Alle inzendingen over verte

2104 resultaten.

Sorteren op:

Overstekeling

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 587
Het pad kromt, meandert zich in een oneindige verte. De vlekjes op de muur vertellen geen verhaal, ik hoef ze niet te tellen in mijn slaap ben ik al verloren. Een eenzame kat, violist in een donkere nacht en in mijn hoofd een alledaagse vreemdeling.…

Jouw blonde zee

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 523
Over jouw blonde zee waait een stille wind met een gebaar van diepe innigheid jij slaapt omdat je licht bent op een wolk ik zie jouw dromen overdrijven je werpt een kushandje naar mijn onderbuik ik vaar een eindje in de verte waar een meeuw vliegt boven jouw akkergolven.…

Volharding

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 441
de ruimte tussen rotsvast en zoiets als onwrikbaar is broos en dun bezaaid, zodat mijn vage bomen wuiven alsof ze weifelen op de tast, zonder vaste ankerplaats, over straffe zij- en tegenwind, terwijl in de verte gouden even- beelden verstenen als herleefde achtergrond, tot stof, in zekere mate…
Iniduo19 september 2015Lees meer >

Fries landschap

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.447
Bleef alleen over het rillende riet en in het weiland de jongen in de verte die de zon blikkerend in zijn brandglas ving wat daar gebeurde kan alleen per schilderij Hoe het weiland opsteeg naar de wolken graspollen zich vastzetten in het hemelgewelf de jongen naar mica geurend, gehurkt als slagschaduw in het maaiveld verdween. ---------…
Bernlef19 januari 2016Lees meer >

het oog gaat brandend onder

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 597
waar aan de Kim de paarsblauwe hemel vuurrood aan stukken scheurt helicopterstrepen verdeeldheid zaaien drijft een schommelige zee en in de verte schraapt er traag nog een bootje langs de einder op het zand van het strand spelen licht en schaduw hun schimmenspel het oog gaat brandend onder de kijker ook en dan de zon…

Vriend van de wolf

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 512
Vrijmoedige wandelaars slenteren over het slingerende zandpad vol bont gekleurde bladeren in vroege verte zien zij het herfstkind alleen met zijn onvoltooide schoonheid de wildernis op zijn jonge gezicht op zoek is hij naar zijn enige vriend de onvolwassen wolf die met hem speelt en alle nare kinderdromen deelt in stilte.…

Rust

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 586
Ganzen klinken in de verte. Ik laat me meeslepen in de echo van de leegte. Van stad naar stad getrokken, maar nu hier, tussen dijk en grasland, neergestreken in het niets. Bij een kolkende maas mijn rust gevonden.…

voor het laatst

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 483
op de stenen weg langs witte berken horen we een marche funèbre in de verte van het licht naar de verste duisternis op handen gedragen op de maatslag van de tijd een buizerd hangt in gebed de wind waait onze wangen kil voor het laatst het laatst kwam jij voorbij…
J.Bakx17 december 2021Lees meer >

als een trein

netgedicht
4.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 620
zachtjes glijdend door het landschap doch duidelijk waarneembaar de schaars verlichte trein door een ietwat donkere decembermaand in gindse verte de warme klank van midwinterhoorns over de stijf bevroren oude Twentse grond op radio oost een prettige stem van een omroeper die ons in dialect vertelt dat kerstmis onderweg is…

Nu nog

netgedicht
4.2 met 26 stemmen aantal keer bekeken 143
Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

Zwerfkei

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.358
Boven op een duin wil ik mezelf achterlaten in levende letters op steen Mijn ogen gesloten onder de wijde nacht, gedachten waaierend naar zee Nederig op het zand toon ik de wereld mijn ziel, in vogelvlucht, jij en ik één Heel in de verte hoort men het deinend gefluister ‘strooi mijn assen in de wind, nooit ben ik nog meer’…

ganzen

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.052
tegen de schittering van de orion en door winterse berken is daar de ruisende vlucht van vogels de nachtelijke stilte vullen ze met lokroepen naar verten achter de einder zij zullen de zon eerder zien dan ik geluksvogels aangeraakt door je schepper je voorname onschuld maakt me onrustig jullie onzichtbaar zijn is als mijn onvervuld…

Gedachten ...

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.152
Ik kijk in het luchtledige mijn leven komt voorbij starend in de verte verwarren gedachten mij Ik wil lachen en blij zijn zodat 't verstomt Ik wil vloeken en schelden om wat geweest is, niet meer komt Ik wil eigenlijk alleen maar schrijven Waar zoek en vind ik de rust om gedachten te verwoorden, die blijven misschien in mijn "droom…
metha23 juli 2003Lees meer >

hier ontspruit je

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 848
Hier ontspruit je nieuwe liefste Nieuwe liefste die ik ken Hier ontspruit je uit het niets Hier ontspruit je uit mijn pen Hier ontspruit je uit het blad En in de verte uit de kiem Hier ontspruit je in je woorden Hier ontspruit je pantomiem Hier ontspruit je dan uit alles Hier word je bedacht Je hoeft hier enkel maar te zijn Meer wordt…

