inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Oudheid

Er dwarrelde een kind mijn leven binnen,
één en al lente
en vrolijk jolijt.
Haar leven moest nog beginnen;
Het mijne was al bijna
uit de tijd.

De frisheid van heur haren
danste om mij heen,
bedwelmde mijn zinnen en bracht mij terug
naar tijden lang heen.

Vervluchtigd,

Verloren,

Vergaan in de tijd.

Haar lipjes, zo roze, weken vaneen
en ik dacht nu komt het
maar ze verdween.


Zie ook: https://rienleest.blog/rien-schrijft/

Schrijver: Rien de Dichter
2 mei. 2021


Geplaatst in de categorie: overig

3,0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 70

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)