7172 resultaten.
Stel je nou eens voor!
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
989 Stel je nou eens voor
dat er geen water was,
stel je nou eens voor
waarop boten dan moesten bewegen,
stel je nou eens voor
dat de lucht altijd zwart was,
stel je nou eens voor,
dat al deze dingen
maar zo snel mogelijk vergeten moeten worden,
want stel je voor!…
Wilde Rosa.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
679 Bloedrood sijpelende druppels kleuren de doornen,
neerwaarts stromend de immer zuigende zwarte aarde in.
Zoete luchten bedwelmend zwanger laag hangend en wee,
leiden omringend naar verleiding en vervoeren een zalige diepe droom mee.…
er bloeit een laatste roos
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
741 de liefde is reeds lang vervlogen
verjaagd door heftig zwart,
heeft stil de wijk genomen
naar een diepe donkere kast
verzegeld en op slot gedaan
stil ligt het in een hoek,
wat geweest is voorbij
grijs kleurt het levensdoek
de nachten: donker, bevreesd,
wijl er geen hoop meer is,
geen liefde wordt verwacht...…
ze danst meren
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
774 voor Amanda Malinka
het is mooi, zegt ze
om naar anderen te luisteren terwijl iemand
tegen het leven leunt
en zwarte jassen slamt
alsof woorden begaanbaar zijn
tijdens het sterven
het is mooi, antwoord ik
en kijk naar haar smalle schaduw, zachtmoedig
in de deuropening
ze weet het zelf niet
hoe het licht over haar heen valt en uiteenspat…
POSITIEF
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
922 De helderheid zal de zwarte nacht verjagen
Een zonnekind kan erg veel verdragen.
Een klein gebaartje, een knipoogje volstaat dikwijls
om een gebroken hart op te fleuren met wat vrolijks.
Kwaaltjes, verdrietjes, we hebben ze allen
Dat mag deze dag zeker niet vergallen!…
In de schemering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
774 In de schemering
De wilde varkens grommen bij hun voerplek
krijgshaftig hurken jagers in de struiken
mist druipt langs sparretakken in mijn nek
en doet mij dieper in het hakhout duiken
Zijn halsband schuurt mijn vingers open
en Zwarte stort zich in het avontuur
't geknor bepaalt de richting van zijn lopen
gespannen wacht ik op het eerste…
Gedachten bij Harry Mulisch
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
918 ik herken in mij
zijn habitus
niet zijn meesterschap
springt bij mij in beeld
maar de overwaarde
wanneer hij over zichzelf sprak
en het andere kleurde
naar diens eigen aard
juist hij
geworteld
in bruin en
Jodenster
droeg de oorlog
een leven lang
in hart en nieren
hij versloeg
de eigen tegenstand
erkende in zichzelf
de zwarte…
ALS IK VANNACHT STERF
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.756 Als ik komende nacht sterven moet
zie je dan nog eventjes naar mij om
Let maar niet op die dovende gloed
zie nochtans de verworven rijkdom
Als alle lichtjes doven in mijn hart
schrei dan niet om wat nog resteert
Weet: De wereld lijkt slechts zwart
voor wie ’t eeuwig op aard begeert
Als ik ‘t oog tenslotte sluiten moet
zie ik dat liefde…
De overtocht
poëzie
3.8 met 12 stemmen
7.033 De eenzame zwarte boot
vaart in het holst van de nacht
door een duisternis, woest en groot,
de dood, de dood tegemoet.
