1421 resultaten.
Ook as kan gelezen worden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Het was je vurigste wens
In rook op te gaan
Als het eenmaal zover was,
Onder de grond was
Ook maar niks,
Grond, daar had
Je een leven lang
Niets mee gehad -
Dan maar de louterende
Vlammenzee, een vlammend
Protest tegen alles
Dat was misgegaan
In de jaren dat je hier was -
Nu ben je tot as vergaan,
Tot stof ben je weergekeerd…
Schubert - D. 960 II
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 de eerste klank komt zonder
aarzeling uit de hemel vallen
gelijk met de emotie die me rustig
ingetogen laat dansen
je zit naast me en fluistert
'oh nee, dit niet, het is te veel'
jaren later bij diezelfde eerste toon
het gevoel, klein geluk dat kleeft
aan herinnering die niet
is vergaan in het snelle gewoel
van plaats en tijd
hoe diep…
thuiskomst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 we kwamen thuis
toen we door het raam
onze flinterdunne
vervlogen dromen
aanschouwden
het schommeltje
vergeefs bungelend
aan een balk
de dode takken
in zompigheid vergaan
een verlaten ploeg
woekerende brandnetels
de vogelkers die brons
kleurt in het ingetogen
herfstlicht
de tamme kastanjes
het zacht haast
sacraal roze
van…
LAIS CCXCIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Ik ben geheel tot niets in jou vergaan:
ik ben als niemand die nooit ergens was.…
Zomerse prieëlen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
419 niet geplukt
kon haar niet
zien lijden om
jou te verblijden
een leven
in volle bloei
dat reikt
naar hemel
breekt abrupt
in de groei
ik heb jou
haar uitzicht
laten zien
waar zij leeft
vorm en kleur
aan ieder geeft
zij wiegt
met ons
op de wind
het mooiste kind
uit velen in
zomerse prieëlen
voor haar
geen vaas
in vergane…
De confrontatie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
507 we zijn
opgeroepen
om te komen
kijken op
alle wegen
van oost
tot west naar
de restanten
van het vergane
aardse leven
dat door ons
zo vreselijk
is verpest in
afwijkingen
en allerlei ziektes
de confrontatie
voor het laatste
oordeel er zijn
geen wegen terug
want in de schepping
was synchronisatie
de hartenklop
en zon…
ROTTING EN HELING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.119 Op een kleine schotel
ligt het dunne schijfje meloen
langzaam te vergaan
het verdroogde oranje
is vol schimmels
ziekelijk groen vermengt zich
met bultjes gebroken wit
het helpgrage vergrootglas
toont hier woedende strijd
én bloeiend liefdesleven
van de nietigste wezens
na denken en zoeken kan
uit het bedorven vruchtvlees
een nieuw…
Naakte waarheid
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
462 in zijn onderbroek
zijn oude bril beslagen voor zijn ogen
een brok verwijten in zijn stille denken
nu de zilveren spiegel boeken schrijft
hij niet langer kan ontkennen
dat de waarheid meer beklijft
dan het toneelstuk van beminnen
zijn antwoord is deze stilte
omdat er geen geheimen in zijn zwijgen zijn
slechts naakte waarheid in vergane…
Nog eens herfst
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
303 Wat houd ik van de herfst, de mooie luchten,
het afscheid van de zomer nadat de bladeren
gevallen zijn, maar eerst in vele kleuren
nog even schitteren en dan vergaan.
Zo zijn ze beeld ook van ons menselijk bestaan
dat klein begint, dan groeit en bloeit maar
eveneens weer losgelaten wordt.
Een afscheid van dit leven, na lach en traan.…
De laatste dronk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
19 Wat eens bemind werd, is vergaan, wat werd geschreven, blijft bestaan. O vrouw, o vrouw, uw ogen branden, uw kus doet hart en ziel verbranden.
Ik drink, ik drink, op lust en pijn, op wat voorbij is, wat zal zijn.…
Zonder sprookjes
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.089 Soms, zoals nu, denk ik mezelf
aan een avondmeer, golfslag
eenvoudig zonder sprookjes,
een wereld waarin nacht valt
met overgebleven lichten,
oranje, likkend aan het water
een auto in de verte en ik alleen
aan de oever onder de bomen
met gedachten die niets vinden
geen zinnen uit losse woorden
niets dan woorden die haar zoeken
in vergane…
Depressie
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.846 Mist trommelt op
de banden van geluid
hees gefluister knaagt
aan het behang
Met mijn gemoed
lijken de velden te smelten
volkomen rust begeleidt
het lijdzaam vergaan
De kras van de kraai
staat in mijn ziel geschreven
de roep van de uil
is waarnaar ik verlang
De avondzeis slaat wreed
mijn ogen neer
stilte schuilt in tastend wit
ik…
Verdriet
hartenkreet
3.1 met 50 stemmen
4.605 Tranen, blijken van verdriet
Rollen zachtjes uit de ogen
Kruipen langzaam in de nek
Verdwijnen op een onzichtbare plek
Iets heeft ze daartoe bewogen
Het echte intense verdriet
Is niet te omschrijven
Totaal ontredderd staan
De wereld als het ware vergaan
En voelen aan den lijve
Huilen in je hart
Er lichamelijk ziek van zijn
Voor niemand…
Bewaar me
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
978 ik voel
hoe slakken
op mijn lichaam zich willen
neervlijen zoals een
witte vlinder in
zomerzon
tot stof
willen vergaan
zodat ik later
kan terugkeren voor
één dag
ik zou vleugels hangen
aan sneeuwvlokjes
maagdelijk
fladderen
om weer te sterven
en aan het eind
als jij me dan draagt
zal ik tegen je borst
aankruipen
de zomer…
Troost
hartenkreet
2.2 met 35 stemmen
6.924 ik wil er zo graag voor je zijn
