732 resultaten.
De laatste noot
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
533 Haar ogen, smaragdgroen met een vleugje oceaan,
glinsteren met de mysterie van onontdekte wateren.
Haar stem stijgt, warm en vrij,
terwijl we dansen, begeleid door het maanlicht.
Haar woorden blijven in de lucht hangen,
zoals de zoetigheid van kamperfoelie.
Als ze lacht,
is het alsof zonlicht door de wolken breekt.…
Een massaal astrale schreeuw
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
277 jij stond erbij als
oceaan van stilte
terwijl de mooiste
koralen hun nieuwe
kleuren zongen
in een totaal
onverwachte revival
van groei en
vernieuwende bloei
uit jouw warme creatie
jij met de goddelijke
lach en bron van creatie
die ook nog de snelheid
van de corona besmetting
bijna evenaarde
en ook met de ernstigste
uitwassen…
Dolly
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
970 Een boom , om het even eik of weke waaiboom
voeten in de grond , kil verdronken of dor gestraald
woekeren , onbewust kleven aan rotting en einde
niets te doen dan staan en ondergaan
De oceaan , willoos onder het gescheur van warm en koud
verlangen naar de maan en sterven op het strand
kieuw en vin , tentakel en schub , koraal en wier
fluim…
Op Amstelredam
poëzie
3.8 met 19 stemmen
5.101 Wat volcken zietse niet beschijnen van de maan;
Zy die zelf wetten stelt den ganschen Oceaan?
Zy breit haar vleugels uit, door aanwas veler zielen,
En sleept de weerelt in, met overlade kielen.
Welvaren blijft haar erf, soo lang de Priesterschap
Den Raed niet overheert, en blindhockt met de kap.…
Pablo Neruda
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.348 Evita’s tranen
uitgestrekt gerekt
slingert je land je lief
langs de rand van een continent
zo zwanger van tragiek
in die smeltkroes van
smeulende strijd
stromen je woorden
als linkse lava
strooien in wonden
van de kolkende massa
de kiemen van Hoop
de kracht van Geloof
met die oer-natuurkracht
maar dan lipzacht
- zoals de Stille Oceaan…
De andere kant van de stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 zonder woorden
in sereniteit met zichzelf
Kijkend naar de regen
die voor het venster langs valt
in het licht van de eenzame straatlantaarn
tijdens het vallen van de avond
Beelden van herinneringen
vervagen langzaam in de tijd
slechts het verlangen naar de liefde
doet hem leven
Aan de andere kant van de waterlijn
waar de oceaan…
Nieuwjaar, Nouvel An
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
704 'Là où les rochers s'allongent vers l'Océan
nous nous reposons dans une vallée verte
qui nous a reçu sans réserve, accueillant
comme la vie devrait être pour nous tous
en nous donnant un Beau Regard sur tout
que nous gardons dans le plus-que-parfait'
Daar waar de rotsen zich uitstrekken naar de Oceaan
rusten wij uit in een groene vallei…
- De grote blauwe wereld -
netgedicht
4.6 met 43 stemmen
855 Grote diepblauwe oceaan,
zoekt hij het buiten zichzelf
in de grote wijde wereld,
stopt hij gewoon met bestaan
terwijl hij de richting verloren
natuurblauwe zwervende vinvis,
vergeet in een stranding
en stervend laat vergaan.…
Kalme zee
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.857 Ieder tij
bracht wrakhout mee uit onze oceaan.
Toch ging de dreiging, leek het, ons voorbij
toen wij voor anker lagen op de ree.
We deelden in de haven nog een kade
maar dan is elk een eigen koers gaan varen
alsof de trossen nooit verstrengeld waren.…
- Hoeveel dagen -
hartenkreet
3.9 met 29 stemmen
766 Waar zijn de kleine vissen,
uitgestrooid in de oceaan, zoals de traditie vraagt....
verraden tezelfdertijd zo aantrekkelijk,
een uitbeelding van de kosmos in het water en de vloed,
een pleidooi om poëzie ..een vloed van golven,
die de dagen eenzaam telt en in eigen kleur terechtkomt.…
ZOEMEN
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
793 Zwemmen kan ik
in een oceaan van kennis. Maar nu hoor
ik een hommel zoemen: hij komt de kamer in.
