861 resultaten.
Samen ontwaken
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
609 Wanneer sluimerend de ochtend gloort
Gewikkeld in een deken die me troost
De poes, haar warme zachte vacht
Languit liggend langs mijn zij
pootjes ontspannen voor zich uitgestrekt
Stil is het hier
alsof het niet werkelijk kan zijn
Een schuchter straaltje zon
Schittert vluchtig in het vensterglas
Kille tocht kiert zachtjes
fluitend door…
Nageest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
204 Schaduwen dansen, vluchtig en vaag,
als verloren dromen in een stoffige doos.
Ze spelen een toneel vol wroeging,
elke stap een kakofonie van toen.
Gezichten vergelen aan de randen,
in een zaal vol lege stoelen.
Tijd spint draden door de kilte,
een woord sterft voor het adem krijgt.…
Gisteren waren al mijn problemen weg
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
276 De herinneringen dansen door mijn hoofd,
Geluk voelt soms als een vluchtige zucht.
Dus laat me dromen van die tijd,
Waarin elke stap vol liefde en vrijheid was
Gisteren, mijn toevlucht, mijn kracht,
Ik omarm de magie die het vandaag bracht.
Henk Dekkers 2026…
Geur vertelt per deur verhalen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.069 Ramen geven slechts een vluchtig zicht.
Generaties hier zijn voor het geld gezwicht.
Bomen dromen langs de grachten.
Vogels zitten op de zon te wachten,
die gaat spiegelen langs de boten.
Ik woon al lang in deze buurt.
De gevels heb ik met mijn geest ommuurd.
Dit plaatje heb ik in mijn hart gesloten.…
Lenteklacht
poëzie
3.2 met 14 stemmen
3.462 Waar 'k mij wend, is er leven
Ener bruisende jeugd,
En het vurigste streven
Naar de vluchtige vreugd.
Ach mijn hart is een droefheidsbron,
Nimmer straalt er de lentezon.
Zoet en lieflijk streelde
Eens mijn wangen de min,
Een zee was de weelde
En - ik stortte me er in.…
Paestum
poëzie
4.3 met 12 stemmen
3.804 De zuilen zijn vluchtig verguld.
een oeroud zwijgen heeft zich opgericht
uit de getijden der vergankelijkheid.
en onberoerd staat dit verweerd geweld
boven de wirwar en het gekrioel
der mierennesten, en het zichzelf
verdelgend menselijk gewoel.…
Eens heb ik de dalende zon gevraagd
poëzie
4.0 met 27 stemmen
3.604 Eens heb ik de dalende zon gevraagd
te wachten,
eens heb ik van dichte nacht-schaduw
het luchte, vluchtige vlieden beklaagd -
en nu! - en nu! -
Nu glijden de tijden zo langzaam aan,
de dagen, de tragen, ze willen niet gaan
en lang - lang - lang zijn de uren der nachten.…
LEVENSKUNST
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.021 Een dauwdruppel dagdromend
Op Goede Vrijdagavond
Of een vluchtige kus
Op een overvol perron.
Ieder gedicht duurt een eeuwigheid an sich;
Wordt later liefdevol aangehaald,
Geciteerd of
Met weemoed teruggelezen.