Maan boven Transsylvanië

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.101
Twijfel langs de hemel, een zweem van vreugdevuur, gestookt op de weidegronden in de verte. Moeizaam hangt de nevel en ademt traag een kleur. De nacht ligt in de welving van een lichtblauw rookgordijn, Er klimt of hangt een maan in stilte, er smeult. O schoonheid van het land rondom het dorp dat heet Bikafalva.…

De avond zijgt als zegen

poëzie
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.048
De grijze verte nadert Onhoorbaar, kalm en zacht; In 't blauwende gebladert Daalt stille vredenacht. De hemel heeft zich rustig Om de aarde heengespreid En zoent haar nu wellustig In zwijgende eenzaamheid.…

rivier

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 881
zilveren breedte onder veeltintig grijze atmosfeer wind brengt huivering in de verte daalt de hemel in schuine strepen neer versluiert de sombere toren land en lucht spiegelen in de trage stroom die drast en sombert het land verwatert en regen ruisend meevoert naar de grijze einder…

Finale

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.019
Zonovergoten plas glitterglans glasgeblazen verstilling stenengooiers testen het draagvermogen in sluiers duiken bomen in de verte Zon op de plas de rietkraag kraakt en ruist feërieke finale van een bewogen jaar De reiger krijst als een feniks op zijn nest roept om nieuw leven ontsteek het vuur en dans…
Willy Vittali29 december 2005Lees meer >

Hoop

hartenkreet
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.514
Soms ook zie ik de top in de verte. Dat geeft mij hoop. Zo blijf ik vechten, probeer ik te genieten. Niet alleen van het uitzicht naar de top. Maar ook van de weg ernaar toe!…

raak me even aan

netgedicht
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.013
vandaag sprak alsnog de winter tot mij ik keek nam zijn schaduw op en zag hoe die veranderde in een toevluchtsoord vaarwel, zei ik en liep voorbij jouw ogen naar de verte en naar morgen een vlakte die nooit meer kwam en zo bleef ik woorden hunkeren, korter of langer dan dag en nacht mijn ruimte werd de stilte van meer dan een…

Vergezicht

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.052
Zie een vergezicht, In de verte gezichten, Gezichten te ver, Ruw schetsen kleuren aarde en lucht gespleten, Horizon in zicht, Netvlies prikkelt op panorama van de geest, Innerlijk inzicht, Ondoorschijnend vlak spiegelt onder bewustzijn, Onzichtbare zelf, Vergezicht ik zie, Zichtbaarheid is je aanzicht, Uit zicht je gezicht.…

uit de crisis

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 723
in de verte, waar het trilt een langzaam wezen geen haast, geen spoed maar moed om te durven kijken naar het geluid van de stilte die zich hier verborgen houdt aan mensenregels door de tijd zelf opgesteld het is koud, ondanks de hitte van een machine in overdrive give me five en laat ons gaan naar het einde aan alles een ontmoeting met…

Tussen Kerst en Nieuwjaar

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.153
De regen ruikt heel in de verte al een beetje naar de lente.…
Adeleyd26 december 2007Lees meer >

Twinkel

hartenkreet
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 700
Kleine twinkelster Daar hoog aan de lucht Je bent zo enorm ver Het lijkt wel of je vlucht Kleine twinkelster Schijn nog één keer Jij blinkende glimster Op de donkere aarde neer Kleine twinkelster In de verte het morgenlicht Vlucht je weg naar ver Jij twinkelend sterrelicht...…

maar één keer

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 717
ik droomde dat ik wakker werd op deze nieuwe morgen en door mijn raam heel in de vert’ zag ik de zon verborgen verschijnen in het ochtendlicht over een witte aarde ze scheen op mijn ontwaakt gezicht dat kalm naar buiten staarde ik hoorde bomen sprekend stil mij vragen om te zwijgen want dit moment en deze dag zal ik maar één keer krijgen…
klaasje1 januari 2004Lees meer >

Droomprinses

hartenkreet
3.0 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.649
Een ranke cipres in de chaos Verzonken in haar warme verten lijkt de leegte vergaan kus ik haar zoete licht vergaar haar tere stralen Maar als de weergalm van haar woorden mij omsluiert zing ik hoog in mijn wolkentoren van een zilveren maanhart een ijle liefdesdroom die oplicht als een verloren ster in Andromeda eindeloos ver…
troebadoer13 november 2008Lees meer >

Tussen Kerst en Nieuwjaar 2008

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 743
De zon lonkt heel in de verte al een beetje naar de lente.…
Adeleyd28 december 2008Lees meer >

Real-life decor

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 469
door een waaier van spinrag ontvouwen zich ragfijne draden in het gouden zonlicht zilverachtige dauwdruppels spiegelen als diamantjes daar midden tussenin uit de verte komen mooie vogelklanken ze fluiten blijde melodieën op hun eigen wijsjes schetst over al het aardse leven pure poëzie in beeld en klank op verschillende tijden…

En ik neem je mee.

netgedicht
3.7 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.287
Langs groene velden en kleurige weiden Over smalle wegen, langs dreven, weilanden en bossen over dijken en langs meren, voorbij het oude stoomgemaal In de verte kun je er de paardestallen zien staan Enkel vreedzame natuur, van hier en van over de grens, een gevarieerde route zonder einde En ik neem je mee.…
Peterdw.18 november 2009Lees meer >