2104 resultaten.
Overstekeling
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
587 Het pad kromt, meandert
zich in een oneindige verte.
De vlekjes op de muur
vertellen geen verhaal,
ik hoef ze niet te tellen
in mijn slaap ben ik al verloren.
Een eenzame kat, violist
in een donkere nacht
en in mijn hoofd
een alledaagse vreemdeling.…
Jouw blonde zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
523 Over jouw blonde zee
waait een stille wind
met een gebaar
van diepe innigheid
jij slaapt omdat
je licht bent op een wolk
ik zie jouw dromen
overdrijven
je werpt een kushandje
naar mijn onderbuik
ik vaar een eindje
in de verte
waar een meeuw vliegt
boven jouw akkergolven.…
Volharding
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
441 de ruimte tussen rotsvast
en zoiets als onwrikbaar
is broos en dun bezaaid,
zodat mijn vage bomen
wuiven alsof ze weifelen
op de tast, zonder vaste
ankerplaats, over straffe
zij- en tegenwind, terwijl
in de verte gouden even-
beelden verstenen als
herleefde achtergrond,
tot stof, in zekere mate…
Fries landschap
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.447 Bleef alleen over het rillende riet
en in het weiland de jongen in de verte
die de zon blikkerend in zijn brandglas ving
wat daar gebeurde kan alleen per schilderij
Hoe het weiland opsteeg naar de wolken
graspollen zich vastzetten in het hemelgewelf
de jongen naar mica geurend, gehurkt
als slagschaduw in het maaiveld verdween.
---------…
het oog gaat brandend onder
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
597 waar aan de Kim
de paarsblauwe hemel
vuurrood aan stukken scheurt
helicopterstrepen
verdeeldheid zaaien
drijft een schommelige zee
en in de verte schraapt er traag
nog een bootje langs de einder
op het zand van het strand
spelen licht en schaduw
hun schimmenspel
het oog gaat brandend onder
de kijker ook
en dan de zon…
Vriend van de wolf
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
512 Vrijmoedige wandelaars slenteren
over het slingerende zandpad
vol bont gekleurde bladeren
in vroege verte zien zij het herfstkind
alleen met zijn onvoltooide schoonheid
de wildernis op zijn jonge gezicht
op zoek is hij naar zijn enige vriend
de onvolwassen wolf die met hem speelt
en alle nare kinderdromen deelt in stilte.…
Rust
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
586 Ganzen klinken in de verte.
Ik laat me meeslepen in de echo van de leegte.
Van stad naar stad
getrokken,
maar nu hier, tussen dijk en grasland,
neergestreken in het niets.
Bij een kolkende maas
mijn rust gevonden.…
voor het laatst
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
483 op de stenen weg
langs witte berken
horen we een marche
funèbre in de verte
van het licht naar de
verste duisternis op
handen gedragen op
de maatslag van de tijd
een buizerd hangt in
gebed de wind waait
onze wangen kil voor
het laatst het laatst
kwam jij voorbij…
als een trein
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
620 zachtjes glijdend door het landschap
doch duidelijk waarneembaar
de schaars verlichte trein door
een ietwat donkere decembermaand
in gindse verte de warme klank
van midwinterhoorns over de stijf
bevroren oude Twentse grond
op radio oost een prettige stem
van een omroeper die ons in dialect
vertelt dat kerstmis onderweg is…
Nu nog
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
143 Want er is geen verte.
Er is alleen nu.
Een lichaam tot stilstand.
Een naakt veld.
Mijn woorden als wapens afgedaan.
Straks komt zij!
Onbedekt, een groot, haast oranje licht.
Tot die tijd blijf ik hier.
En weet hoe stil de wind kan waaien.…
Zwerfkei
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.358 Boven op een duin
wil ik mezelf achterlaten
in levende letters op steen
Mijn ogen gesloten
onder de wijde nacht,
gedachten waaierend naar zee
Nederig op het zand
toon ik de wereld mijn ziel,
in vogelvlucht, jij en ik één
Heel in de verte hoort
men het deinend gefluister
‘strooi mijn assen in de wind,
nooit ben ik nog meer’…
ganzen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.052 tegen de schittering
van de orion
en door winterse berken
is daar de ruisende
vlucht van vogels
de nachtelijke stilte
vullen ze met lokroepen
naar verten achter de einder
zij zullen de zon
eerder zien dan ik
geluksvogels aangeraakt
door je schepper
je voorname onschuld
maakt me onrustig
jullie onzichtbaar zijn
is als mijn onvervuld…
Gedachten ...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.152 Ik kijk in het luchtledige
mijn leven komt voorbij
starend in de verte
verwarren gedachten mij
Ik wil lachen en blij zijn
zodat 't verstomt
Ik wil vloeken en schelden
om wat geweest is, niet meer komt
Ik wil eigenlijk alleen maar schrijven
Waar zoek en vind ik de rust
om gedachten te verwoorden, die blijven
misschien in mijn "droom…
hier ontspruit je
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
848 Hier ontspruit je nieuwe liefste
Nieuwe liefste die ik ken
Hier ontspruit je uit het niets
Hier ontspruit je uit mijn pen
Hier ontspruit je uit het blad
En in de verte uit de kiem
Hier ontspruit je in je woorden
Hier ontspruit je pantomiem
Hier ontspruit je dan uit alles
Hier word je bedacht
Je hoeft hier enkel maar te zijn
Meer wordt…
Maan boven Transsylvanië
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.101 Twijfel langs de hemel,
een zweem van vreugdevuur,
gestookt op de weidegronden
in de verte.