Ik drijf hem naar het open raam. Ik benijd hem.
Ik wil wel met hem mee. Een hommel is toch ook
te zwaar om te vliegen, maar hij kan het, hij kent
een trucje dat ik niet beheers.
Ik computer weer en ik ben, maar wat en wie?…
Onderdompeling
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
577 Ik blijf een doofstomme nautilus in de
diepste oceaan,
waar het zinloos gemier over kunst niet doordringt.
Waar ik rustig kan rentenieren
of dansen als een wilde,
zoals vroeger in muffe, tijdloze discotheken
tot de ochtendwind mijn zweet wegdampte
en ik nieuwe hasj de dag inblies.
Nooit getergd door een onsmakelijke woordenbrij.…
Weerspiegeling?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
494 het venijn
van besluiteloosheid, zijn angel
als medicijn en verbonden aan
zwart satijn, het zal mijn onwetendheid
verklaren, het lot ijlt na in een vergeten
maan tot op het bot versleten in werelds
vijver wat niet meer is dan een visioen en
in het rouge van de avond blijft hangen,
gejonast in de golven van een verleidelijke
oceaan…
als jij van mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 donkert
luister jij mij tot rust
dek jij sterren stralend
mij kussend toe
in tijden
dat de hemel zonnestraalt
bruis jij mijn bron
gelijk een regenboog
de wereld zacht omarmt
als ik jou zie
jouw glimlach en jouw ogen
zie ik de liefde glinsteren
die ons verbond zegelt
denk ik
ook van jou
houd ik
diep en eindeloos
als de oceaan…
De juiste twist?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Extase met een juiste accent
en twist, koestering uit een
vroegste levensbron, druppels
ochtenddauw op een mild tapijt
geweven uit het diepste blauw
van beider oceaan, herkent zich
in een golvend ritueel, monotoon
zacht als fluweel, dan opwindend,
of ik nooit anders heb gekend,
Of krijgt intimiteit als artefact
steeds weer een andere…
Reconstructie van liefde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 Niet blijven in mijn oceaan.
Het moet nu, ik voel het.
Hier word ik uitgedreven.
Ik voel dat ik sterven moet.
Een gevangen vis ben ik
die op het droge ligt.
Ik voel een doorgesneden pijn.
Het moet weer, ik voel het.
De bijtende lucht. Het licht.
Ik hoor het rauwe schreeuwen.
Er is iemand die me draagt.…
Onsterfelijk?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
484 Mijn lemen voeten in de levens oceaan, een ode
aan vergeten goden en op de longen van de wind en aan
perkamenten wijzen in de as van vliegend vuur , schimmen
die elkaar in geblinddoekte spiegels omarmen
de aarde kiert door de magma van haar vruchtbaarheid
brengt spijzen op de plank en ook van niet ontdekte plagen
de oude magiër tekent de…
BINNENKNAL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 In een kleine onderzeeboot
vol gereedschappen
van het nieuwe vernuft
waagden vijf mannen zich
ver onder de golven
van d' Atlantische Oceaan
zij verlangden steeds meer
te ontdekken bij het wrak
van de vergane Titanic
de speurlustigen
lieten zich niet meer zien
men zocht daadkrachtig
waar het eens aller trotste
zeeschip naar de bodem…
fukushima
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
752 toen ik laatst wilde bellen
kreeg ik maar geen verbinding
en moest het daarom uitstellen
een vervelende bevinding
mijn vriend vroeg toen: wat scheelt eraan?
je hebt hem net gekocht
is er soms iets mee misgegaan
op onze wandeltocht?
hij zei: laat mij er eens naar kijken
het kan toch niet veel zijn
zo'n ding kan niet opeens bezwijken
die…
Vasco Nuñez de Balboa
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
560 Panama
Staande op een hoge rotspiek
Uitziend op het zilte zeevlak
In de eindeloze verte
Verder nog dan ogen reiken
Verder dan Columbus ooit
Was hij d'eerste Europeaan
Die de gladde vlakte zag,
Eerder nog dan Magellaan
En het vreedzaam zilte zeevlak
Als nieuw territorium claimde
Voor Rey Ferdinand de Tweede
Zuidzee, Stille Oceaan…
sirene
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.216 De lege klas: een wijde oceaan;
het blauw linoleum gaat zachtjes stromen
en komt zijn branding aan je tafel slaan.
