811 resultaten.
Vingers vinden pluizen
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
566 te duren
door het in de verte turen
in theatraal gebaar
zoeken je handen mee
vingers vinden pluizen
als tijdelijk houvast
wij tasten samen af
of dat wat wij hadden
nog kan vonken maar
er blijkt slechts een zwart gat
dat onontkoombaar
groter wordt
waarvan jij de randen pakt
en meegaat in onzekerheid
jij raakt jezelf kwijt
verdwalend…
Ik kus uw lippen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.804 Uw liefde is zo wijd en vrij,
Zo vol van deernis en ontferming,
Dat ik nooit buiten uw bescherming
Verdwalen kan; ik kus u blij.…
Amsterdam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
755 Jij sloeg bruggen over de Amstel
en sleep parels van pleinen
Slenterend door grauwe straten
voel ik onvoorwaardelijk geluk
Elke klinker kennende
zal ik toch gaarne in jou verdwalen
Trekt aan mij als een magneet
en heelt al mijn wonden
Zoveel moeten zoeken
maar immer gevonden
Liefde kwam en liefde ging
jouw warme jas telkens gevoeld…
Spaties?
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
446 van toegankelijkheid op de
grens van de werkelijkheid
en het lijdzaam schrijven genas
verbonden in gehechte levensplooien
sluimerde een onechtheid van het denken
met de gesluierde waarheid voor ogen
die ik in een onafhankelijkheid las, in
spaties tussen het praten en het zwijgen
creëert een grootsheid van het onbevlekte
woord, verdwalen…
zielen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
491 mijn rusteloze ziel
met wie je
goed verdwalen kan
neemt plaats
bij het venster
met zachtmoedige blik
ziet ze het menselijk
tekort daarbuiten
vandaag neemt zij
alles voor lief
mijn zorgeloze ziel
met wie je
uit het venster vliegen kan
ademt bovenaardse
vergezichten
met open blik
wijst ze de wegen
door oneindige labyrinten…
Wachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Je had besloten om te verdwalen
op de vrouwenvleugel, ongevaarlijk
lachend onhandig te doen: liefde
laat met zich spelen
Ik keek toe, ik wilde je
liet je voor me koken
en na het eten wachten
op de volgende keer: liefde
is wachten en wachten is leven
Jij was in de war, je wilde me
verwennen…
Levenswandel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
201 Nu het levenseinde nadert,
Betreed ik weer de vlakten
Uit mijn jeugd zonder toppen
En dalen, waarin ik toen
Dreigde te verdwalen.
Rustig kabbelend ga ik voort,
Zonder storm noch regen,
En evenmin zonnegloed
Verhittend bloed dat het
Bonzend hart door d’adren raast.…
Dromenwever
hartenkreet
2.7 met 43 stemmen
5.620 buitenlanden
Zie het palet van avondkleuren
Zij geuren naar rozen en jasmijn
zoals je haar,
zoals je lippenrood,
dat de wolken openbreekt
Weet je hoe mooi je lied is,
de tere boog van je hals,
het verhaal van je zoete ogen
Weet je hoe de ontloken bloem
van je ontvouwde lichaam lokt,
hartstochtelijk en fel
In de waan van het dromenspel
verdwaal…
Onheilvoorspellend
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
641 gezicht
terwijl ik gedachteloos paden betreed
waar ik normaal gesproken angstig bezweet
met spoed mijn hielen zou hebben gelicht
wervelende wind verwaait zijden herfstdraad
als het pad donker en onheilspellend wordt
het daglicht in razend tempo verkort
en de omgeving gaat ruiken naar onraad
vanaf hier is elke stap er één teveel
om te verdwalen…
Natuurlijke historie
gedicht
3.1 met 18 stemmen
11.150 .
---------------------------------------------------
uit: 'Het verlangen te verdwalen', 2004.…
Alles slaapt
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.370 Dingen die in de dagelijkse drukte dreigen te verdwalen.
Mijn hart vertelt het lichaam over deze overleggingen.
