8110 resultaten.
Ode aan de vlinderstruik
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.275 Lila vlinderstruik
als stromende waterval
dorstige vlinders
De Buddleja staat weer in
volle bloei, haar takken buigen zacht onder
het gewicht van kleuren die de lucht vullen, terwijl de zon
haar bloemen bestraalt en het geluid van fladderende vleugels de tuin vult.
Elke bloem lijkt de zomer vast
te houden, een toevlucht voor vlinders die…
Warmte van een zonnebloem
netgedicht
1.4 met 10 stemmen
433 Een trage buiging
van blad naar zon, zonder haast
de dag tilt zich op
Tegen het ochtendlicht
kantelt de zonnebloem zich langzaam
open, als een lichaam dat weet waar het naartoe wil,
ook zonder te weten waarom — een beweging geboren uit licht, niet uit wil.
De dragende steel houdt
zijn hoogte met ingetogen kracht, geen
trots maar aanwezigheid…
Het zomerse bos
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
424 Zomerlicht stroomt zacht
vleugels dragen het gezang
stilte wordt geluid
De nevelige ochtend
opent zich traag, alsof het verstilde
bos eerst luistert voor het ademt. Tussen stammen
hangt iets ongezegd — een stilte die niet leeg is, maar vol verwachting.
De grond ademt nog de
koelte van de nacht, terwijl het eerste
zonlicht het vocht uit…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Verloren stemmen
tussen beton groeit zacht licht
stilte houdt hoop vast
Ik vraag me af waar de
kinderen zijn gebleven, die zongen en
speelden in straten. Nu vallen hun stemmen stil als
puin dat breekt, terwijl de samenleving doorklikt en weigert te kijken.
Wereld is vaak te hard, te
scherp aan de rand van gevoel. Streken
verbranden of…
ANTWERPEN
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
264 De stad aan de Schelde vol gebouwen
van kunst, zakelijke bloei en daadkracht
bezit drank, die een ieder blij toelacht;
hier wordt het edelste bier gebrouwen.
Verspreid, binnen de wereld van stouwen,
tonen parken vrijmoedig, toch stil en zacht
hun ruige, verkleinde wildernispracht,
waar Vlaamse beschaving mee wil trouwen.
Takkenwirwar haalt…
Vlakbij de hemel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
190 teer en zacht
ruizelen de duizend
bladeren hun herfstige
kleuren weg van het
donkere laatste
zomerse groen
dat al droog klinkt
in het ijle gewieg
van de hoogste top
vlakbij de hemel
waar noten
en tonen vaak voor
het symfonisch
samengaan nog
uitgebreid dromen
en de wind zijn
kunsten laat
dirigeren met kleur
en ritmiek in de…
De nadagen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
205 nog groent de
zomer het bos
en mos in een
tweede poging
de hemel te raken
waar ooit de nadagen
hun warmte voor
de rijping gaven
en in de mooiste
kleuren mee bloeiden
kenden zij ook
de gevaren om
kleine stukjes tot
een nieuw tweede
leven te brengen
alleen maar denken
aan haar warme lach
die maakte dat de
nachtvorst nog een…
Het zachte ritme
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
369 Onder het gefilterde
zonlicht van luie middag en luisterende
kruinen, neemt mijn huid warmte op, het lichte gewicht
van dagen, en het hart ademt mee met de trage pulsen van de natuur.
En toch.…
scheppers hemels paradijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
258 scheppers hemels bloemenparadijs
ze strekken
de stelen in het
verbloemen
van groen
ooit was de knol
getransformeerd
tot dure bol na het
samengaan van
aparte genen
geen opzet maar
gewoon onder
gods oog
werd even nog
een nieuwe trits
erbij gelegd
de kweker was blij
maar vergeet nooit
hoe haar handen de
knol gekoesterd…
Ik wil, nu nog straatjutter, straks de strandjutter van Nederland zijn.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
301 Ik wil strandjutter worden
maar woon in de stad
de hoofdstad Amsterdam
in het centrum, in de Jordaan
dus oefen ik als straatjutter
want de straten van Amsterdam
worden overspoeld met veel
en heel veel wat nog te gebruiken is
elke dag, soms zelfs ieder moment
ligt half IKEA, BLOKKER en ACTION
op de straathoeken en stoepranden…
Niemandsland
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
288 Verdwalen in stilte
er zijn bomen
er is wind
niemand die iets vindt
Niemandsland
Daar vind ik stem
geluid van binnenuit
luisteren
alleen maar luisteren…
Vlinder van het licht
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
274 Kleurige vleugels
vlinder glijdt door zomerlucht
stilte in de lucht
Onder een zachte hemel
glijdt een vlinder over het blad, zijn
vleugels glanzen als dun glas in het zonlicht. Een
trilling raakt kwetsbaar het hart, en de wereld lijkt even stil te staan.
De wind wiegt voorzichtig
de randen van de bloemen, een fluistering
langs stengels…
Natuurwandelen
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
644 Drempel van takken
de stilte nodigt mij uit
nieuw licht in de lucht
Het pad opent zich stil
onder mijn voeten, de aarde ademt
in zachte geuren van mos en vocht, een fluistering
van verbondenheid trekt door mijn lichaam en maakt mij lichter.