ik lig diep in het kreunende ruim,
koud en beangst en alleen
en ik ween om het heldere land,
dat achter de einder verdween
en ik ween om het duistere land,
dat flauw aan de einder verscheen.…
Wilders' Heksenjacht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
621 Vaak hebben heksen doekjes om het hoofd
Ik zou dus stoppen met die jammerklacht
Je kunt weer rustig slapen hoor, vannacht
Ze worden van hun hoofdtooi snel beroofd
Je hebt je weer voor niets zo uitgesloofd
en alle PVV’ers houden trouw de wacht
Ze letten thans op vrouwen zónder doekjes
Tip: Ze zijn meteen herkenbaar als ex-heks
belust op zwarte…
Duister licht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.244 En je verbleekt thuis op de
bank en niks stroomt, niks loopt, alleen de
klok die oorverdovend tikt en je verstopt
je hoofd onder een kussen, en je waakt
bleek en bent bang voor wat komen gaat
en denkt tegelijkertijd ook niet aan morgen,
je leeft bij het moment dat zwart is, dood-…
Mijn godenlach is weg
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 Toch lig ik hier in mijn kist nog
wat na te hijgen, de ademnood wordt
alsmaar groter, het zwart zoent de
tranen, die continu stromen, ondanks
dit onterechte verraad spreek ik je
naam, Mirjam, tot mijn laatste adem
heel liefdevol uit, voel je lijden
zo diep in mijzelf, draag je met me
mee tot God me weer doet lachen in
het hiernamaals met…
Vroege tijden
netgedicht
3.2 met 19 stemmen
588 leg me nu maar weg
de waarheid toonde zijn gezicht
in het licht van een alledaagse dag
laat het rusten in ons oog
blader niet meer door de regels
de lijnen zijn onevenwichtig
ze bieden geen houvast
zet me in de eikenhouten kast
de eens vertoonde passie
gevuld in rood en purper
doen de nacht blaken in ’t zwart
geen contouren spelen met…
Eindtijd
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
776 Teevees die op zwart vallen, internet en telefoons zwijgen in alle talen,
aards leven dat stil staat, stilte voor ’n Apocalyps die in de lucht hangt,
vogels zwijgen, insecten verdwijnen, doodse stilte waarin niemand dood
gaat want de dood vreest dat het ook zijn einde is omdat erna niets
meer is dat sterven kan; hij is weggeslopen in een hoek…
Jouw reeds gestold hart
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
587 liet de lente zien als
een vaal muziekstuk op papier
nu maart haar klanken melodieus
al tot na zessen laat horen, hoereert
mijn bestaan tot stof en zalf ik
de voorbije uren als was in mijn handen
moet ik dankbaar zijn voor
de regen op het bleekje waar jouw wit
zich ontvouwde naar de kleuren van jouw as
Neen, de kolenkit kent geen zwart…
FLONKEREND HEMELLICHTJE
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.647 Hoog in de hemel fonkelt een lichtje
‘t enig lichtpunt van de zwarte nacht
Het doet mij denken aan je gedichtje
dat jij daarboven reeds op mij wacht
Diep in mijn hart gloeit ’t verlangen
naar wat in ’t verschiet verborgen is
In gedachten aai ik zacht je wang en
fluister dat ik jou verschrikkelijk mis
Hoog in de hemel fonkelt een lichtje…
Plezant
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.317 Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,
en leg me neer bij treurnis' heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.
Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.…
Stuifzand
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
581 Daaronder op de grote stille heide kuisen kuddes
schapen de braakliggende taal , ontsnapt en aan de
herders van de ledigheid, ten prooi gevallen aan de
zwarte wolven en getapt uit het vat van deemoedigheid.…
VERLANGENDE BLIK
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
637 's Avonds loopt een kind peinzend achter het huis om,
ziet door zwarte boomkruinen het sterrenrijk:
hoge èn verzonken hemels binnen bereik
van één wijd, overweldigend vorstendom.
Benauwend klein is de wereld rondom,
glazen wanden onder duwende lucht gelijk.…
BOTTEL
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
627 Ik zie je in je winters bedje mokken op zwart zaad.
Zo van buitenaf bekeken heb je het te kwaad,
maar ik wil het zeker weten en hoe wil je dat ik dat ontdek?
Doordat ik mijn nagels langs je door de kou verweerde huidje trek?
Of stroop ik je af om te zien hoe je zicht steeds minder wordt,
maar je vuur steeds heter?…
Een kwartiertje in de trein
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
716 Zijn vrouw laat, als zij dan
onze coupé verlaten,
een zwarte handschoen vallen
op het middenpad.
