968 resultaten.
Volmaakte nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Wat bevroren is, kan niet bewegen.
Toch kan ijs weer stromend water worden.
Zo worden dichters ongewild gewekt.
Wat grote denkers eerder al bedachten,
moest vannacht weer worden uitgedacht,
en poëtisch worden opgeschreven.
Ervaringen van eerder en van gisteren,
die me levendig zijn bijgebleven.
Wat àf was, werd weer volmaakt gemaakt.…
Sonderkommando
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
523 Mijn ziel, al wezenlijk bevroren
Werd ook verast, ik was verloren…
Verstrengeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
532 Misschien zijn mijn woorden
Als blokken ijs in de winter
Bevroren water in een teil
Maar ze zullen smelten voor de zon
Van jouw liefde die komt als de lente
En geeft kleur aan ontluikend blad
Tooit tuin en veld met bloemengeur
Wolken in blauw met zilver omvat
Vergeet dan mijn woorden
Als ijsblokken zo koud
Ze zijn in jouw liefde gesmolten…
Geen weg terug
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Ik woonde niet eens aan een rivier
toch staar ik weer in de verte
naar niets, naar het water
dat ook niet kiezen kan
waar het terechtkomt
over welke giftige gronden
en stekelige verwachtingen
verdund, bevroren of aangevreten
door duizend kilometer zon
Aan mijn schouders groeien
zwarte vleugels van heimwee
maar ik weet me gedekt
door…
In kolenzwart
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
373 waar ogen
in kolenzwart
wittige stilte
schitteren
wolkt de
condens van
je warme lach
zijn vrolijkheid
over de pas
gevallen sneeuw
die straks het
fundament
zal zijn van het
nog te bouwen
sneeuwen huis
nog herinneren
wij ons het dwarrelend
wit van de lange winter
de ijskoude handen
en het bevroren haar
weer zullen wij
getuige…
De Ontreddering
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
680 Vastgenageld als een bevroren bladerloze boom.
Gekweld aan de rand van het landschap
Voelt hij zich overweldigd?
De holle ogen, de opengesperde mond. Hij trilt van angst.
De hemel kleurt bloedrood, tongen van vuur, blauwzwarte fjorden
als onheilspellende gedaanten.
In deze immense stilte de grote oneindige schreeuw
van de natuur.…
een bui bij volle maan
netgedicht
3.3 met 98 stemmen
31.715 het vriest maar in de
sneeuw zie ik je dansen
een bui bij volle maan
je sluiert geel in witte kansen
ik hoor stilte
in het ruisen van de stad
de bomen wachten af, weten
van mijn tasten op hun bast
samen op bevroren
grond die wortels voedt uit
vele levens, ik laaf me aan
je lach die ook op lente wacht
dwarrel maar met mij
en…
Een nieuwe dag
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.027 Licht bevroren ramen,
mensen krabbend in de weer.
Waar de nacht en dag afscheid namen,
een nieuwe dag keert weer.
En de zon doorbreekt de wolken,
smelt het witbevroren gras,
condens verdwijnt van de ramen,
en wordt weer doorzichtig glas.…
GEMINI
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.083 spoor van jouw perron
In stilte als in spreken
in doen of in gedachten
Spiegelt jouw beeld
mijn eindeloze trachten
Alsof ik geen verleden draag
er verder nooit iets is geweest
Vervaag jij al mijn kwalijk denken
scheppend aan mijn nieuwe geest
Terwijl vanuit je diepste zijn
je grage glimlach zich ontplooit
worden mijn vergeten en bevroren…
Boze tranen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
946 Ik huil zoete, zure, bittere, bevroren tranen,
ben boos, woest, onmenselijk kwaad
en er is niemand die nog beweegt
en werkelijk weet waar het over gaat
Ik huil eenzaam verdriet, onmacht,
de vele onwerkelijke lach stralen,
ik huil ongesproken woorden
en de gruwelijkste verhalen
Ik huil de hemel uit de lucht, ik huil
de morgen dood, van…
dag
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.564 een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
ik draai om
verlaat wat…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.016 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…
Heiligenschijn
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
542 begeerde
vleugelnoten veelzeggend
ook de bergenvlieren
op een hoop met rood
de vruchten van weelde
de steltlopers spelen
op met tegenlicht
bij grondmist
hetzelfde dat ons boeit
sprak de tegenligger wellicht
duidend op daar waar wij
overlopen zo tegen
het scharlakenbos
de heiligenschijn ontwaarde
nabij zonsondergang
en bevroren…
Kilte van ijs...
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.222 Als je verteld dat er een ander is
bevriezen deze woorden in mijn hoofd
Ons samen was slechts een illusie
Maar wij hadden elkaar trouw beloofd…
Nu sta je voor mij als een bevroren standbeeld
Je ogen veranderen langzaam in ijspegels
Elk woord wat je probeert te vertellen
bevriezen onze eeuwige trouwregels…
Als je weggaat om nooit meer terug…
IJstijd
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.077 Als palmen op Spitsbergen
zo afwezig is haar blik
ze wil de ijzige koelte verbergen
achter gescheurde ogen vol schrik
Elke voetstap wordt moeizaam geplant
op de korst van de wond in onbuigzaam land
In het boek van veraf
kiert een helende ster
hier giert alles straf
elke zucht van zover
een bevroren zicht op het trage smelten
vergroot…
liet mij alleen
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.160 ik was bang, zonder reden
kon niet vertrouwen op het heden
hart bevroren
kracht verloren
dat jij mijn hart had gevonden
is iets dat ik niet had verwacht
dat jij mij mijn hart zou geven
had ik niet gedacht
ingepakt en met een strikje,
was jij mijn beste kado
regen doet het papier scheuren,
op de wind waait het weg
het strikje kan…
Gekluisterd
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
936 In het vruchtwater van mijn zuurstof,
rimpelloos in mijn longen,
spreidt zich een blauwe ijswolk uit
van een bevroren sterven.
Een pijnlijk wurgen, een ijskoud doodshemd
camoufleert mijn purpergevlekte huid,
donkere schaduwen in mijn hals,
door een witgevroren navelstreng omklemd.…
Jongentje
netgedicht
4.3 met 35 stemmen
975 stoepkrijt, kladderij
denkt geen zorgen
neefjes komen morgen
bij opa oma in
geborgenheid en
altijd tijd
genietend van hun beider
sfeer
zolderkamer amuseert en
neefjes zijn
kussenvechtend in slaap
gekomen
jongentje denkt geen zorgen
maar
groeiend naar volwassenheid
sterven mensen
worden sferen stram
realiteiten geboren en
als bevroren…
Winterval
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.280 toen jij en ik
tussen wolken zongen
bedekte de eerste sneeuw
mijn vuren vlindervleugels
de maan viel vol helderheid
in het bevroren vijverwater
en spon de nacht om je
gebogen schouderbladen
ik ademde koude
nog voor oostenwind
zich neerlegde rond
je ogen half geloken
op je lippen stil van ijskristal
berijpt met ongezegde woorden…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
jij bent de regenvrouw
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
780 ze valt
voor mij of
ik door haar
we vallen met elkaar
zij in mijn haar
haar sluiers
waaieren en wassen
weerspiegelen zich
in grote plassen
verdichten zich in kou
haar schoonheid
als een witte deken
of kristaldoorzichtig
zwaargewichten dragend
op bevroren beken
jij bent de regenvrouw
die met mij wandelt
langs de regenbogen
je…
Ondergesneeuwd
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
933 kou vat aardse tranen samen
in schittering van wit kristal
verhullend als een liefdesmantel
overheerst het schonende grote getal
elk vlokje toont complexe tekens
voor wie eenvoudig dieper kijkt
het is de massa die verdoezelt
hoe de eenling om zich reikt
uniek in hun eigen signalen
dalen bevroren druppels neer
om als de dooi komt te…
Kleuren in hun bladmagie
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
555 de ochtend fluistert
dauwend herfst
trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
weemoedig tonen
gedachten dromen
in nostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik zie de zomer
in zijn vruchten
het rijpe rood
de kleur van…
Ontstegen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
545 Ik start met een nieuwe maan,
de intense kou tart de emotie
van mijn hart en blijven voren
achter de ploeg stijf bevroren,
want de ingevallen vorst houdt aan.…
Verkillende misverstanden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
591 De witte duif blijft in het hok
zingt een laatste vredeslied
verstikt door donkere rook
als traag de dag overgaat
in donker bevroren nachten
Vooralsnog heerst de stilte
van de gekwetste ontvanger
die in een ijzige winterslaap
van met tijd gevulde spanning
hoopt op een betere uitleg
dan het bijna onvermijdelijke
Redeloos vallen ze uiteen…
rennende gedachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 bevroren of open,
verwarring, tegenstelling.
ego..of toch meer.
Ik wil de deur openen,
de sleutel weggooien.
Weinig tijd, en veel gevoel.
Het meer is breed,
ik kan er niet overheen,
ik heb je hulp nodig,
Rusteloze nachten,
van rennende gedachten.…
Staand
gedicht
3.7 met 27 stemmen
14.609 Van wat ik waarneem ligt rondom
mijn mond een lach bevroren,
die daar maar vriezen blijft. Ontdooi me,
tooi me met een hoed van bloemen
en lange stengels in m'n lijf.
-------------------------------------
uit: 'Een bittere navel', 1997.…
Sneeuwpoel bij dag
gedicht
3.3 met 9 stemmen
3.452 Languit
vallend in de bevroren pap op straat
slaken wij geen kreet dan zwijgen.
Wie heeft dit bedacht? Wij zijn zelf
uitgegaan, met tassen voor voedsel
en een muts om ons gezicht grappig
te doen uitkomen tegen de lucht.…
Afslag
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
762 Kun jij het zeggen dan
wanneer je liefde bevroor?
Kniel de eeuwige trouw dan,Don Juan!
sta jij je mannetje hiervoor!
Stenen droom of gepolijst marmer
geschuurd in elke hoek van de liefde
Ben je Lucifer of een filmster?
of een armoede in luxe?…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 Een bevroren rivier in schaduwen
ademt met een lach.
Het ijs wil de vorm van de eeuwigheid
wel kennen en de trage schaduw
van de dood houdt nog vast
wat gezien wil zijn en gehoord.
De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.…