Bomen buigen langzaam
met hun kronen, hun wortels diep in de
bodem verankerd, terwijl hun beschermende…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 Koude lucht draagt hen
zuidwaarts zwevend in stilte
lente roept zacht weer
Hoog boven mij trekt een
langzaam golvende lijn, een beweging
die ouder is dan herinnering. Vogels schrijven patronen in
de lucht die niet bedoeld zijn om gelezen te worden, maar slechts om te zijn.
De ruimte wordt oneindig
wanneer ik ze volg met mijn ogen, alsof…
De kleine karekiet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 In riet dat zacht de waterkant omarmt,
waar zon en wind elkaar beminnen,
verbergt zich stem en ziel zo teder,
een vogel klein, maar groots van binnen.
Hij vlecht zijn nest van dunne draden,
van riet en pluis, een wieg zo fijn,
waar leven wiegt in groene schaduwen,
een schuilplaats aan de waterlijn.
Zijn zang is niet van groot vertoon,
maar…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Verdord herfstblad rust
nog even aan de tak vast
voor het loslaten
Ochtend strekt zich uit
over de velden, mist wiegt de bomen
zachtjes heen en weer, en elk vallend blad fluistert
over het loslaten dat de weemoedige herfst onvermijdelijk brengt.
Dauwdruppels glinsteren
op een spinnenweb, teer en kortstondig,
en ik blijf staan, luister…
De druppels van de herfst
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
324 Helder lied weerklinkt
druppel toon in de treurwilg
koude komt er aan
Tussen de fijne, geel
vergrijsde strengen van de wilg, waar
de wind zomer uit heeft gewuifd, zit een kleine vlam.
Zijn borst is het laatste vuur, een gloed tegen de zware, natte hemel.
Zijn roep is geen haast, maar
een heldere, metalen noot, een druppel klank
die valt…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Kleine paddenstoel
buigt onder oude bomen
leven fluistert stil
Geworteld in het vergeten
van tijd, ons ruisen leest de wind als
geheime namen. De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.
Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen…
Ik ben een boom
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
566 Met mijn rug
zit ik stevig tegen de stam
mijn billen op de grond
tussen de wortels;
Diep verbonden
met de Aarde
die me draagt
ik wortel
in diepe lagen
de oude lagen
waaruit ik voortkom
waarin het zaad
van mijn bestaan
ontkiemde
dat geeft me m’n basis
de Aarde voedt me
via m’n wortels
stromen haar gaven
naar stam en kruin;
Ik voel…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 De ziel van een boom
groeit wortels zo natuurlijk
klimt dan naar de zon
In stilte ademt hij het
licht dat tussen bladeren zwerft; wortels
luisteren naar de taal van het grondwater. Tijd beweegt
traag door zijn vezels heen, als herinnering zonder begin of einde.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Langzaam valt het blad
diep tussen aarde en rust
ademt het seizoen
Vochtige aarde geurt
tussen het blad dat langzaam vergaat;
een lichte nevel hangt laag, en in de verte zakt het
bleke licht als een adem die moe maar aandachtig en zacht blijft.
Mossen spreiden hun
zachte huid over verweerde stenen, het
bos houdt zijn adem in, en elke…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Zie het harde blad
op deze windstille dag
valt uit eigen wil
Bladeren dwarrelen traag
naar de aarde, hun kleuren branden in
mijn blik. Elke stap op het pad draagt een fluistering,
een ritme dat mijn adem volgt en zich mengt met de geur van de aarde.
Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd. Ik voel…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Een herfstwind fluistert
groen blad luistert even mee
tijd om om te slaan
Elke kleur spreekt tot mij
met een zachte stem, nog vóór mijn ogen
haar werkelijk zien. Het goud van het blad beweegt
door mijn borstkas, en ik adem trager, voel de wereld in mij verschuiven.
In de ochtend ademt het
licht haar eerste toets over dor blad, over
tak…
Het ritme van de aarde
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
545 Boom wacht op de wind
lucht kleurt in voorbijgaan blauw
de aarde luistert
Hoe geruststellend het
is de adem van de aarde te voelen
stijgen, haar toon onder mijn voeten als belofte
dat alles wat leeft gedragen wordt in een bedding van vertrouwen.
Ochtend ontvouwt zich
zonder haast, het licht beweegt als
een zachte stroom over bladeren…
Bad race
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
989 Als wij niets doen, wu wei,
gaat de bliksemse kloot
van de aarde natuur en klimaat
naar de knoppen
en kunnen wij dág zeggen naar frisse weiden
en meren elfstedentocht en
Fryslân boppe!
Onze wil om te redden moet zijn
Top of Mind
Er is 1 Moeder Gaia: she's one
of a kind!…
treurwilg
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 je treurt zo lieflijk,
zo sierlijk, zo gracieus,
haast majestueus…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Zacht water stroomt voort
bladeren dansen voorbij
tijd vloeit met de beek
Water glijdt stil tussen
de met mos beklede stenen, licht
breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor
fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos.
Vergankelijke bladeren
drijven langzaam mee op de stroom,
draaien hun eigen kring van loslaten…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.
In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.
Het ijs aan de randen van
de donkere sloot glinstert in bleek en
aarzelend zonlicht, en wanneer een…
Probleemwolf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 ontmoedigen zeg je
terwijl je met jouw handarbeid
over mijn wulpse vormen streelt
je neemt het afscheid van een ego tot je
een laatste kus, een warme wang
je schenkt voor jezelf een borrel in
om de geesten te bezweren
het is nu geen tijd voor twijfels
we moeten onze tanden erin zetten
trots als een pauw, sterk als een beer
moeder natuur…