Die raap ik op, en kijk hem even aan:
mijn vader lacht, knikt vriendelijk.
Dan, weer alleen, laat ik me gaan:
hoe hevig die gelijkenis!
Venijnig scherp brandt het gemis.
(dit gedichtje is eerder gepubliceerd in Maatstaf nr 5, 1995)…
IJzel en brem
gedicht
3.2 met 11 stemmen
6.648 In de hoekjes van de ogen huilt het
Zienderogen werd de winter een keel
Het is de keel van de winter die krast
De brem op de akkerrand lijkt bevroren
De brem op de akkerrand leek geelzwart
Winter hurkte als een kraai op het dak
Zwart en geel en kraste uitzinnig
Toen ijzel op de straatweg tokkelde
IJzel tokkelde op de straatwegen toen
De…
WAT KOMT ?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.282 Schuilt onder zwarte dennen een schimmig beest,
dat mensen aanspreekt, naar het moeras leidt?
Weldra dwalen in dit wonderlijke woud...
Mochten we dan op een lichtje bouwen,
een kaarsvlam, welke voor ons uit wil zweven,
echter niemands bezit is, zichzelf behoudt.…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t zo zeer naar neerslachtigheid neigt
Mijn levensgeluk laat zich niet vangen
nu zelfs het diepste van de stilte zwijgt
Ik staar in zwarte duisternis, vele uren
nu mijn hart vreselijk huilt van verdriet
Hoe lang moet toch de duisternis duren
vraag ik de tranen.…
Onzichtbaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
612 geen wapenfeiten uit de kosmos
meer verwachten
dus nog een stapje verder gaan
en zelfs in vreemde gaten duiken
zwarte gaten spugen hen uit
maar de aliens komen eraan en
de nucleaire opbouw in Iran is
kattepis voor hen ja die zotten
zullen zich helemaal rotschrikken
maar ook die andere zotten
die zich oppermachtig wanen
maar daar komen…
Nachtelijk schoon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Deze avond ving de vroege nacht zo duister aan
de hemel kleedde zich in stemmig zwart satijn
waar heldere sterren als rijen lichtjes zijn
die door de kosmos trekken ieder in eigen baan
een universum toch zo onmetelijk groot
wat is een mens om dat te kunnen bevatten
tracht slechts enkel het tal der sterren te schatten
voelt men zich dan niet…
vergane glorie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
751 De ondergang na jaren vernuftige uitvindingen,
waar de macht
zo zwart was als de nacht
en het geld
zo verdoezeld als de wegkwijnende zon.
De tol die wij allen hebben betaald
voor de hebzucht van wezens
met een hart van steen
die geen greintje gaven
om het leven van hun medemens.…
Toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Een glimlachendl gezicht dat op komt doemen,
verwaaide zwarte haren in een zomerbries.
Een warme band, bekend van lang geleden
omvat mijn donker hart dat huilt en lacht
in het bewust zijn dat het nooit weer komt.
Als stilaan alle tonen zijn vergleden,
blijf ik nog even zitten en ik wacht
tot in mijn hoofd die stille stem verstomt.…
de foto
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
535 ik op een klapstoel
boek in mijn hand
voor een tent op een camping
in Spanje, net onder Barcelona
El Torro Bravo
een jaar of veertien nog maar
toen werd de zwart/wit foto genomen
mijn moeder was er niet bij
alleen mijn vader en wat zussen
die vader heb ik
de hele vakantie niet gezien
ik was alleen op het strand
weet nog wel dat ik weggestuurd…
Triode aan Albayrak
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
485 (Kettingvers)
Het zwarte haar half lang (half kort?);
de ogen spieglen haar bestaan,
dat vorm geeft aan wat is en wordt.
Ze heeft al heel veel wél gedaan,
maar uiteraard nog veel meer niet.
Dat daagt haar uit om door te gaan.
Gedreven,goedogende griet:
Geknipt voor leiderschap, toch? Niet?…