5913 resultaten.
CODE ROOD CODE DOOD
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
566 Mijn schip is stuurloos tussen de klippen
mijn hoofd rust reeds vrijwel in de schoot
Hoop schijnt door mijn vingers te glippen
een vuurpijl toont elkeen mijn code rood
Ik zie de kustlijn alsmaar sneller naderen
het schip lijkt dieper te glijden in de nood
Plots denk ik aan het gebed onze vader en
zie dat aan als het antwoord op code rood…
Contact
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
553 puur zijn
Echt, ik sta aan de rand
Vòòr mij vrijheid met
de angst prikkend
als ogen in mijn rug
vanwaar ik ben gekomen
De lange weg
die ik ken en die ik ben
veilig, in controle, comfortabel
die ik zoveel jaar gelopen heb
en daarin tekort gekomen ben
En dan plots jouw ogen,
jouw ziel die aan mij trekt
mij roept, mijn weerstand lijkt…
Licht hautain
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
466 zij kwam onverwacht
nam als entree
een licht hautaine
houding mee in
een lieve fris
spottende lach
er ruiste verleden
in haar kledij
zonder dat de
aanslagen van tijd
zichtbaar waren
in haar verschijnen
waar geroezemoes
de boventoon voerde
lijkt stilte nu de
overhand te krijgen
uit pure verbazing om
het vreemde gebeuren
zij…
In mij woonden goden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
373 verlopen moet
Ze willen bevrediging
zijn een en al onrust en
met velen, onhandelbaar
doen ze wat ze altijd doen
Mijn zinnen verwennen ze
genoeg of juist niet genoeg
want steeds weer verlang ik meer
Toe, nog een keer, nog een keer
Zo moe word ik van die drang
Ik wil er van af
en denk er over na hoe
ik dat zou kunnen bereiken
maar het lijkt…
Mijn recht van spreken over Vaccinatie
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
705 Vrijheid is waar wij allen naar verlangen en streven
Overtuigd zijn in doen en laten en ook zo ernaar leven
Gelijk in bereik tolerant en begripvol
Respect voor ieders keuze ook al lijkt het soms niet zinvol
krijg ik hier een getuige want deze rechtstaat wil ons buigen
ons verplichten om zomaar een goedje in ons lichaam te laten spuiten
ook al…
Veelvuldig herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Hubert
En wakkert mijmering aan vol herfstdromen
Toch bekruipt mij ondanks al dit schoon
Een vlaag van melancholie en droefheid
Elk seizoen, ’t lijkt allemaal zo gewoon
Maar de herfsttijd beaamt ‘t eind der strijd…
EEN KAARS IN DE NACHT
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.124 Smekend over het flikkerend licht;
in tranen, weemoed en wanhoop
lijkt het of ze schreden hoort nader komen
en iemand een zwaar pak wegneemt boven het hoofd.…
Voortschrijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 ik grijs van het grijs daarbuiten
niet enkel door mistig denken
zo schrijf ik om toch te uiten
immers ik wil wel maar kan niet
naar schichtige wensen wenken
wel zit ik warm. het vel voelt zo aan
er is een haard die brandt
van binnen, bijna in ruste geland
en dan weer plots even opslaand
het lijkt de gang van de maan
onvoorspelbaar boven…
noorderlicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
584 een bijna eeuwige tijd
haast tot slapends toe in de verveling
en ik alsmaar, onophoudelijk, verder doorrijd
zonder maar iemand te zien, geen enkeling
langs het groen, van zwarte geasfalteerde wegen
met die eeuwige witte lijn in het midden
wat zeg ik.....een lange slang die mij sprakeloos
door het oneindige landschap begeleidt
wijl ik, zo lijkt…
Merelnest op de vensterbank
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
663 eerlijk gezegd lijkt me dat niet zo best
plotseling gil ik om een spin, ongecontroleerd
en merel vliegt weg, ze is hem gesmeerd
mijn kinderen lachen, de stilte is verbroken
de arme eitjes zijn nu van warmte verstoken
kom je nog terug, lieve merel, moederdier
ik smeek je, alsjeblieft, doe mij dat plezier
want ik wil je kindertjes op zijn…
Thuiskomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 De afwezigheid van geluid lijkt verdacht,
maakt, verdiept door de slapende stad,
van hem een stil man in een stil huis,
die iets moet zeggen, maar ja, wat.
De tijd verloopt nu heel traag.
In de kamer, zowel vreemd als vertrouwd,
rijst in hem een beklemmende vraag:
wat doe ik hier, ben ik verdwaald?…
Het gedicht
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
483 Ik pak wat letters uit de kast
Om een gedicht te maken
De woorden willen nog niet komen
Het lijkt wel of ze staken
De letters hebben ruzie
En schreeuwen naar elkaar
Ze moeten woorden vormen
Maar: ‘Ik wil hier en jij moet dáár!’…
Manna
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
656 Zo'n aanbod laat ik mij geen twee keer welgevallen,
en zie het wel zitten, een tripje, weg uit de stad,
naar een land waar ze intens houden van voetballen,
en Atatürk's invloed z'n langste tijd lijkt te hebben gehad.
In Nederland heb ik toch niks te verknallen,
ben vrienden geworden met de vrouw die ik aanbad.…
mantelzorger
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
620 heerlijk
zijn de ogen
die altijd lachen
fijn is de taal
die met humor sprekend
oneindig wel lijkt
de warme aandacht
die zorgzaam koestert
niemand die ziet
dat langzaam verdrinkt
wat jou gaande houd
want even voor jouzelf
is er nooit de tijd
je voelt je drenkeling
in de zee van geluk
die jij golven laat
meestal in de schaduw
blijft…
Ambergroen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Het lijkt ineens heel lang geleden...
* Let wel...Nota bene!
Deze onvolprezen site
is bedoeld voor jong en oud,
voor ambergroen en dichtersgoud
van stof dat met de wind mee waait
Wie 't zijne hier niet van wil weten
wendt zich tot broedplaats Hartenkreten
speciaal bedoeld voor kleine zielen
maar rij ons hier niet in de wielen!…
Altijd zal ik van je houden
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
612 Wanneer de avond langzaam om ons heen valt,
en jouw stem de stilte even raakt,
lijkt zelfs de tijd haar adem in te houden,
zodat dit moment niet hoeft te verdwijnen.
Je nabijheid is een plek zonder grenzen,
waar kwetsbaarheid zacht mag bestaan,
waar een blik soms meer kan zeggen
dan woorden ooit zouden kunnen dragen.…
Interstellaire verkeersinformatie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
563 Ook al lijkt het gas veel groener
op rode dwergen ver van huis,
als u niet per se naar een planeet hoeft
is ons advies: werk lekker thuis!…
Libodysseia
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
530 Zo af en toe moet ik ze
repeteren
Voor mijn gemoedsrust en testosteron
Alleen mijn memory wie waar wanneer
Weet namen van een nacht,
een jaar en meer
Nooit slaat mijn libido de
stille trom
Want mijn potentie lijkt niets
te mankeren
De eerste schreden op het liefdespad
Van rozengeur en kussen himmelhoch
Deed ik met Anne, indodanseres…
Nooitg geziene gnomen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
475 het lijkt wel of
ik ben verzand op
een eindeloos strand
om zandkorrels
te tellen in een
maandenlange
steenkoude nacht
verloren is mijn
ooit zo warme
perspecrtief
de handen in
verband uit
vroeger normen
en waardenland
op straffe van
de hel zijn toch
de liederlijke dromen
gekomen want ook
wij verzonnen de
nooit geziene
gnomen…
Zomer in zachte vlucht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
503 Zomerwind waait zacht
door de armen van de struik
vlinder blijft zweven
In de zomerbries
wuift de vlinderstruik zachtjes
vlinders komen thuis
Geur van paarse bloei
trekt een dans van vleugels aan
zon kust elk bezoek
Tijd lijkt stil te staan
bij de dans van paarse bloemen
en een vlindervlucht
Licht valt op de struik
tussen blad en…
Boomy
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
455 'Deze knar lijkt op een oud vliegtuig.
