635 resultaten.
Late, late Tante Lien
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
731 Spekkoek bij Indische mijmeringen.
Tante Lien kon het Nederlands-Indie
Zo melancholisch bezingen in haar
'Den Haag, Den Haag, weduwe van
Voorbije Indische zegeningen.'…
als het dromen voorgoed begint
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
761 de nacht is stil
en mijmeringen zijn als geboren
klinkers, vertrekkensklaar
dat is niet erg
want ze leiden me naar de oorsprong
hoe gelukkig we zijn met
man en vrouw
het geschonken leven
dat meestal perfect begint
en, hoe ongeneeslijk het leven ook is,
het lichaam reilt en zeilt, van vlies tot
ziel, hart tot holtes, lief voor leden…
De moralist
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
639 moralist
Wint
want de moralist
Weet
Waar het land zich in bevindt
De moralist
Heeft kennis
Een geweten
Vaart terug
Op hoe het ooit begonnen was
Kent de waarde der dingen
Hij heeft echte herinneringen
Bouwde een wereld
Daar waar hij zichzelf moest bevrijden van oude waarden
Hij ziet nu hoe
waar de wereld
Zonder dat
In kan ontaarden
mijmerend…
Ik droom mijn steelse dromen.
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
558 Rustig verscholen zit ik uit de sterke morgenzon,
mijmer en laaf me aan deze eeuwige oerbron
en slurp loos turend in 'n verse hete kop koffie
de weerkerende heimwee over steelse illusies.
Ik droom mijn eindeloze dromen,
overbrug zeeën en verre landen,
ondergraaf diepdonkere valleien
en hemel over steile bergkammen.…
Veelvuldig herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Hubert
En wakkert mijmering aan vol herfstdromen
Toch bekruipt mij ondanks al dit schoon
Een vlaag van melancholie en droefheid
Elk seizoen, ’t lijkt allemaal zo gewoon
Maar de herfsttijd beaamt ‘t eind der strijd…
AFSCHEIDSZAAL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
29 Gevoel, bezinning weeft zich in wrongen
rondom mijmering en klank van tongen,
over wat het leven, dat heen gaat, bood.
Gezeten in sierlijke halve ringen
peinzen mensen, wier ziel wordt gedreven
door wijze spraak en opbeurend zingen.
Het wijde raam toont dierlijk leven
van Huis ter Heides veld- en boskringen.…
Kan je me horen?
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.214 Mijmerend achter een goed glas wijn,
denk ik aan soldaten die marcheren,
aan de kracht van het geweld.
En dan voel ik weer even de pijn,
zie ik mensen die niet willen leren.
Mensen in de ban van macht, geld.
Ik weet hoe eenzaam eenzaam kan zijn,
hoe 't leven zich van je af kan keren,
als alleen maar de winst nog telt.…
Jouw gedachten
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.845 'k Laat mij zien in jouw gedachten
Mijn handen strelen jouw naakte huid
Laat je zien in mijn mijmeringen
'k Raak opgewonden. Word warm. 't Lijf.
Mijn ogen blauw. Mijn haar blond
Normaal postuur. Gespierde benen
'k Liefkoos jouw lichaam vanuit alle
Posities. 'k Kus, vrij, bemin
Als jij zegt: 'lieverd, blijf'.…
'k Hoor jouw zucht
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
1.629 'k Laat mij zien in jouw gedachten
Mijn handen strelen jouw naakte lijf
Laat je zien in mijn mijmeringen
We raken opgewonden. Jouw huid als olijf
Mijn ogen blauw. Mijn haren blond
Normaal postuur met gespierde benen
'k Liefkoos jouw lijf vanuit alle posities
'k Kus, vrij, bemin. Als jij zegt: 'lieverd, blijf'.…
VOOR AKIF
hartenkreet
2.2 met 16 stemmen
3.065 Denkelijk kan jij ons allen rustig gade slaan
En dan stil mijmeren: ik heb dat goed gedaan.
Jij bent nu eens 'mijn' Christus
Ook jij werd aan het kruis genageld.