Iriniserend zonlicht door je haren.
Kleuren, gewimperd op je smalle hand.
Ik voel: ik moet dit leeg lokaal dóórvaren
en schipbreuk lijden aan jouw waterkant.…
Jou gaf en ernst en scherts mijn amphitheater
poëzie
3.4 met 12 stemmen
1.561 Eerst 't passiespel: uit doop in de oceaan
Zag je mijn zonneheros zeg'nend gaan,
Een heerser over lucht en land en water;
Dan voor wat zilv'ren sterren deed zijn hater
Hem op bebloede bergen ondergaan;
En wit van smart en eerbied stond de maan;
En 't donderorgel speelde Stabat Mater.…
maagdenmirakels I
netgedicht
3.0 met 16 stemmen
1.918 Catullus))
In de voorstadszones, in hun pendelnest,
Ging ik mijn zaad van delicaat verlangen planten,
Mijn razend blinde suggestie van poëtisch leven,
Een lege schel van iets uit zee en zout
Vandaag ben je er niet, je ontbreekt,
Ik zoek naar je toevallig gezicht terwijl nacht valt,
Sterren tussen een wildernis van sterren en een zwarte oceaan…
afgedankt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 schreeuwend zweven meeuwen
rond zijn troosteloos verlaten dek
de oude driemastschoener
weerloos, openluchtig opgelegd
dansend op onberekenbare golven
een stip op de oceaan
koerste het begeerde waren
duizend mijlen aan één stuk
met dank aan heldere sterren
langs Kaap de Goede Hoop
over de delende evenaar
en door Straat Magellaen..…
eerste reis
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.135 vierkant getuigde mast
varen uit de haven van de Zilvervloot
een landtong nabij de zuilen van Hercules
hij vervalst tijdstip en afstand in het logboek
om de matrozen niet van hun moed te beroven
op zijn hoed plant hij een pluim, kruipt uit zijn huid
waant zich op het grote oosterse schiereiland
maar strandt op een nietige vlek in de oceaan…
Zet stil die klokken
gedicht
3.3 met 74 stemmen
50.739 Giet leeg die oceaan en kap het woud:
niets deugt meer, nu hij niet meer van mij houdt.
Vertaling door Willem Wilmink
-------------------------------------------------------
uit: 'Vertel me de waarheid over liefde', 1995.…
Zeester
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 Tijdloze roeier in een oceaan van eenzaamheid,
walvis in Hollandse slootjes van bekrompenheid,
goede reus in een kwaadaardig poppenspel.…
Na de storm
gedicht
3.1 met 16 stemmen
12.670 Een najaarsstorm ver op de oceaan,
met hoog water en wind, heeft de kust ondermijnd,
huizen verdronken. Wij liepen naar het strand
van de binnenbaai, dat geen geweld kan doorstaan.
Zand over het pad, ruwe sporen van water
waar zee door de duinen brak, planten afgerukt
en nog bloeiende, slap op het strand.…
Resurrectie,
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
613 Mijn troubadour, mijn heraut, de zon,
geestdriftig krijger voor de deugd
en louter vreugd voor velen, zuiver
als het pas gedorste graan, jeugdigheid
uit de eenvoud van het hart, een
verlosser en de boodschapper tegelijk
van de oogsten zover men ziet,
verlossend maaier in een wervelende
show van stralen, in een oceaan van
hoop, de ogen…
welkom
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
679 ik kom slechts
om te gaan, mag even op de drempel zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken
soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor…