757 resultaten.
voornemens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
492 Het voornemen elke dag
een gedicht te maken
verdwijnt
in een nevel van sigarettenrook
ja,ja,elke dag
Aalscholvers zijn zwarte regels
in een blauwe lucht
elke dag waarschijnlijk
aalscholverzinnen echter
zitten beklemd
tussen boodschappen doen
belastingaangifte en vermoeide ogen
van al het kijken en zien, noem het geen…
SLAAP
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.006 Slaap, schoor mij die vermoeid ben van de dagen,
En sterk mij met de balsem uwer nachten,
Stil 't angstgevoel, verdrijf de doodsgedachten.
Ik zie de som'bre wolkenstoeten jagen
Langs grauwe luchten, zó storm ik door 't leven,
Komt gij, vol troost, mij niet de rust hergeven.…
Het innerlijk oog?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 In een vermorst land tasten
reizigers in het duister, ze
wassen hun handen in een
grijze zon en dekken hun
vermoeide sporen toe,
papieren grenzen rotten in
het raamwerk van tevredenheid
en overvloed en blijven stromen
hangen een onwrikbaar taboe,
het ontneemt de intrinsieke
ruimte van ziel en geest, het
autonome recht van mobiliteit…
Litanie van alle vluchtelingen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
564 en hoge hekken
en rollen prikkeldraad
en propvolle treinen
en warme welkomwoorden
en wir schaffen das
en Keulen
en modderige barakkenkampen
en mislukte spreidingsplannen
en red Schengen
en racistische oprispingen
en brandstichtingen
en afranselingen
en lafhartige politici
en hypocriete alibi's
en schurft
en mazelen
en diarree
en vermoeide…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.
Het stijgt langzaam naar het licht:
een hand die in de jouwe past,
wit en overmoedig de bloesem in april,
de zomer die de muren warmt.…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 Morriën
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken…
Dolen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 Te voet door berg en dal gekomen
beladen met ons toebehoren, bereikten
wij vermoeid als op, de oever van de zee
die vredig glad door zilver maanlicht
werd beschenen en wenkte, dat vanavond
lopen over water ons werd toegestaan
zó uitgenodigd verbleven wij een volle tijd
en hielden ons voldoende staande met vissen
die in ons gespannen net…
Versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 wind
hard vanuit het westen waait
Ik ben niet thuis
heet niemand welkom
ik zit en kijk
naar ruggen
van mensen onderweg
In een wolk van diesel
stopt een blikken bus
mensen schuiven voorwaarts
door het glas
zie ik hun gezichten
Wanneer de laatste trede
uit geklapperd is
staan alle benen binnen
deuren sluiten zuchtend
nu al vermoeid…
In memoriam patris
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Wij vragen Uw vrede, o God, als de kracht
die ons draagt door ‘t vermoeide gefluister.
Adeleyd
Uit: ‘Steeds weer exodus’, 1987. Het jaar na de dood
van mijn vader.…
Langzaam uitgedoofd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 Mijn vermoeide ziel smacht naar rust,
een vredige plek zonder pijn.
Hoe eng ik het onbekende ook vind,
mijn licht dooft langzaam uit, ik kan hier niet meer zijn.…
Bedding
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
977 hun terrein
Jouw nagels prikken in mijn rug
Ze doen me pijn, maar toch ook niet
De pijn aan de binnenkant overheerst,
doet al het andere leed verdwijnen
Ik sluit mijn ogen en versterk mijn greep
jij klampt je wanhopig aan me vast
De rivier verandert langzaam in een stroom
om uiteindelijk volledig op te drogen
Uitgeput en dodelijk vermoeid…
Droeve gebeurtenis
poëzie
4.1 met 17 stemmen
4.183 Nog eer het wichtje was volgroeid,
Ontwonden uit uw schoot,
Hebt gij u wat te veel vermoeid...
En 't arme schaap ging dood.
Nog voor ik 't lieve wicht ontving,
Nam God het weer terug,
En onze tiende lieveling
Ontviel ons, ach! te vlug.
Toch ben ik dankbaar, als ik zing,
En is 't mijn dank niet waard?…
Zadoesjnitsa
gedicht
3.2 met 85 stemmen
25.890 Het blad is smal, maar ik maak plaats
voor mieren, vechtend voor hun leven,
voor vermoeide bijen, oude vlinders,
voor zielen van verdronken dieren,
voor zielen van verdronken kinderen,
in Schelde, Zenne, Nete, Leie...…
Zee
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.720 De avondbries geeft koelte aan de vermoeide geest
bij het rusteloos ruizen van de branding in het luie
landschap van pieren en dijk en scheepswrak.…
Liefde
gedicht
2.6 met 313 stemmen
58.258 Eerst zacht van zin, later snel uitgestoeid,
elkander prikkelen, dan ronduit haten,
en ouder wordend: zacht weer, en vermoeid.
Zó gaat het ons, misschien in milder mate...
Twee slingerplanten in één wilde groei,
die ondanks alles elkaar niet verlaten.
---------------------------------------------
uit: Ad Interim, jrg. 4 (1947)…
Mijn allerliefste
hartenkreet
3.1 met 72 stemmen
12.198 wijn
koester het geluk uit die eerste uren
dan zal onze liefde eeuwig duren
zelfs als we niet in één werkelijkheid zijn
onze liefde is zuiver, puur en rein
hoe zou ze anders nog kunnen bestaan
was ze slechts een vertelsel van de maan
zou ons hart gevuld zijn met leegte en pijn
in onze nachtelijke gescheiden uren
door verdriet en vermoeidheid…
zeer depressief
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
692 een man
een eikeltje lang
zijn lichaam was
zeer depressief
zijn lichaam schreeuwde
stop met klussen
je deed het al veel te lang
maar gedreven door de leuze
“arbeit macht frei”
zeiden zijn ouders
gesteund door
de plaatselijke arts
meer werken dat moet je doen
ze dreven hem verder
daar waar mensen
die vermoeid en verslagen…
Een Winnaar in een verliezer
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
1.976 Teruggekeerd in mijn eigen wereld wacht ik op het startschot
Even niet gerealiseerd staan mijn gedachtes op slot
Het duurt enkele secondes om te weten dat ik alles in mij moet geven
De strijd tussen mij en mijn problemen is aangekomen
Zoveel kracht komt er in mij vrij dat geen enkele spier dat kan ontlopen
Vechten tegen de pijn en de vermoeidheid…
Ik Droom 2
hartenkreet
2.1 met 15 stemmen
3.376 Maar de berg staat in mijn weg en vermoeid,
ik kan niet vooruitkomen hoe hard ik ook heb geroeid.
de rimpels verschijnen en cirkelen rond
vlinders in het blauwe licht landen zachtjes op de grond.
het is weer nacht, slaap zacht.…
moeder ga nu maar
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.636 Heel langzaam ebde het leven weg
uit haar vermoeide lichaam
In haar ogen verscheen nog heel spontaan
een laatste oprechte traan.
"Moeder, ga nu maar
ik weet dat jij me hebt vergeven.
Lieve moeder, bedankt nogmaals
voor al het fijns door jou gegeven."
eugeen…
- Had je bijna niet gekend -
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
735 Had net hetzelfde probleem als jij,
jij ..die de hartpijn en vermoeidheid
bijna niet meer aankon en doorlopen,
hoe zou ik niet meer durven hopen?
Had ik je maar beter nooit gevonden,
had jouw hartstocht bijna niet gekend?
Het onbeschrijfelijk vertrouwde gevoel,
diepe liefde, kon het bijna niet beloven.
.....had je bijna niet gekend…
Bedelares
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
567 Maar, bedacht ik, ik ben net zo dakloos als jij,
net zo vervuild en hongerig met de meest afstotelijke
zweren op mijn vermoeide gelaat, ik heb ook niet echt
het middel om mijn hier-zijn te kalmeren, een plek om
mijn vervreemding in te helen, laat ook mij maar
ronddolen op de straten van kwetsbaarheid en dreiging,
immers, ook de dromen van een…
- Schild van het Westen -
netgedicht
4.1 met 47 stemmen
613 Wat praat men rap
met gladde vermoeide tongen,
verzint voornaamste reden
voor de kruistochten, de eisen en het goud,
die stug en onredelijk zijn gebleven.
Laat mij toch los en kijk,
zoon van de stichter der grondwet,
die mij griefde en vertoornd,
wik je woorden wel, gebruik het schild,
en niet je sabel en geweld...…
Het meisje met de zwavelstokjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 Op de trappen van de kathedraal
zit ze met geloken ogen nagenoeg sacraal
slechts steels verwijzend naar de beker
aan haar voeten waarin welhaast zeker
enkele centen nauwelijks de bodem bedekken
en blijft zij onbewogen met vermoeide trekken
haar koopwaar schroomvallig tonen aan
wandelaars die niet begrijpend verder gaan
zich afvragend waarom…
DRIETAL
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
924 dochters
door het drukke dorp aan de kust
de zusjes Renate en Petra
doorvorsen de winkel
vol kleurige stoffen
en lokkende beeldjes
hun handen willen keurend voelen
maar dwingen zich tot rust
bij
stromende gedachten
als schuimende bergbeken
die elkaar woest bruisend kruisen
opgewonden brullend blinken
onder stekende zonneschijn
de vermoeide…
Dubbel Glas
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
678 al schrijvend
probeert mijn hart
tot hun hart door te dringen
en spreek woorden
voorzichtig en in omlijsting
bang om te kwetsen
maar ze horen me niet
kijken me alleen glimlachend aan
maar hun ogen blijven dof
lijkt hun geest vertroebeld
toegebracht door
giftige woorden anderzijds
oordelend vanuit de verte
en leggen vermoeid…
Tussen kat en hond
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
642 Diep gevallen, hoe kon het eigelijk ook anders
Het was min of meer al gezegd
Door een zwerver met een lange baard
Gestrand in de prullenbak
Ja, in de steeg ernaast
Lege flesjes bier op de grond,
Tranen eindeloos gevloeid
Nu zijn ze droog, hoe kon het eigenlijk ook anders
Opgedroogd in mijn ogen, mijn hand vermoeid van het vegen
Het wegvegen…
Bij de dood van een kind
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.627 Het sterft, zo weinig nog vermoeid?
Maar 't raadsel dat het in zich sloot
Was de nabije dood.
Gevallen in de chaos als een vonk,
Heeft haar gestalte ons kort bekoord.
Een vonk - die weer verslonk.
Nu tasten wij naar verf en woord
En voeden onze herinnering
Met een gedicht of tekening.…
Reis door de woestijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 kan drinken
Dat mij verlossen moet van
De helse verzengende hitte
En als ik na uren zwerven
Eindelijk uitgeput aankom bij een
Koele oase met een nog niet
Uitgeputte bron zie ik in
Mijn zinsverbeelding een
Lichte schaduw staan van Hem
Die mijn Heer lijkt te zijn
Hij wenst mij vrede en rust
En laat mij tot Hem komen
Ik die vermoeid…
Ons aller einde is de dood.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.919 het einde van haar leven nadert met rasse schreden
arts zit naast het bed van de amechtig ademende vrouw
ze hoest; haar leven eindigt nu waarschijnlijk gauw
de pastoor heeft reeds voor haar gebeden
teleurstelling is groot; haar vier kinderen zijn weggebleven
eigenbelang prefereert boven moeders overlijdensverdriet
de vermoeide ogen vallen dicht…