8947 resultaten.
Je was het moe
hartenkreet
4.2 met 27 stemmen
3.462 Dat grote lelijke eiken bed
met witgesteven lakens
het veren kussen opgeschud
warme kruiken als reddingsbakens
daarin zag ik je liggen
bleek en rimpelig je gelaat
ogen diep gelegen in hun kassen
geen medicijn wat baat
je borstkas ratelt en rochelt
een laatste adem, diepe zucht
eindelijk je strijd opgegeven
en ik adem...opgelucht…
'S MORGENS VROEG
poëzie
3.7 met 17 stemmen
5.305 Zo ver van huis alleen gestorven
In ’t gasthuis ener vreemde stad,
En onbeweend naar ’t graf gedragen,
Terwijl men ginds zo lief hem had!
-------------------------------
uit: Gedichten (1870)…
Het bergmeer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
698 Ik blijf ze dragen : vage beelden van
die vlucht met U, de dagen uit en hoog
omhoog een windzucht door, de tijd bewoog
niet meer,ik scheerde door de lucht en dan
zo ver de wolken in, dat ik niet kan
beschrijven hoe, verrezen in een boog
de witte spitsen van een berg.…
dag lieve schat
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
2.261 Het is nu zo ver
Het leven te aanvaarden zoals het nu is
Samen verder, geen roze wolk.
Woorden als Mama zullen nooit voor mij klinken.
Dan maar alleen tante zijn, dat is ook een geschenk.
Dag lieve schat.…
het journaal
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.301 om een minuut vóór achten
is nog veel onheil te verwachten
nadat het journaal is verstreken
is de rampspoed weer geweken
hoe vluchtig is ons besef
van ellende en verdriet
vluchtelingen ver weg
die je waarneemt maar niet ziet
hoe weinig zijn we echt verbonden
met die slachtoffers en gewonden
het continue oorlogsgeweld
heeft onze emoties…
JE
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
1.905 Die waasdromige blik in je ogen
oh, waar denk je toch aan mijn lief
je ontkent mijn striemend onvermogen
je te bereiken, jij, ontwijkend… instinctief
je in mijn armen nemend, stevig vast
vruchteloos kussend je lippen en wangen
je blanke borsten… witte bergen van albast
echter..je negeert mijn hunkerend verlangen
je wereld is een andere, ver…
Van man tot man 3
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
727 ik word alsmaar kaler
en jij, jij draagt veren in je haar
hoor ze naar de meisjes fluiten
zie hun speelse blikken, ogen
die jouw bloesem roemen
en ik, ik mag me schikken
in een bos waar bijen zoemen
ja, je mag er wezen vriend
ik blijf wel in jouw schaduw
die voortglijdt door het gras
jaloers op jou, zei je dat?…
Over ....spel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
550 "alles is liefde"
in de nacht aan de telefoon
deelden ze dromen
verwenden elkaar met woorden
deden dromerige beloften
waarvan ze wisten
dat er niets van zou komen
hij, meer dan twee honderd
kilometer ver van haar
toch zo dichtbij
dat zijn stem
haar huid streelde
en ze zijn kussen voelde
branden
elke keer
fluisterde ze hem
goede…
Thermiek
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
506 Voor u
Voor mij en
Zeker
Voor ieder
Die gelooft in de tijd
Wil leren
Van jong ver-
leden…
Windbuidel,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
640 Soms opent zich de doos,
ontvangen van Pandora,
de wind ontsnapt uit haar
schoot, raast langs de
karkassen van de levenshoop,
een mager geluid omhult de
witte geraamtes, te dun bekleed
met een verse huid, laat het
aardse stof zich met andere
kleuren verven in de geuren
van de regenboog en het oude
bederven, blaast op de pijpen
van…
Zij die ik noem mijn Berk
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
863 De al grijzer wordende Berk
nazomert in het frêle licht
waar de kruin tot ver over de kim
de wereld overziet en in de dagen dat ze stierf
werd tijdloosheid enkel bevrucht
door de dragende kracht van haar bast
ik omarm het kurkachtige trots
en spreek mijn leven in haar jaarringen
en ach, haar stem die ik slechts denk te horen
geeft mij de…
Dilemma's
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.340 Dilemma's overwogen
is de liefde onbewogen
maar verleden tijd
hoe ver is dat nog weg
en de toekomst
begint wanneer?
Of was die al begonnen
en schrijf ik geschiedenis
nu op dit moment
ik lees je in het heden
ben ik nog tevreden
en ga je met me mee?…
heer van stand met een gans in het park.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
410 Sla m'n arm om m heen
lekker warm denk ik
ik voel t meteen,
Zoveel zachte veren,
daaronder warm vlees.
een kloppend hart.
Wat kan ik nog meer
verwachten van een dier?
Nu op dit moment meer
mens dan ik kan zijn,
-de fontein spuit ijs
uit met lange snuit-
dan wie dan ook om
me heen in deze kille
stad. Geborgenheid.…
Vellenbos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
514 In between lines
en tot ver achter het vellenbos
rust de pen in donker mos.
De rollerball door korrelzand
en mestafval verstopt.
Grijs-witte lucht
die, in beeld van wolken,
langs de kale bomen trekt
en tot schrijven brengt.
Ranja met ijs
of cola met een harde twist,
als ambtenaartje wordt gedist;
al lavend zich weer opgefrist.…
waar naar toe
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
908 de vogel vliegt en vliegt
z’ n vleugels moe
waar moet ie naar toe
om in het land
van zijn dromen te komen
in een boom
blad met roet
ontspant hij zijn veren
en denkt stilletjes
aan een plaats
met schone lucht
en heldere meren
de realiteit doet hem bekeren
ontwaakt door uitlaatgassen
voelt hij dat de tijd daar is
om op te krassen…
De avond valt, de stilte keert...
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.032 De avond valt, de stilte keert,
de uren lijken trager,
de luiken dicht, de dromen nu nog ver,
maar 'k weet dat ook het diepste heimwee
ergens weer te vinden is; de beelden komen
weer tot leven, ze lokken en ze wenken
tot plots de ziel weer ziet: herkent
wat onder sneeuw en ijs verborgen lijkt.…
in witte uren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
529 voorbij
langs bomen gras en grond
de toekomst in een vochtig glas
het is ondoorzichtige huid
in verhulde openheid
een zwevende dans
een overduidelijke kans
op liefde en hoop in de
bedauwde ochtendglans
zweeft daar in nevelen
door dalen en heuvels
en lommerijke gaarden
zilver omfloerste nevel
je bent mijn liefste bron
van verse…
Tegenstemwijzer
gedicht
2.9 met 14 stemmen
8.269 Stem een regent of opponent of dilettant,
alles is goed, behalve Trots en Vrij – laat
Vreeswijk liggen waar het hoort, ver onder
ons niveau. Geef angst en haat geen stem.
Wees trots op de stad, niet op Nederland.
-------------------------------------------------------------
uit: AD / Utrechts Nieuwsblad, 20 februari 2010.…
niemand
hartenkreet
4.9 met 30 stemmen
1.775 het kind op de schommel
in het zonlicht dommel
ik
maar schrik
wakker in het licht van de maan
dan is het tijd om te gaan
en dansend door bossen
omhels ik de bomen
vertel al mijn dromen
niemand neemt mij met zich mee
dus dans ik ver...tot aan de zee
die daar altijd op mij wacht
en elke nacht
een ander lied zingt
niemand bedwingt
mijn…
Wereld
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
1.204 Hoe ver zal ik kunnen kijken
of ben ik nog nodig hier?
Voor mij is het rond
Het leven is
een avond
en, natuurlijk
voorbij vannacht
Als ik me herinner
alle dingen die ik hier heb gedaan
als ik me herinner
alle dingen die er fout zijn gegaan
waarom houden ze me dan hier?…
LINDE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Op een stille plek in het bos
zie ik de dag langzaam ontluiken
als een waaier tussen de struiken
en de herfst schudt zijn veren los.
Ik probeer de vogels te verstaan,
maar ranke verzen houden mij aan.
In het bebladerd hemelgewelf
zie ik gelaatstrekken van mezelf.…
de zee die altijd terugkomt
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
422 zo ver
boven duinen uit
eindeloze golvingen, soms gedragen door het schuim
dat duizend schelpjes brengt en korrels
oude tijd
helm verkleurt er met de jaren, rozenbloei
scheidt vlinders van het zand
vingers strelen nog jouw bruine huid- een kus
in zonlicht, achter maanbeschenen woorden
streelt een hand
neem maar wat er komt en neem…
VLIEDENDE ZOMERDAG
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
548 Avondkoelte
glijdt over hellingen van 't Geuldal
tussen hoog gras en laag lover
waait langzaam je huid binnen
geurt
als een rol verse geharde room
waarin
halfzure weke kaas versnipperd is
een frisse kaarsvlam flauw schijnt
strooit ruime lucht uit verre bergen
door deze knusse heuvelplooi
loom bezadigd ogenblik
na een pijnlijk moeizaam…
Vilten voetjes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
512 Smachtend naar het Groene Goud
ontwaar ik vele dromen
In het Maanlicht hoor ik niets
wat mijn Hart vervullen kan
Uren leeg en zonder weemoed
ook de Toekomst is nog ver
In mijn oorschelp heerst de Stilte
van een onbewogen lied
Van diepte en van dalen
Dralen wordt mijn hoogste nood…
Hoor die vilten voetjes stappen
op een harde ondergrond…
Doodlot
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
694 Ach realiteit breng me nu terug
met open ogen in verre dromen
toen de dreigende zwarte vogel
die onontkoombaar als het noodlot
almaar dichterbij te komen lijkt
nog een klein zangvogeltje was
het pijnlijke schorre krassen
nog een vrolijk kinderlied
het zwaard van Damocles
nog rustte in de schede
de dood nog onbekend ver weg
in plaats van…
De Bende
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
2.007 de stegen oogden nooit te donker
geen stad te guur, geen buurt te grauw
we liepen niet, we zweefden
de nacht bracht huiver, angst en kou
we teerden op vergeten honger
die knaagde en die vervaarlijk vrat
de jongste van de bende vluchtte
ver weg van de verkilde stad
geen tijd nu om de held te spelen,
te draaien rond de hete brij
pas…
Keizerspinguïn
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
582 daar staan ze, in hun smoking, zij aan zij
verkleumde, maar ook plichtsgetrouwe heren
die zwijgend barre winterkou trotseren
verloren in een witte woestenij
ze koesteren het nageslacht, een ei
en hongeren, maar zonder protesteren
terwijl hun spek verschrompelt onder veren
een echte heer gedoogt de heerschappij
van dames die nu heerlijk…
het oogsten van geluk
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
634 de laatste scherven van geluk
gelijmd met deeltjes geduld
niet voor lang want het ruiterpad is
leeg van paarden en vol van wind
het halssnoer hangt van nek naar stuit
voeg daartoe iets van specie of cement
roer de dagen door de weken
en zie, de ziel zal breken
het licht zondert de schaduw
ver vanaf mijn reikwijdte, draagt
de molensteen…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met stervend berk
en beukenblad
los gerukt van schrale takken verzwakt
ver…
Ondeelbare gedachten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
606 De tijdelijkheid van het gerijpte gras,
bloot te staan aan ondeelbare gedachten,
levend wit wat eerder groen blozend was,
de plaggen zijn nog vers en onvolmaakt,
als de doden zijn geborgen, voor ons
zelf te zorgen in een niet volmaakte dag.…