5616 resultaten.
Ambrosia
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
610 ik zie haar nog binnen komen
bescheiden en onopgemerkt
toch straalde ze onderhuids
zoals de spieren trillen
van een paard wachtend op het startsein
ik zie haar nog zitten
aan de overkant van de tafel
herinner me haar chemisier
met witte en blauwe biesjes
welsprekend
sober en elegant
ik zag haar lieve sprankelende glimlach
ik hoorde…
Als ik in jouw ogen kijk
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
869 Jouw ogen vangen mij
door hun mooie blauwe
kleur. Daarmee ontneem
je het grijze aan mijn lucht
en open je daarmee in de
regenboog een nieuwe deur.
Jouw ogen zijn de spiegel
van al het mooie in mijn leven.…
Een zware najaarsstorm.
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
890 Terwijl het buldert in mijn schoorsteen en
kleine gele en blauwe vlammetjes oplichten in
de brandende haard, die geduldig zijn werk doet,
de kamer stralend verwarmt en rustig afwacht op
het volgende stuk hout dat hij moet verbranden.
Ik laat me onderuitzakken in mijn grote fauteuil
voor de haard.…
Dáár zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
481 Dáár zijn
vanwaar ik ooit vertrok
in de tijd van langzaam ontluiken
in de tijd vóór 1+1
in de tijd waarin sprookjes geen sprookjes waren
in de tijd van moeders veilige armen
in de tijd van hop paardje hop op vaders knie
van lieve beesten
van enge mevrouwen
van boze meneren
van grote ontdekkingen:
de lucht is meestal blauw
en gras is meestal…
De stad herboren
gedicht
5.0 met 9 stemmen
4.451 Liggend ontwerpt hij het stadsdak, prent
het patroon van bladloze takken tegen fel
blauw in zijn brein, dat bloemkooltje, leeg
nog en klein. Waakzaam ontvangt hij licht
en lawaai, zonder oordeel. Honden, motoren,
een boor. Ik duw zijn wagen en merk hoe hij
schift, niet meer schrikt, scheidt wat hem boeit
en wat niet.…
Geschonden monument
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
549 Enkele stupide en respectloze kruimeldieven
hebben geprobeerd de blauwe bakfiets
en het ijzer erop te stelen.…
Leeuwerik
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.480 In het ijle blauw verloren
Volgt mijn oog niet meer uw vlucht,
Maar uw antwoord dwaast mijn oren
Met zijn zaligend gerucht:
Steeds, uit vreugd of smart gerezen,
Heeft de ziel uw vreugd verstaan,
En tot uwe vreugd genezen,
Ons gemeen geheim geraên:
Alle smart omhooggedragen
Meerdert vreugdes gouden schat:
Slechts de vleuglen…
De geest van Gene Cernan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
549 Als een bescheiden, blauw bolletje,
in een ontzagwekkende, zwarte ruimte.
Gene Cernan keerde bescheiden terug,
zoals alle astronauten voor hem deden,
met een vredeswens in hun hart.
The Voice of America verstomde.
Cernan sprak namens de mensheid.
Peace and hope for all mankind.
Eugene Cernan, commandant van Apollo 17.…
De innerlijke zomer
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
559 Ik proef de volle zomervruchten
zie de blauwe zinderende luchten
de zon is op zijn hoogste punt
dat ons allen het licht nu gunt
van donkerte lijkt nu niets te duchten
Het is de keizerlijke maand
die voor ons de hemel baant
de stralen vallen in de warme aarde
die de oude krachten steeds bewaarde
zij houden zo ons leven gaand
Ik voel de…
Wereldboeket
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
588 De kleuren van de bloemen
bijten elkaar niet en vloeken niet
ze staan gezellig naast mekaar
als ik ze schik in een vaas
en niemand is er baas
de felle naast de fletse
het is er nooit een hetze
ze vragen niets maar lijken op een paar
blauw met groen, het roze van een pioen
de mombrezia oranje
een violette pluim met franje
een bonte kleurenkeus…
Bomen
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.987 Een spoor van groen komt mij tegen;
met nijvere steken in de hemel gezet,
zigzagvegen in het boven blauw.