maar ik weet niet wat ik doen moet,
want jouw pijn is ook mijn pijn,
misschien zeg ik niet de juiste woorden
maar ik bedoel het goed,
waarom heb ik niet alle antwoorden,
ik wou dat ik een troost voor je was
maar dat is nu te laat,
als ik je zo zie, vergaan al mijn woorden tot as,
waarom weet ik voor jou geen…
Als de avond zucht
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.981 Je zit wat onderuitgezakt
op een bankje in de duinen
waar je uitkijkt over zee
de vergane glorie straalt
van het matte in je haren
waar het goud van ooit
nu grijze strengen strooit
je hand streelt oud fluweel
dat plooit rondom je dijen
hun schoonheid lang passé
je blikken staren wrang
over het ebbende getij
en in het doffe van je ogen…
Groen gras
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.040 Toen was het gras nog groener
groen zoals in het begin van de lente
met ochtenddauw en bloemen
bloeiend te zien tot in de verte
En als je in het midden staat
wachtend op de zonneschijn
tot de zon weer volop straalt
dan wordt het leven weer wat verfijnd
Vol goud en zilveren schittering
over het groene gras
kunnen alle leugens vergaan als…
Tijdloos
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.356 Dit is wat u nu leest: een tijdloos gedicht
Het zal zo blijven staan
Het overleeft als een rimpelloos gezicht
Elk mens dat zal vergaan
Mens, wat u hier nu leest
Is vroeger door mij geschreven
Uw nu is mijn later leven
Of mij te ver geweest
Wens ik dat ik nu weet
Wat morgen voorbij zal varen?…
vertekenend
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
735 weg, kleurt
buurman's gras nog groener
terwijl het mijne - van beton -
weer zwarter rozen glanst
veel mooier, dat dan wel
maar op de ramen die beslaan
schrijf ik letters die zich huilen
waardoor mijn kijk op watdanook
niet al te helder is en ik bedenk,
't kansloos zicht op enig blauw
in hun zinnen loos bestaan
en dat die rozen ook vergaan…
Snaren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
591 Snaren in vlammen,
gratieloos met muis en muis vergaan,
krullen alsof hen een laatste klank ontnomen is.
Gordijnen ooit op muren,
fladderen in stukjes door de lucht.
Grijze wolken,
van onder aangelicht,
verlaten vluchtig de stad
opdat de stad hen niet verlaten zal.…
Uitzicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 kiezelstranden omzomen mijn water in de woestijn
gesloten in ogen gevouwen, zuchtend naar een mond
vloeibaar naar weiden of een verworpen stad
bevangen aan uiterste randen van trillende lucht
op een morgen ontwaakt
nog beschonken van donker
de volgende dag na vandaag
met daarboven eeuwig hemel
het zicht ontnomen, in kluwen tot stof vergaan…
Mijn dode moeder opgebaard
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 Snik
Slik, vrees om wat komen gaat
Angst voor wat nabestaat
Hoe het ons zal vergaan. Schrik
Schrik … slik … snik … klik
Mijn dode moeder opgebaard…
Waterwereld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
412 we hebben schepen
gelicht om nog
een keer zicht te
krijgen op hun vergaan
hebben gedoken
om er achter te komen
waarom alles zo is verlopen
hoe een wrak kan ontstaan
de waterwereld
heeft met eigen wetten
alles van boven omsloten
wat niet meer drijft
zij delen in een
tijdloos verblijf
plaatsen waar toeval
geen perspectieven schrijft…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het met haar verblijdt,
ziet het alleen de sneeuw in haar vergaan.…
Oudheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
616 Vervluchtigd,
Verloren,
Vergaan in de tijd.
Haar lipjes, zo roze, weken vaneen
en ik dacht nu komt het
maar ze verdween.…
Werdegang
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
217 loop van de tijd
scheurde alles wat verbonden was
als een schiereiland van het land
uit elkaar
Kwijtgeraakt kwijtgemaakt
waar zijn de fundamenten
hoe dicht je scheuren
in tijden van razernij
Verzegelde herinneringen
achter ontzegelde vensters
een draaierig slingeren
tegen de muur
Verliezen vinden een graf
achtergelaten in vergane…
laat mij weer spelen
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
1.598 Opdat ik dat kleine hart hervind
Door volwassenheid ontnomen
Vergaan door jaren, met de wind.
Als de bladeren van bomen
aan hun takken stil vergelen
gelijk mijn kinderdromen.
Wil je mij dan strelen
als dat jongetje van toen
en weer vrolijk laten spelen.…
Armageddon
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
952 Als de wereld vergaat
in een inferno
ontstoken door blinde haat
zal ik niets merken
negeer ik de lijken
en brandende kerken
Het hellevuur
zal mij niet deren
of mijn ziel
ooit kunnen verteren
Mijn mooie wereld
is reeds vergaan
Geen vaste grond meer
om op te staan
Die verdoemde dag
sloot ik je dode ogen
en kuste je bleke lach…
Kringloper
gedicht
2.9 met 14 stemmen
21.402 Hij
raapt hem op, een kromme secondewijzer
bijvoorbeeld, een vogelkooitje piepklein
of een balk met een oog dat vergaan zou
wanneer die bleef liggen.…
De zandloper
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.163 De zandloper der tijd loopt door
heden vergaat naar verleden
neemt alles met zich mee
vervaagt zich tot herinneringen
Verbasterde gedachten gemengd
in doelloze gesprekken besproken
terwijl de zandloper zijn werk doet
en de tijd rustig doorvloeit
Geworden zijn herinneringen
nu voltooid verleden tijd
vergaan in de loper
Herrezen in herinnering…