ze zagen
- een voet, voor eeuwig zwevend
- een verstilde wenk
- een straal koffie, hangend tussen kan en kop
Dynamiek, in een andere tijdsorde
Opeens begreep ik
wat een…
De zoete lentegeur
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
884 in het witte rijpen
van de bomen
zag ik je komen
je winterde het
warme sap dat nog de
afdronk van een herfst had
weg is de wind
het ritselen van bladeren
alsof het leven is verstild
toch zie ik kleur in
vogelduiken hun fluiten
heeft de zoete lentegeur
van nieuw ontdekken
geeft de dagen weer wat
fine fleur in langer rekken…
De ochtend
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
462 Verstild ontwaakt de
natuur.
Vogels hoor je cirkelend
in de lucht fluiten.
Nieuwe impulsen, momenten
mag je tot je nemen.
Neem de dag zoals die
komen gaat.…
Een oude man slapend bij het vuur
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
1.003 Met de hand over zijn hart
werden de dagen glad gestreken
een lang gekoesterde wens
rimpelt mee met zijn oude lijf
zijn vuist milder geworden
ondersteunt in mindere tijden
de levendige beelden in het hoofd
alle droombeloftes ten spijt
doen zijn verstilde hart
tot levenslust aanwakkeren
als wapen tegen eenzaamheid.…
carte postale
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
748 verregend landschap
door beslagen ogen
het tranendal
van zilte zee
waar dromen
aan de haal gaan
met het drijfvermogen
daar stijgt de waterstand
tot boven n.a.p.…
Gedachten meanderen voort
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Mijn liefde meandert
Voort, op weg naar
Haar mooie landschap---…
een reis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
507 een reis duurt
korter met
de wind in
je rug
een reis vangt
niet aan met
je rug tegen
de muur
met je rug
tegen de tijd
heb je niet
gereisd
je reis is
het begin van
het verdwijnen
in het landschap…
vertrouwd
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
650 mijn liefde huisvest
in jouw landschap
je hoort mijn stem
ik noem je naam
er is een hand die streelt
als vriend wil ik
geluk met je delen
hunkerend in het
licht van leven…
ochtendbeeld
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
542 haar lichaam nog een roerloos
glooiend landschap
vaag en zacht ontplooiend
in het binnensijpelend licht
zoals zij zich stilaan ontvouwt
haar contouren krijgt
mij zo nabij mij zo vertrouwd…
grondwater
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
581 onderhuids
bij hemelkoorts
begraven ligt
achter het hek
het lont van geesteskind
in het uitgetreden landschap
tot naam te bekennen
nog voor het heldere zicht
natuurgetrouw
zonder te weten…
Een waas van weemoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Verlang naar mensen
En dingen die alleen
In mijn herinnering
Nog bestaan - en zie
Dat het landschap
Dat achter me ligt
Ook het mooiste
In zich bergt
En alles dat ik
Geleefd heb bedekt
Is met een
Waas van weemoed…
onbewogen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 de tuin lag bezaaid
met afgevallen bladeren
toen je wegging
je glimlach leek
op een ver landschap
het waaide hard
de takken bewogen niet
ik wist niet wat ik zag…
blijven
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
542 is er een seizoen dat
zoveel stilte in zich draagt
dat het tumult binnenin
hoorbaar wordt
een landschap waarin
zoveel liefde groeit dat
de dode niet verdwijnt
haar tot leven roept…
voorbij
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.203 Je leerde me Leven
Vrouw zijn...Gewild
De verslavende kick
van verlangen verstild
vervangen
door mijn verdriet
Mijn masker zorgt
dat niemand het ziet…
mist
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
727 of een gum al de contouren
van de bomen heeft gewist
resten slechts de vage vormen
van de bomen in de mist
roerloos hangt de dichte nevel
de geluiden zijn verstild
koude wringt zich door de kleding
al het leven wordt verkild
vogels laten zich niet horen
de omgeving wacht verstomd
tot de mist zich laat verdrijven
als de zon tevoorschijn…
nomade
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.456 trekkend langs gejaagde oorden
schep ik als de avond valt een
oase van getemperde woorden
als een warm welkom voor wie
in de luwte rond het vuur
verstrooiing zoekt
die met mij het dieper zwijgen
beluisteren wil, glas en brood
genoeglijk delen kan
van uur noch tijd bewust
verstild doch voldaan
weer verder gaat…
Broedplaats?
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
445 Berusting zucht
uit de geur van
verse grond,
houdt het
verstilde blad
omhoog,
onophoudelijk
stroomt bloed
door de aardse
navelstreng
van tijd, ondeelbaar
uit balans,
vergeten het verdriet
dat in een
kinderbrand ontstak,
blijft het vonken
ondanks tegen=
wind en regen, een
broedplaats vindt,
te lang gezwegen
om het kleine
af…
silentium
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 we schreven elkaars
naam in de palm
van onze handen
we sprongen van vloer
naar zolder en terug
levenslange beginners
waren we
we leerden later
stapsgewijs van boom
tot boom te denken
de loop van de tijd
voerde ons in een
korte schittering
met zich mee
stilaan werden we
een keerrijm van
ons verstilde zijn…