Haar zwijgen is vergeven aan de grillen
van de wind, gniffelt met giechelende vogels,
juicht over daken, toont de portieken.
Laat maar waaien zingt het loof. Haar stammen
kunnen dragen.…
Toch ging ik
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Zomaar een uurtje, wangen rood vingers blauw
pure gezondheid dat was het nou,
binnen wel snel de koffie aangezet
‘k zit nu te ontdooien, zo is ‘t maar net:
Maar de frisse neus heb ik desalniettemin gehaald!…
lente bekoort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 met zorg zich een thuis vlechtend
in het breekbaar roze van bloesems
die ons geurend als rozenparfum
de komst kondigen van fris groen
de zon breekt goudgeel schijnend
door de buien van grijze nevels
die de dorst lessen van de aarde
die met kleur van glorieuze gratie
ons het nieuwe leven prijs geeft
wolken verzamelen zich in het blauw…
De spiegel van al het mooie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
488 Ik zie daarin
de zee, de sterren en
de zon die mijn hart
brengen van zijn wijs
Jouw ogen vangen mij
door hun mooie blauwe
kleur. Daarmee ontneem
je het grijze aan mijn lucht
en open je daarmee in de
regenboog een nieuwe deur.
Jouw ogen zijn de spiegel
van al het mooie in mijn leven.…
Leyla
netgedicht
5.0 met 12 stemmen
586 Haar glinsterende blauwe pretoogjes,
ze dagen me uit, schelms brutaal.
Zweetdruppeltjes met regenboogjes,
op haar blinkend voorhoofd, geniaal.
Blonde krullen op mijn bonzend lichaam.
Geurende haren kriebelen mijn neus.
Kleine armpjes grijpen me, amoureus.
Haar lippen zoenen, lief, zonder schaam.…
Katwijk kust mij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 anderen
Groeten naar de hond die ik passeerde is iets wat ik niet kon en kan
Hij is van aard zichzelf
Ik loop over een pad
Waar vrouwen vroeger hun rug niet keerde naar de zee
Ze keken met de storm mee
Ik had trek gekregen met nog de
zeereep voor mijn kiezen
Een mantelmeeuw was mij al voor
Zonnestralen kwamen door
Goude mist met blauwe…
Melody de d ‘ amour
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
453 de tijden
zijn onwijs in ‘t decadent paradijs
van experimenten
tussen twee angsten
een grijze wolk
dat uitsteekt
boven de torenklok in
slierten mist
het zand van ‘t kusten strand
de schelpen van Holland
weggespoeld onder ‘t woeste grijs
gore schuim in de eindeloze zee
boven ‘t blauw en hemel wit
strak als een gezicht…
Tot aan de einder in 't vergezicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 Het stonk er naar bloed en occult zweet
de giftige wond van een slangenbeet
de ruimte omfloerst door zwarte rook
een toren met gruis vermolmd hout en een pook
op voorjaarswind zingt een kind uit 't duister ontslagen
rondom de geur van bloesem en insectenplagen
ik kijk naar blauwe hemel en bonte bloemen in de tuin
lelies teder wit, naar 't…
Ironie van tijd?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
491 Empathie uit de bloedbaan staat voor rood
de hemel bestaat uit jagende witte wolken
het blauw beslaat de zeeën die zijn overwonnen
ontdekt en vergaard in verre onbekende oorden
O, die frisse kleuren bundeling van saamhorigheid
om af te dalen in de krochten van het hart, gedeeld
door zovelen binnen de grenzen van het onvolprezen
smart wat…
De Nar
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
508 landschap
Van de eenzaamheid in
Waar hij in stilte zijn sores draagt
Het leven laat zich niet inkapselen
Of sturen door ongewenste bemoeizucht
Het is juni de zon schijnt en
De vogels zingen
En ´s avonds loopt hij een tuinfeest binnen
Weemoedig mijmerend bij 't houtvuur in 't licht
Ziet hij hoe zij dansen hurken springen
Onder de blauwe…