Het kan wel landen, maar komt nooit meer
in de lucht.
Gelukkig heeft hij voldoende appels gedropt.
Opa IJf gaat zijn lente begroeten.'…
De zoekgeraakte sleutel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
494 wacht
rust in het hout
daarachter dat wat nooit
aan de oppervlakte mocht
komen
de klep met het slot
waarvan
de sleutel verdween,
misschien in een jas die
niet meer bestaat
misschien in een hand die het
huis verliet
misschien meegenomen door de tijd
het dressoir zwijgt-
en soms wanneer het
middaglicht over
het blad schuift
lijkt…
Oude Kat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Je bent een oude kat
Je lijkt je leventje soms zat
Ik heb je meer dan 18 jaar
Maar nu is het bijna klaar
Je bent nu sloom, je was ooit wild
En je vachtje is vervilt
Niets krijgt jou meer op de kast
Dat lukt niet met je oude bast
Met het verstrijken van de tijd
Raak ik steeds meer van je kwijt
Het moet zo zijn, het doet me pijn
De tijd…
wij: nog komt de lente
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
170 door het
fiere gras, jij een halve stap voor mij
omdat ik zelfs nog de warmte vind
in de schaduw die je telkens achterlaat
reeën knagen aan het weiland waarop
gisteren nog koeien graasden, iets van
schuchterheid is ze niet vreemd en terloops
nemen ze de benen en verdwijnen ze in
een verte zonder eind
zo voort te schrijden in deze tempo
lijkt…
Ellende zonder brief
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
228 ruimte na een laatste blik,
in het eindeloze rekken
van wat nooit meer terugkomt
Onder de aslaag
blijft iets gloeien
Een scheur vangt licht
Een zaadje kiest,
ondanks alles,
voor de donkere aarde
Misschien is dat
wat ellende nooit begrijpt
dat zelfs wie gebroken leeft
een onzichtbare beweging
bewaart naar iets
dat weer op leven lijkt…
Parade
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
161 wat de liefde met mij doet
lijkt soms op schermen met floret
het is gelijk ballet, met schakende voet,
de ander raken in mijn verlangen van overvloed
.
doch nagenoeg enkel het torso wel te verstaan
en alert aanzien
hoe mijn geliefde prooi op haar vaardigheid wedt
.…
Treurwilg aan de sloot
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
177 En aan het einde van de
dag, als schaduwen zich langzaam over
het water leggen, lijkt de treurwilg mij te tonen dat
aanwezigheid kan groeien uit het eenvoudig loslaten van wat was.…
Vervangen van oude ruimtes
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
185 Vervangen lijkt eenvoudig
wat leeg is wordt gevuld
een batterij uit haar plaats
een nieuwe die haar volgt
Tussen oud en nieuw,
ligt iets wat niet verdwijnt,
de ruimte die zichtbaar wordt
zodra iets van plaats verandert
Ruimte is geen lege plek,
ze neemt voortdurend waar
Ze draagt de tekens van
een omgeving,
maakt het ene vanzelfsprekend…
Toeverlaat
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
173 Waar de wereld soms kil is en doelloos lijkt,
vonden wij een ongeschreven taal.
Jij opende deuren die ik allang had gesloten,
en bracht rust in mijn rusteloze storm.
Nu jij mijn toeverlaat bent geworden,
een baken in de tijd,
geloof ik weer in aardse dingen.
Het fundament ligt er, onbreekbaar en diep.…
In jouw nabijheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
357 Soms lijkt het alsof tijd zich om ons vouwt,
een dunne sluier die alles vertraagt,
tot enkel de contour van jouw wezen blijft,
helder als een ademtocht die niet verdwijnt.
En wanneer je gaat, blijft iets achter -
een lichte trilling in de ruimte tussen ons,
een belofte die geen naam verlangt
maar toch haar weg vindt naar het hart.…