Wat artsen, psychologen en psychiaters niet is gelukt...
Bedankt, Akif, ik loop niet langer zielig gebukt.…
oogappels reiken
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
632 hand in hand
oog in oog
laat ons dromen
rivieren vol
met wilde stromen
laat onze lippen laven
drinkend uit de blauwe bron
mijmeringen
zo zoet
tot in ons diepste wezen
door te dringen
helder als een melodie
geëtst uit ebbenhout
klinkt de dwarsfluit
door het dal
van beloftevolle dromen
in stille maneschijn
wachten lotusbloemen…
Rust
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.267 En achter 't groen der wijde tarwelanden
Staan blanke hoeven in de donkre hoven
Omtogen door een zachte schemering;
Maar schoner dan al 't schone op aarde, branden
Hoog de eerste sterren; maar nòg schoner boven
Al 't zichtb're stijgt mijn blijde mijmering.…
Zal je dan nog van me houden ?
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
582 Zachtjes deinende wieging
op de branding van geloof,
met het stille verlangen
dat het nooit voorbij zal gaan
Maar zal je tegen dan nog van me houden
wanneer geheugen nog slechts mijmeringen zijn...
'Van een spotvogel in de lucht
die in rakelingse vlucht aan ons voorbij scheert
en slechts wolkenstilte nalaat in het hoge gras...!…
schrikkeldag
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
560 gladder streek om de tijd die hij
nog te gaan had wat op te vrolijken
zoals we samen een koude overgebleven gehaktbal
aten nog een wijntje dronken en als oude vrinden
gemoedelijk uit elkander gingen
zoals hij na twaalven volledig uitgeteld maar beter
gestemd weer tussen de prullen verdween en ik in
het gedoofde licht nog een poosje te mijmeren…
Voorjaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 Enigszins loom kijk ik, zonder zicht op wil en vrij van alle mijmeringen,
langs de borders van mijn vijver waar het leven zich ontknopt.
Stil en bijna schuchter ontworstelt het groen zich uit haar lang verworven slaap.
Met de wortels in het oude, reikt de hoop weer naar het blauw.
Er druppelt warmte uit de dauw..…
Jij bent de ochtendstond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 Dit is een juiste plaats
waar je kunt mijmeren
over het laatste artikel
dat je hebt gelezen.
Nadenken over leven
en wat we hier achterlaten.
Beslissingen nemen
om in je leven in te grijpen.
De een draagt immers een ziekte
de ander denkbeeldig
steeds geweren bij maanlicht
en kinderen slapen 's nachts.…
We gaan een boom planten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
562 Ik ruik nu al de geuren van vers appelgebak
mijmer even door over het WEL goed kersen
met jou en ons eten geheel op het gemak.
Hoe kun je diep geworteld deel van ons zijn
verweven in leven met vreugde naast pijn.…
Moordkuil. een buiten bijzondere
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
457 labrador Mika
lonkt het ontluikende groen
zoveel vrolijkheid in me op
lokt m'n manische kant te beschrijven, op te schrijven
ik pak mijn schrijfboekje van vriendin Inez gekregen
ik wil van mijn hart geen moordkuil meer maken
ik kan het wel uitschreeuwen van de schoonheid
dan val ik plotseling in het dichte bosgroen
in een val door mijmerende…
16 en 19
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.515 Ach, de breiende moeder,
de mijmerende vader ook
in stille stoel voor
de prille tv, bij de kachel,
sigarettenhulzen
vullend met shag
(wil je ook even draaien?)
Mijn God inderdaad
we waren 16 en 19 jaar oud
in de Gabriël Metsustraat
en de hemel was warm
en de hemel werd koud
toen jij zei: het is uit.…
Liefde is...
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.931 uw bekentenis loopt,
want mijn vragen blijven haten,
tot de hagelwitte lijnen
mijn contouren vervormen,
door mens en wij onteerd
ik prik zonder naalden
door hoofd en blik verdoofd
en de kleur van liefde
gitzwart rood
kapot zullen ze verklaren
op momenten dat ik mijmerend
benaderen wil
en moeizaam uit het
harnas viel
want wie als…
Met liefde bekroond
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.662 Veel wat eens was en niet meer is,
verbleekt tot stille herinnering,
alleen nog een vergeelde getuigenis,
waar naar ik kijk, in mijmering.
De jaren sloegen littekens, soms diep,
verlies van hen die mij dierbaar waren,
waar ‘k niet mee te koop liep,
’t leven deed pijn bij ‘t klimmen der jaren.…
Na het begeerde het ontbeerde
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
935 Over dagen als ‘t eens regent in het begin van november
mijmer over ‘t ongekleurde namiddaglicht van september.
De inkt van toen is een rustig voortkabbelend verhaal
over eens bibberende lijnen soms stilte en soms kabaal.
Over het ontkomen aan eens de prille prillere schroom
de naamloze in een droom of schaduw van een boom.…
- De trotse stijle witte graven -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
1.011 Mijmerend roep ik zachte afscheidssvragen op.
De akkergrond die wij mochten ploegen is leeg,
afgerond is het menslijk zijn op deze wereld.
Verlaten bergen doden de vruchten van de velden.
Aan het eind van de dodengang staan graven.…
DE AFGELEGDE WEG
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
685 Ik keek over mijn schouder
en zag de weg, die ik afgelegd had
met weemoed dacht ik terug
aan die lange tijd, waarin ik leefde
mijn voetstappen wilde ik tellen
de contacten nogmaals in mij opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het lachen en glimlachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan
ook…
OP REIS
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
851 zijn de eeuwen gepasseerd
de werelden bekend terrein geworden
we zijn zo immens mooi geschapen
de mens is, was en zal zijn
uitbundigheid ontwikkelt zich
het meeleven wordt beleven
gedachteloos de ervaringen delen
opnemen in de poriën des zijns
alles zal eenmaal herbeleving zijn
herboren naar ziel en geest
gevrijwaard voor aardse mijmeringen…
Wedertijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 Het leven is voor mijmeringen veel te kort.
Gedachten dwalen af naar nergens, ongewild.
Een toekomst die nooit geschiedenis wordt.
Het heeft geen zin nog langer te zwijgen,
het is tijd om van de daken te schreeuwen,
nu gevallen herinneringen zich aaneenrijgen
in een strijd om vast te houden voor eeuwen.…
Gekleurde wangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
970 aan
Elke vezel in haar lijf ziet en voelt de kleine wonderen in dit universum
Wanten slaan tegen elkaar aan om koers te maken om de dagelijkse tocht weer te aanvaarden
Dankbaar voor haar reis langs gecompliceerde opdrachten en antwoorden van eenvoud weerhoudt regen en kou haar niet om voetstappen achter te laten in de winterheide waar zij mijmerend…
De hoog-geslegen maan glimt door de twijgen.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.040 Langs 't rustend blauw, met mijmer-blond omweven,
voel ik mijn ziel langs klare tonen zweven,
opbeurend in wijd-klinkend koor gedragen.
En in de bladerstille lucht, met trage
glinsters, lichtend-gestrooide sterren blinken,
wijl Nacht en Vrede in 't zwellend harte zinken.…
ZIJN AFGELEGDE WEG
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 Hij keek over zijn schouder
en zag de weg, die hij afgelegd had
met weemoed dacht hij terug
aan de lange tijd, waarin hij leefde
zijn voetstappen wilde hij tellen
de contacten nogmaals in zich opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het glimlachen en lachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan…
proestend, proostend en klinkend – van harte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
767 vandaag vergaren zich
jouw vrienden en vriendinnen
in de fijne herinneringen
de gouden draad van jouw leven
die jij ons steeds weer reikt
met blote voeten in het gras
mijmerend aan de waterkant
waar de stroom kabbelt
staan wij stil bij het leven
dat jij en jou liefhebben wil
spetterend en kwetterend
ons de pootjes badend
verhalen wij…