Het spreekt over alle onduidelijke beslommeringen.
En stopt als de weeën van de geboorte van de dag me omringen.…
zo anders gelijk
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.043 als ik niet ben gelijk jij wilt,
in jouw spiegel;
een bloem die eeuwig weerkaatst,
tot onophoudelijk bloeien bereid
raak ik verstild,
word ter plekke geplaatst
achter in de rij der verscheidenheid
zal je mij dan nog zien
als ik verdwaal in de tuin
van de verschraalde mildheid
ook mijn denken wordt vertroebeld
door ontkende geluiden…
In een sprakeloos troosten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 wij lopen in een zon
die zonder woorden schijnt
voelbaar is de diepe pijn
in de koude vingers van je hand
lijken te verdwalen
in de openheid van strand
waar golven onze sporen halen
in het verbreken van de band
wij zijn gaan zitten op het zand
in een sprakeloos troosten
scheren meeuwen sierlijk over
schreeuwend naar het land
zacht…
Mythe?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
536 moeten staan om al wat
mee - of tegenzat, uit
losse hand geschreven,
uit ervaring of uit leed
bedreven, met tol en
taal betaald, zich braaf
verhaalt tot het heden
vanuit het gekuiste dicht,
blijft slaaf van literaire
daad, wars van plagiaat,
de mythe van de muze
verslaat, het hele scala
van de overdaad waarin
ik tomeloos verdwaal…
Maan
gedicht
2.0 met 47 stemmen
10.659 Alles wordt klein en zeeën stromen droog
tot op een traan, om engelen te verrassen,
verdwalend in 't gezichtsveld van mijn oog.
Ik staar door tijd en ruimte als door glas.
Ik zie mijzelf als kind, ik zie mijn vader
toen ik nog in zijn ingewanden was.
Toekomst en ver verleden schuiven nader.
Ik speel bij mijn beide dochters op schoot.…
Het verlangen naar een blauwere hemel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
987 verweerde
bast gekerfd staat is slechts nog
een adem die over mijn lippen struikelt
Het is de natuurgetrouwe geest
die in een moment van verwarring verdronk
in een zondvloed van een bloedrode oceaan
Mijn laatste troost is
de bodem onder mijn bestaan te voelen
om je tegemoet te kunnen zwemmen
naar het wateroppervlak
en je te zien verdwalen…
labyrint
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
784 Hoe kon je dan toch zo verdwalen
in een duister labyrint,
van gedachten en van woorden
tot je nergens meer antwoord vind?
Hoe kon het dan toch zover komen
jouw dolende ziel in lijdzaamheid en
geen geworstel en niet vechtend
maar verdwenen in gelatenheid.…
de hoge dag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 zon koestert rode schepjes
in het zand vliegensvlug
gaan berichten omhoog
langs het vliegertouw
licht van behuizing kleine
wolken alles is gereed
draadloos luisteren naar
de hemel
stemmen verdwalen in
een droom vermengd
met geur van zonnebrand
slapers drijven naar een
verste rand maar
de golfslag van warmte
spoelt hen weer…
Donderslag
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
703 weet heeft van rede
en zoet met zuur wordt beboet;
een tijde was weer verleden
althans ontwaakt leek het zicht
op ontluisterende stappen
was het naar buiten gericht,
een innerlijk ontsnappen
enkel voor de plotse bliksem gezwicht
soms trekt een schaduw twee paarden
teugelloos in het gemoed
woorden verliezen hun waarden,
verdwalen…
Ik kan het vergeten, maar niet vergeven
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
897 De herinneringen laten me weer verdwalen
In die alles verscheurende zielenpijn.
Vreemd hoe een mens verteerd kan worden
Door die haat en nijd van toen.
Het heeft zich opgehoopt in al die jaren,
Maar ik zou niet weten wat ik ermee moet doen.
Het zoekt zich een weg in woord en daad,
Wat niet altijd gunstig is.…
Soldaten van Cura
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
508 Al mag ik niet verdwalen
in mijn eigen poëtische vlindertuin.