zee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 toen ik voor de eerste keer de zee zag werd ik
stil zo ontzagwekkend was het ik moest
meteen de hand van mijn moeder voelen
mijn vader lachte een beetje maar hij deed
maar alsof en hij pakte mijn hand toch ook
netjes beet ik denk dat hij zelf ook wel onder
de indruk was toen liepen we naar de vloedlijn
wij drieën toen ik die kledder blauw snot…
Ode aan de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Zo mooi kan de herfst zijn, ik heb de schoonheid in haar ogen
gezien die ook nog eens de andere seizoenen het hazenpad laat kiezen
Een melancholische blik, verdrink nog even in open hemel van koel grijs en blauw-
tinten waar ze een ieder zal verrassen met een frisse wind die zij met vinger heeft bijgevoegd.…
Het aambeeld van het heden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
526 Een aalscholver droogt haar kledij
terwijl een blauwe reiger een voorn
uit het water vist, onbevreesd reizen onze
realistische waarnemingen mee in een non -dualistisch
blijspel waar twee zielen zich één voelen
in een magisch spektakel van “ rust “.…
Mediterraan licht grijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
414 Snel hebben
Je ogen zich
alle tinten blauw
aangemeten die
zij vonden in het
zee spel van het
prettig warme water
waar ook in het
diepste zwart de
felste emoties
contrasteerden
in subtropische
schakeringen
speelden zon
en schaduw
wisselingen op
je snel bruinende
huid waar zachte
markant ingetogen
lichte lijnen de
reikwijdte van…
White rabbit
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
585 Aan boord van Fragile
op weg naar haar tweelingzus gaia, het moederschip der blauwe planeet
ontwaart het eye in the sky
een wit konijn, moederziel alleen
en van zijn god verlaten
die de hele bliksemse heksenketel met een welgemikte worp smeet
in het zwarte gat in de rok
van het almaar slinkende terugplooiende heelal
het multicolor…
Avondwandeling
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
512 en gras
‘k schrik op van een geblaf
en dan weer rust
nog paarser schijnt de sloot
verloren vuurwerkschoten
achter struikgewas
mijn lopen als een zweven
zo zou het altijd moeten zijn
denk ik,
zo vredig zomersavonds
‘k ontmoet een wand’lend paar
krijg van de jonge kerel
een vriendelijke groet terug
Achter een gordijn zie ‘k
een blauw…
Het gaat goed met mij
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
666 Het haar van de vrouwen
glanst rood, wit en blauw.
Hun kinderen spelen samen,
alsof ze hun ouders
even rust gunnen.
Ik zet de computer uit.
Het gaat goed met mij.…
Duister van de ratten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
378 Er ligt een mooiere
zuivere beschaving
dan die van de prille vormgeving
in mijn beperkte denkwereld
op een elitaire schrijverssite
van dit groene kikkerland
waar mens en mening
waarheid mennen
de zilvervis de meeuw
in de bek leert kennen
als blauwe avond stil
de zwarte nacht ontmoet
een diepte ver van hier
in het duister van…
Een valse start
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
318 De middenmannen
hebben het té bont
en blauw gemaakt,
vertrouwen kraakt
ruimschoots voor
het bordes
een zucht slaakt.
Het eigen vermogen,
hooghartigheid ten top,
is weer veilig gesteld;
de kromgetrokken,
echt werkende klasse,
voorgelogen,
bedrogen,
leeggezogen.…
Het vroege uur
netgedicht
1.5 met 13 stemmen
399 Nacht kleurt langzaam blauw
roodborst zingt in de vrieskou
de zon slaapt nog diep
De wereld slaapt nog
onder een deken van grijs, geen
stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte
van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen.
Daar klinkt je eerste
parelende groet, scherpe en heldere
klanken vanaf kale tak.…