712 resultaten.
Ode aan Jan Wolkers Thuis
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
2.429 Het wuivend helmgras op de duinen
ruiste zacht als een oneindig lied
en in de verte aan een groene einder
lag nog veel meer schoonheid in 't verschiet
want daar lag in een zoet herinneren
de tuin: zijn eigen kleine hof van Eden
de katten kwamen mauwend aangelopen
begroetten hem aanhalig net als in 't verleden.…
land aan de Zoom
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
657 hier nog dommelt
langs een verzonken waterloop
door noeste handen ooit gegraven
waar akkers en bossen louter stilte baren
vroege vogels het zonlicht uitbundig
begroeten en bezingen
terwijl de bonte specht met veel tamtam
de beuken kastijdt, zo vurig gemutst
langs stammen en kruinen scheert
zoals ik hier gedurig naar verre einders…
ik blaas mijn adem jou
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.378 tak
dat op je kussen ligt te rusten
verschrik je niet, mijn adem streelt je
waar herfst zich groeit door ’t dak
in woorden, vingers, steken in een zomerhart
alsof er nooit een eerste vriesnacht komt
in ahorn, rood aan d’ horizon
ligt naakt reeds lijn van zwarte aarde
en vluchtig als een laagje heel dun ijs
de blik gericht op verre einders…
Zo godvergeten zeer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
487 draaide me om
herkende de wereld weer
het deed alleen
zo godvergeten zeer
nog bloei je
steelde lang als knop
lenteschoonheid die
alleen de zon ontbeerde
wat ik ook probeerde
wij zijn zomer aangegaan
in lange lichte dagen
zelfs stilte bracht geen vragen
wij genoten van
een innig samenzijn
maar de vergezichten
bleven uit en de einder…
Blij
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
836 Langs eindeloze wegen wil ik dwalen
langs vurige minnaars uit het verleden
op krakende knieën naar de einder kruipen
de kaarsjes uitblazen in de kroeg.
's Morgensvroeg.
Een nacht onder narcose, en snedige messen
waken in een woud vol huilende wolven
geblinddoekt de Mont Blanc beklimmen
trein reizen naar een onbereikbaar oord.…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
Openheid
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
756 geen dichter
maar een ruimtebrenger
bruggen wil ik over onbegrip
slippend op beregend steen
hakkend door verstrikte takken sleurend
aan verbindingshaken
die vanzelf verstrikt gaan raken
in het oerwoud van het zijnsgevecht
waaraan de mens nu eenmaal hecht
als bij een zwaarbeladen jungletocht
bevecht ik log de doorgangswegen
zoek einders…
Ik zou er nog maar eens over nadenken.
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
675 Ik zou er nog maar eens over nadenken,
als ik jou was
over mijn aanbod,
zo vorstelijk en genereus
Het omhelst een kompleet nieuwe toekomst,
met einders die we kunnen aanraken
in de eerste schemering
Met Blauwe gaaien,
die in hun lavendelkleed
boven ons in de lucht wervelen
En onder de Paardenkastanjes
zullen we de kievitsbloemen…
Morgenroep
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.515 Mijn van de arbeid bloed'ge handen
Hebben dit hechte huis gebouwd,
Ook deze groene korenlanden
Zijn mijne tot waar de einder blauwt.
Ik ben ze moe die verre tochten,
Slechts met ons hart als reisgezel,
Waar waaiend stof bleek wat wij zochten,
En ieder welkom een vaarwel.…
OUDE VERTELKUNST
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Toen avondnevel de dag kwam besluiten,
dacht de landman: "De einder vergaat,
krijgt langzaamaan een dreigend tovergelaat...
Naar vertrouwde gloed achter keukenruiten!"
Haardvuurgeknetter, geurende oven
gaven de boerderij geborgenheid,
brachten verzonken sprookjes weer boven.…
PEINZEND PAPIER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
511 Langs kale nevelakkers
strompelt een oude man
gebogen maar opgewekt
naar de duinen vol lentegeur
de grijsaard wil
de frisse wind vergezellen
tot vrije golven en einder
blijft echter zitten
op een blij glanzende helling
jonge sterke bloei
nog half in tere sluimer
vraagt hier lang te toeven
hij ziet een nietig plekje
dat heel de wereld…
SPEURENDE SPRAAK
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.231 In de geribbelde bladerkruin zuchten
zachte stemmen vol lokkende dwaalgeest:
"Meezweven naar einders? Standplaats ontvluchten?"
Deze klanken, door het lover gevreesd,
én gekoesterd als heilzame vruchten,
houden binnen mensenoren een oogstfeest.…
Een bad vol tranen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
584 mij zijn koningin
Betrad ongeplaveide wegen en opende
deuren waarvan ik het bestaan
niet vermoedde
Met eindeloos geduld ruimde hij
puin, wiste met zachte hand
sporen van verleden,
bouwde een fundament van
vertrouwen
Gaf mij zijn sleutel,
deelde vol vertrouwen zijn
diep verborgen pijn
Daar waar ik eens allenig tot in
De einder…
Prooiboom
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
521 stilte
achter het masker van het inslapende licht
fluisteren geesten lange avondgebeden
die schijnbaar loos hun weg langs dode takken
de vaart van de wolken achterna zweven
de verstoten boom staat roerloos
met monumentale stam in het gedolven graf
weigert zich kalm neer te legen
bij het vonnis dat ten uitvoer wordt gebracht
aan de einder…
Myosotis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 Het einde leek
zo einder-loos
bevroren en verloren
vol ondergraven bloemen
met neergeslagen koppen.
De slotsom
bood geen rekenschap
maar zwoegde moeizaam verder
langs heel het koude levenspad
waar glorierijke armoe
ten grave wordt gedragen.…
De Zee
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
617 Zachte zoen van lucht en water,
verweven in een nevelige vacht,
de zon opvangt net voor de nacht,
innig samenzijn: een einder van lichtgeklater.
Wanneer de vroege zon het nest verlaat,
is het strand bezaaid met vruchten.…
Bom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Zwarte pluimen aan de einder
Daar is ooit een stad geweest
Grijze fabrieken en een haven
Huurkazernes nog het meest.
Als een god die kan beslissen
Door een enkel klein gebaar
Suis ik hier tussen de wolken
EEN met mijn geweldsaltaar.
Dan stort ik mij naar beneden
En sla op de rode knop.…
Paradijsvogels geloven in hemels geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Als een kleine zwarte stip, hoog
in de lucht, naar de einder met een eeuwige
nieuwe waarde.…
Najaarsbericht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
453 Verlicht mij niet van een gedicht
Langs de einder tot de nerven
In de deur van het gesticht
Spreekt het geheel in scherven
Soms verdenk ik mij binnen
Men spelt daar de tijd
Tot vermaak van zinnen
Vonkt extase en beurtelings spijt
Een haveloos hart als hete radiator
Jaagt meer dan lucht in stelling
Zo ziet mijn radeloze commentator
Elke…
Even zweven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 in hun waarde
zij laten mij achter met
beide voeten verbonden aan de aarde
zo gaan die dingen
zo zal het altijd blijven gaan
zij zweven richting zee
ik blijf in gedachten staan
heel eventjes maar verbeeldde
ik me dat we elkaar begrepen
dat we elkaar konden verstaan
echter wel degelijk beseffend
dat we elk onze eigen weg
naar de einder…
Bengaals Vuur
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
750 Zinnen oplaaiend door minnende zon
Lijf en leden geprikkeld, totaal ontwaakt
Het hart dansend van puur jolijt
Zin te zwemmen, fietsen, springen en sjansen
Ik tel mijn zegeningen
Dorstig ziltig en gulzig tot aan de einder
Intens warm geluk koesterend en strelend
Song Despacito zindert in cadans door het ijle hoofd
Een schattige sms van zoonlief…
Satijn?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
416 Achter de vergrijsde wolken
die zich spiegelen in de sloot
haar buren zijn de kraaien van
de velden waarin aan de
onbesliste einder zich in
een kleur verbond met
nevel en de schemering in alle
tinten grijs, een nuance bood
men zou wel schilder willen zijn
om dit gebrek of overvloed
van deze kleur op linnen te
bewaren of op te…
GOUDEN STAD
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
534 De einder straalt, van diep purper doordrongen.
"Hoe kan dat?" gaat over hun mijmertongen.
"Rode wolken maken muren en een gracht
om huizen en paleizen. Een poort houdt wacht
voor gebouwen vol vergulde wrongen."
Graag wilden de kinders daar even zijn.
Hevige ruzie schept smart en afstand.
Maar genade van Boven verklaart ze rein.…
Niet(s) van deze wereld
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
400 Zolang eenieder met vakantie is
op wereldreis, genietend van de einder
in Dubais uitkijktoren
eight miles high
door dikke transparante glazen wanden
of op de brug der decadente cruiser
-een pleonasme; cruiser is genoeg-
of in het rotspaleis van dalai lama
in Lhasa, op de vlucht voor wereldleed
dan hoeft geen dichteres of netpoëet…
woeste leegtes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
70 : stilaan verdwijnt de einder
achter de pelmolen die
aan zijn tijd heeft voldaan -
zacht gissen mijn handen naar
de spelling van wie jij bent, voelbaar
rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen
en draag de geur van morgen
als violette kristallen aan de
uiteinden van mijn vingers
opwinding heeft de tijd vertolkt naar een
subtropisch…
Woelige Water...
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
1.033 Een duik in de golven
in 't zout van de zee
nemen mijn sores
en van alles nu mee
Zwemmen naar de einder
geen begin en
geen eind
Terug naar de kust
kom ik gerust
overeind
De zon gaat nu onder
aan 't eind van de zee
Schittert haar stralen
mee in de zee
't woelige water
van 't deinen nooit moe
intrigeert mij oneindig
word van…
Op zee
gedicht
4.1 met 18 stemmen
10.202 Wij, naar de einder toe, onze ogen geduldig
over het water, de kust verlangen die ons reikt.
--------------------------------------------------------
uit: 'De trein loopt prachtig binnen' (2003)…
Een banaal paradijs
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
880 Soms een wazig eiland aan de einder,
een albatros of twee,
een vis die zich verhief,
de drift en het kompas,
was alles wat er was.
En soms misschien Cythère,
een paradijs voor wie bejaard is,
een lustoord voor wie van de aarde is.
Mar niets, zelfs niet Hy-Breasail,
voor wie de kaarten maakte en ze las.…
kind van alle seizoenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.314 vroege vlinder zomaar op mijn hand
gevlogen tovert warempel een jonge
lente, ontluikt vanbinnen het prille
besef van broos geluk
in huppelpas en zonder jas ren ik naar
buiten waar mijn vrije kind weer toeft
in zomerse tijdloze dagen, speels
nog onbevangen
aan de einder wieken ganzen naar verre
oorden, ruist langs nevelig avondrood…
Het elfde gebod
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
796 Mijn ruis raast
richting horizon
waar de regenboog
klaroenklanken
kleurt
het blazoen tekent
nu nog de kim
terwijl die andere
einder verzuipt
in dronken zinnen
rest mij alleen
nog de kater
een blik op zeeen
van gedachten
danst door eb en vloed
terwijl het zilte
zout zwelgt in
hoge golven
smacht ik naar
een…