Geen inkt verzacht
een lach van tranen.
Er is hoop.
Er is hulp.
Soldaten van Cura.
De bestrijders van de eeuwige nacht.
Dromen zijn niet verboden.
Daar omhels ik je teder
en koester ik jou
voorzichtig
van een afstand.…
Mysterieus
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
779 speciale trekjes
zoals ook die binnenpretjes
wanneer je kijkt naar mij
dan voel ik wat gevlei
je ogen branden vuur
en je lach is puur natuur
je woorden laten dromen
maar zover kan ik nooit komen
op die plaatsen ver van hier
voel ik in gedachte het plezier
je bent net zoals het licht
balanceert heel doelgericht
mijn hart kan zo verdwalen…
nieuw en spannend mooi
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
752 ik wil hem open
hij doet het niet
de deur naar buiten klemt
duwen vloeken
dreunend schoppen
grof geweld dan maar
hij dwingt en springt
buiten is het anders
nieuw en spannend mooi
ik weet niet
of ik hier mag lopen
misschien verdwaal ik wel
dan slaap ik toch
in zomers hooi
jouw hand
wees niet naar hier
je stem was uitgepraat
ik…
winterslaap
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
525 verdwaal in geschiedenis
vergeet een deken van tijd
soms slaan de uren over
is het vandaag al gisteren
eerder dan het geheugen
zich herinneren kan
marginaal, wederkerig
met terugwerkende kracht
het is nog geen ochtend
sla de nacht om je heen
koester de nerven in elke
minuut van het hele uur
blijf nog even liggen voordat
je voor…
omdat...
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
630 omdat gedichten soms
zó snel weer zijn vergeten
omdat je toch nog altijd
kunt verdwalen
omdat de weg terug dikwijls
geplaveid is met scherven
omdat scherven volgens
overlevering geluk brengen
omdat je het geluk zelf
zal moeten koesteren
omdat je niet moet
verzanden in treurnis
omdat je treurnis ook kunt wegmoffelen
in de kruipruimte…
in de stilste nacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.938 dagen
spreken vragen luider
in verhaal een taal
die dwingend is
die handenwringend
schrijnt omdat er nooit
een oplossing verschijnt
die draagbaar is
voor beide kanten
ook de kribbe had
daarmee te kampen want
in het onbevlekt ontvangen
van Maria nam ook Jozef
zijn gereedschap mee
ik zag die witte duif in
Betlehems ster verdwalen…
Laten we...
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
997 Laten we verdwalen
in het Snipperbos
waar de lianen even
lang zijn als je haren
Laten we een lans breken,
zoden steken en rozen kweken
elkaar verhalen vertellen
tot het ochtend licht
Zullen we muziek maken?…
waar was je
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.109 toen de lente kwam en
alle knoppen open braken
de zon de zomer deed ontwaken
toen ik in je lijf wilde
verdwalen, heel liefdevol mijn
handen door je blonde haren haalde
in de koelte van het bos
toen jouw indruk naast me op
het zachte mos weer was verlaten
het kaarslicht zachter werd
de wijn al zoeter smaakte en
de dorst naar jou…
maanden met een fletse kleur
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
2.901 afgescheurd
weken van een vaag verlangen
maanden met een fletse kleur
het jaar zal blijven hangen
veel blaadjes zonder tekst
op enkele wat krabbels
de neerslag van iets geks
muziek bij flauwe babbels
een paar zijn zwart
de kleur van slechte uren
wanhoop die lang duurde
tot dood verlichting bood
een enkeling is niet gevallen
en zweeft verdwalend…
waar het hart zich hecht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
285 lichaam zoekt
handen willen langer vasthouden
dan ze kracht hebben
en vinden toch
hun rust in wat nabij blijft
een vogel stijgt
maar blijft even hangen
in de adem van de lucht
alsof hij wordt gedragen
een stem wordt zachter
maar niet minder trouw
zij legt zich neer
in de oren van wie verder gaan
een rivier vindt de zee
niet als verdwalen…