5126 resultaten.
Lenteprikkels
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
599 Bovendien adem ik verschillende zachte
luchtlagen die mijn lichaam in beroering en vervoering
zullen brengen maar ook om van dichtbij mee te maken hoe heerlijk
intens deze krachten en prachten allemaal zijn zodat mijn zinnen niet verloren gaan.…
De eenvoud van de natuur
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
507 Pure eenvoud
markeert de komst van de zomer
blauwe korenbloem
Wat is het heerlijk om te proeven van
een harmonieuze en gezellige sfeer in een ruimte waar
men heerlijk kan ontspannen en tot rust komen maar ook ademen van
verse creativiteit en inspiratie opdat een nieuw stukje poëzie het levenslicht zal zien.…
Als de schemering valt
netgedicht
1.8 met 20 stemmen
441 Onder de sluier van de nacht valt de zee
in slaap en sust schemer wereld met gezegende adem
Op die manier is er einde gekomen aan de dag met een vleugje liefde
Schemering op zee is hoe je het ook bekijkt, een ongelooflijk schilderij van het licht.…
Verbondenheid
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 Tussen rust en reflectie vind ik
ruimte om te ademen, te ontspannen — ver weg
van de hectiek van alledag. De vrije natuur reikt mij haar stilte aan,
verlicht het hart, en neemt me mee in een poëzie waarvan het einde nog niet is gekend.…
De laatste trein
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
443 Laat ons die sporen volgen, waar het verleden blijft ademen,
en hun echo in de wind ons steeds opnieuw beroert.
Geschiedenis roept ons op hun verhalen te blijven dragen,
zodat geen stilte hun lot verzegelt, geen vergetelheid hen ontvoert.…
In stilte van toen
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
640 Als hij zijn ogen sluit, is hij weer thuis, even, heel even,
voelt hij de warmte van muren die ademen, van leven dat hem omringt.
Maar als hij ze opent, is er alleen het koude licht van deze kamer,
en een heimwee dat hem zachtjes, maar onvermijdelijk, verteert.…
De ontwaking van de natuur
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 In de vroege uren, wanneer wereld
gehuld is in een zilveren waas van kalmte en de
adem van de aarde bijna onmerkbaar door het landschap zweeft
beginnen de vogels hun melodieën te weven, een zachte belofte van nieuw leven.…
sleetje varen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
562 langs het fjord, door het woud
waar stilte de adem beneemt
staan gespannen krachten klaar
met ogen die energie fonkelen
Husky’s blaffen springend blij
als geduld hen wordt beproefd
ik leer sturen, remmen en staan
klaar om met hen mee te gaan
de eerste sporen glijdend licht
met zicht groeten ons de bergen
droog en stil is de wereld wijd…
Wanneer licht zich opent
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
599 Over glooiende heuvels waait een adem
van iets wat net begint. Een vage echo van bloesem die
zich aarzelend openvouwt in het zachte licht, en in het breekbare spel van
schaduw op uitgestrekte velden ontspruit in stilte het nieuwe leven van een pril seizoen.…
Het stille meer
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
650 Een meer bevangt mij
haar rust neemt mijn adem in
reflectie nabij
Langzaam strekt het water zich uit als
een spiegel van eindeloze lucht, waar wolken zweven
in een zucht van wit en grijs. Oevers buigen zich naar hun eigen
spiegelbeeld, terwijl riet zacht ritselt in de ademhaling van onzichtbare wind.…
De fluit van Pan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 zijne maken zou,
zijn wilde dans mijn levenslot;
Ik opende mijn armen, mijn hart,
ik opende mijn hele wezen, wie
zich vol overgave aan Hem geeft
hoeft liefde noch leven te vrezen,
hij tilde me naar grote hoogte
en legde me toen teder neer,
beminde me gepassioneerd tot extase
en daarna nog een keer;
Zijn Wezen vervult mijn wereld,
Zijn adem…
In de schaduw van Erato
netgedicht
2.2 met 19 stemmen
1.203 O muze van liefdesbrieven, van
nachten vol ongekend gefluister, je bent de adem
van dichters, de inkt van wie liefheeft, de draad die dromen bindt
aan de werkelijkheid van taal, de gids die ons leidt naar het diepst van verlangen.…
Symfonie van het bos
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
688 Bladeren fluisteren verhalen die ik niet
ken, maar toch herken, een stille dialoog tussen bos, hartslag en de adem van de tijd.
Ik word opgenomen in het ritme
van vleugels en water, gedachten lossen op in de kalme
stroming van het moment.…
Eeuwig moederdag
netgedicht
2.5 met 25 stemmen
498 Je zorg bleef niet steken in kindertijd maar reikte tot in mijn stormen,
ongevraagd, onvermoeid, als adem in een kamer die nooit sluit.
Niet elke liefde is luid – de jouwe spreekt in zachte herhalingen,
in de maaltijd op tijd, het telefoontje als het net donker wordt.…
Het geluid van hoop
netgedicht
1.4 met 25 stemmen
346 En zelfs waar de stilte zwaar op
de adem rust, waar het verleden luid roept dat
er nooit meer iets zal veranderen, is er een trilling, een toon die
zich niet laat doven – het geluid van hoop: klein maar krachtig en onwrikbaar aanwezig.…
Groene muren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
216 De wereld bleef ademen
alsof niets was gebeurd.
En in de lobby,
tussen groene bladeren
die geen water nodig lijken te hebben,
zit een moeder stil,
alsof ze door wil groeien
in het licht dat niet van hier is.…
Een leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
492 Neem het leven in je armen alsof het wegglipt,
lach alsof elke adem een geschenk is,
bemint alsof je hart geen grenzen kent.…
Afscheid van Fleur onze Maltezer 10 november 2025
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.595 Agnes
Dartel, steeds opgewekt
zonnetje, de dagelijkse goedheid, levenslust,
trouw zorgzaam in uw sneeuwwitte vacht
opgevreten door artrose
kan je niet meer stappen
spring in het veld
we laten u inslapen
tegen het verwachten
uw blik, nabij zijn
de warmte, de uitstraling
slepen van je lichaam
de pijn dat je verborgen hield
je adem…
Het hart dat bleef
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
545 Ze kende de gebaren
van gebroken handen,
hoorde het trillen
van stemmen die niemand meer geloofde,
en ging zitten,
gewoon naast hen,
tot hun adem weer durfde.
Ze vocht niet om gelijk,
maar om recht.
Niet om macht,
maar om nabijheid.
En steeds weer zei ze:
“Een beetje liefde
kan een heel eind zijn.”…
Eerder afbouwen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
265 En ergens,
tussen de jaarringen
van dit onderzoek,
blijft één vraag echoën:
hoe vinden we de balans
tussen bescherming
en de vrijheid
om ons eigen herstel te ademen?…
Toen wij daar zaten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
311 Ik probeerde te voelen wat jij voelde,
maar vond alleen mijn eigen schuld,
mijn adem die bleef hangen
in een te kleine kamer.
Ik weet niet waar jij nu bent,
maar ik hoop dat het zachter is dan hier—
een plek waar wachten geen pijn doet
en afscheid niet telkens opnieuw begint.…
net zo lang blijven zitten
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
347 net zo lang blijven zitten
tot de sneeuw gesmolten is
er geen adem meer stil fluisteren wil
alle gevoelens stoppen met zichzelf zijn
de batterij van de klok leegloopt op de tijd
de strijd om voorrangswoorden onmiddellijk staakt
de geradbraakte levenslust bewust doordraait
en de goden met hun eigen zonden bezwaard verdrinken
als een wolvenleven…
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 De wereld wordt een wit omkaderd sprookje,
waar elke stap een zachte krak laat horen,
en je adem als kleine wolk vooruitloopt
alsof de winter zelf je naam uitspreekt.…
Alleen in mezelf wonen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
428 Alleen in mezelf kan ik woorden schrijven,
mijmeren, achteloos, zachtmoedig
dichtend uiten,
armen die troost omsluiten,
ontkleed en bloot
als een dood-gewaaide vlinder
gedragen door mijn adem
tussen het geritsel van mijn dromen.
Soms ...
wild vertederd, hart en innig
vergeef, vergeet ik
als herinneringen
die vervagen in geruis.…
Houdbaarheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
296 De vrouw houdt haar adem vast.
In zijn hand een briefje.
Hij draait het om
alsof er een uitleg
op de achterkant staat.
De koelkast zoemt.
Hij schrikt.
Ze pakt zijn jas.
Helpt zijn arm in de mouw
alsof hij een kind is
dat niet stil kan staan.
Hij kijkt naar haar handen.
Zo vertrouwd
dat het pijn doet.…
Navond van de bouwmeester
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
229 Navond, navond,
eindige avond,
waarin zelfs steen leert ademen.…
Vragen zonder grond
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
326 weten niets van
haast of spijt
bladeren fluisteren
zonder naam of reden,
dat alles wat groeit
al antwoord draagt
in het heden
ik zit hier tussen
hout en natte aarde
tussen wat ik verloor
en wat ik bewaarde
mijn handen vol werk,
mijn hoofd vol morgen,
maar de schemer houdt
mijn onrust even verborgen
wat ben ik anders dan
een adem…
De draad loopt door
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
159 Voor jou gleed de laatste adem weg
zoals de soepele valling van zwaar fluweel.
De spanning is van de draden,
het houten frame heeft eindelijk rust.
Geen zwoegen meer, geen slijtage.
Alleen de stilte die perfect past.
Maar hier in de werkplaats
staan wij met de rauwe randen van het gemis.…
Toneelhuis van de liefde
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
388 vergissen of te verspreken
totdat je mij uiteindelijk terugneemt
toelaat in een hunkerend verlangen
vrij in de zaligheid van jouw liefde
nu de storm op het water is gaan liggen
is de kou van het eiland verdwenen
de maan werpt haar zachte kalme licht
op de drempel van jouw open toneelhuis
ik hoef niet langer te zwemmen tegen de stroom
geen adem…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Het is vallen en weer rusten,
het is proberen, ademen,
en opnieuw beginnen
zonder jezelf te verliezen.
Je bent niet alleen wat je is overkomen.
Je bent ook je kracht,
je herinneringen, je liefde,
je humor en je hoop.
Je bent zoveel meer
dan de grenzen die vandaag zichtbaar zijn.…