Moeizaam hangt de nevel
en ademt traag een kleur.
De nacht ligt in de welving
van een lichtblauw rookgordijn,
Er klimt of hangt een maan
in stilte, er smeult.
O schoonheid van het land
rondom het dorp dat heet
Bikafalva.…
De avond zijgt als zegen
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.048 De grijze verte nadert
Onhoorbaar, kalm en zacht;
In 't blauwende gebladert
Daalt stille vredenacht.
De hemel heeft zich rustig
Om de aarde heengespreid
En zoent haar nu wellustig
In zwijgende eenzaamheid.…
rivier
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
881 zilveren breedte onder
veeltintig grijze atmosfeer
wind brengt huivering
in de verte daalt de hemel
in schuine strepen neer
versluiert de sombere toren
land en lucht spiegelen
in de trage stroom
die drast en sombert
het land verwatert
en regen ruisend meevoert
naar de grijze einder…
Finale
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.019 Zonovergoten plas
glitterglans glasgeblazen verstilling
stenengooiers testen het draagvermogen
in sluiers duiken bomen in de verte
Zon op de plas
de rietkraag kraakt en ruist
feërieke finale van een bewogen jaar
De reiger krijst
als een feniks op zijn nest
roept om nieuw leven
ontsteek het vuur
en dans…
Hoop
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.514 Soms ook zie ik de top
in de verte.
Dat geeft mij hoop.
Zo blijf ik vechten,
probeer ik te genieten.
Niet alleen van het uitzicht
naar de top.
Maar ook van de weg
ernaar toe!…
raak me even aan
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.013 vandaag
sprak alsnog de winter
tot mij
ik keek
nam zijn schaduw op
en zag hoe die veranderde
in een toevluchtsoord
vaarwel, zei ik
en liep voorbij jouw ogen
naar de verte en naar morgen
een vlakte die nooit meer kwam
en zo bleef ik woorden
hunkeren, korter of langer
dan dag en nacht
mijn ruimte werd de stilte
van meer dan een…
Vergezicht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.052 Zie een vergezicht,
In de verte gezichten,
Gezichten te ver,
Ruw schetsen kleuren
aarde en lucht gespleten,
Horizon in zicht,
Netvlies prikkelt op
panorama van de geest,
Innerlijk inzicht,
Ondoorschijnend vlak
spiegelt onder bewustzijn,
Onzichtbare zelf,
Vergezicht ik zie,
Zichtbaarheid is je aanzicht,
Uit zicht je gezicht.…
uit de crisis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
723 in de verte, waar het trilt
een langzaam wezen
geen haast, geen spoed
maar moed om te durven
kijken naar het geluid
van de stilte
die zich hier verborgen
houdt aan mensenregels
door de tijd zelf opgesteld
het is koud, ondanks de hitte
van een machine in overdrive
give me five en laat ons gaan
naar het einde aan alles
een ontmoeting met…
Tussen Kerst en Nieuwjaar
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.153 De regen ruikt heel in de verte
al een beetje naar de lente.…
Twinkel
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
700 Kleine twinkelster
Daar hoog aan de lucht
Je bent zo enorm ver
Het lijkt wel of je vlucht
Kleine twinkelster
Schijn nog één keer
Jij blinkende glimster
Op de donkere aarde neer
Kleine twinkelster
In de verte het morgenlicht
Vlucht je weg naar ver
Jij twinkelend sterrelicht...…
maar één keer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
717 ik droomde dat ik wakker werd
op deze nieuwe morgen
en door mijn raam heel in de vert’
zag ik de zon verborgen
verschijnen in het ochtendlicht
over een witte aarde
ze scheen op mijn ontwaakt gezicht
dat kalm naar buiten staarde
ik hoorde bomen sprekend stil
mij vragen om te zwijgen
want dit moment en deze dag
zal ik maar één keer krijgen…
Droomprinses
hartenkreet
3.0 met 21 stemmen
1.649 Een ranke cipres in de chaos
Verzonken in haar warme verten
lijkt de leegte vergaan
kus ik haar zoete licht
vergaar haar tere stralen
Maar
als de weergalm
van haar woorden
mij omsluiert
zing ik
hoog in mijn wolkentoren
van een zilveren maanhart
een ijle liefdesdroom
die oplicht als een verloren ster
in Andromeda
eindeloos ver…
Tussen Kerst en Nieuwjaar 2008
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
743 De zon lonkt heel in de verte
al een beetje naar de lente.…
Real-life decor
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
469 door een waaier van spinrag
ontvouwen zich ragfijne draden
in het gouden zonlicht
zilverachtige dauwdruppels
spiegelen als diamantjes
daar midden tussenin
uit de verte komen mooie vogelklanken
ze fluiten blijde melodieën
op hun eigen wijsjes
schetst over al het aardse leven
pure poëzie in beeld en klank
op verschillende tijden…
Geluksgevoel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
551 In de verte blaft een hond.
Dit gevoel ...…
En ik neem je mee.
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.287 Langs groene velden
en kleurige weiden
Over smalle wegen, langs dreven,
weilanden en bossen
over dijken en langs meren,
voorbij het oude stoomgemaal
In de verte kun je
er de paardestallen zien staan
Enkel vreedzame natuur,
van hier en van over de grens,
een gevarieerde route zonder einde
En ik neem je mee.…