Ieder gedicht is een hoofd in de wolken,
Voeten langs de vloedlijn en
Leef er maar
Ééns
Lekker op los.…
geur vertelt per deur verhalen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
691 stil verkild in ochtendgloren
staan gevels blikken te bekoren
ze tonen ieder hun gezicht
de statigheid van zwaargewicht
de geur vertelt per deur verhalen
passanten moeten tol betalen
ramen geven slechts een vluchtig zicht
generaties hier zijn voor het geld gezwicht
bomen dromen langs de grachten
vogels zitten op de zon te wachten
die gaat…
Wassende maan
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 De vrouwe van de maan,
vertoont zich in een violette
aangezicht, gedrapeerd
door doorzichtige linten,
een handreiking naar
het geschonden licht,
steekt de kim naar de kroon,
aangelijnd door zilveren tinten,
hoedt haar vluchtige schapen
getooid in wolfse kleren, die
als honden waken en hun taak
verrichten tussen eb en vloed,
ontlokt…
Vergeetboek
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
588 Ik schrijf weer
een dag lang
in het vergeetboek
vruchteloos valt
alweer het doek
voor de artiesten
die we spelen
het publiek
versteent in haar
applaus handen
stukgeslagen verlangen
vult hun dagen
naar het zinloos
van het leven
zo vluchtig
neergeschreven
op maagdelijk wit
tusen de lijnen
punten komma's
accentueren wat
liefde…
LENTE
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.907 Zon op dunne lenteblaren,
Dans van schaduw voor de voeten,
Wind door opgehuifde haren,
Kushand, lach en vluchtig groeten…
Moet de druk van lange dagen,
Moet de gaaf der ogenblikken,
Dan zo zwaar zijn om te dragen,
Dat die last de knie doet knikken?…
Laten we zwijgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
775 waar mensen over
en langs gaan of door worden
geraakt en afgetast
niet verder dan de schil
de eerste lijn een kom
niet dichterbij, tot hier
de verte achter de façade
is niet te vatten, bevreemdt
als prikkels vanuit duisternis
tot alle woorden breken
en iets opduikt uit een mist
van stof dat nog wat zweeft
aan je verschijnt, vluchtig…
WAAR VERZINSEL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 Gelijk zachte kalme sneeuw
dalen sprookjes neer
op de kinderlijke geest
geven ijdel vluchtig vermaak
elke vertellende vlok heeft
luchtige kantkleedjes in zich
bewerkt met
sierlijke hemellichamen
en wonderwezens
die
onnaspeurbaar zijn
als Gods geheime wil
voor het wijde heelal
stil wijzen
naar het ons ontzegde Rijk
maar
hun eigen wereld…
Stof in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 Wat wij doen
neemt de kracht der tijden vluchtig met zich mee.
Stof in de wind
't is niet meer dan stof in de wind.
Met al je geld
koop je geen minuutje van je leven bij.
Wees bedacht
alles waar een mens naar tracht gaat snel voorbij.
Stof in de wind
wij zijn enkel stof in de wind.…
Dichterbij
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
557 Vluchtig, zoals alles dat voorbijgaat
In de razende tijd die vandaag heet,
Waarin alles van waarde afgeraffeld wordt
In de doodvermoeiende trant van Matthijs
Die het tempo dat hijzelf bepalen mag
Allang niet meer bijhoudt, zijn wereld
Draait door, net als hijzelf,
Had hij maar iets meer van de serene rust
Van de moestuin van onze Maarten…
Op handen dragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
637 Toch glijdt zo nu en dan een warme hand
wat vluchtig langs mijn licht gebruinde bast
en merkt opeens mijn zachte binnenkant.
Door deze mens zo welbewust beslist
zal men ook mij op handen dragen
want na de dood ben ik zijn kist.…
Een verhaal dat kraait
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 Hoe vluchtig de dag ook strijkt
langs pauzes die met bevroren snaren
mijn vingers tillen naar de waardigheid
die mij dreigend verlaat,
hevel ik mijn gemoed in de zakken
waarin ik mijn handen draag, leeg is
het water van reflectie waar voorheen
de wolken breiden en het avontuur begon
ergens is het schattig, een verhaal dat kraait,
een…
Guur schraalt de wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
844 ik streep lucht
heb genoeg van het
vluchtige wolkenspel
schaapjes die zeilen in
een grazige blauwe weide
de tijd is voorbij
dat blaadjes romantisch
ruizelen in machtige eiken
het nu geel bruine loof
begint in snel tempo te wijken
na storm en regen is
kale strakte overgebleven
guur schraalt de wind
door takken en sprieten
voordat het…
Naar Oostland
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.005 En maakt er de geur der zwam
hier-binnen u langzaam lam:
geur der zee vol amber is broos als
bij rijzende uchtend de vlam
die geurt der vluchtige rozen.…
Het was donker
poëzie
2.8 met 4 stemmen
3.626 kan het zijn,
dat van Genesis af
het parabolisch Verhaal,
de Ellips der Geschiedenis -
tot het vuur van de Apocalyps
de laatste beelden verbrandt,
de luchter, het boek en het lam -
niets anders is
dan het vluchtige spiegelbeeld
van mijn slaap, tussen dromen verdeeld?'…
Haar blauwe verte
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
520 ik heb de wind
gevraagd je te zoeken
in de vluchtige geuren
die ik van je ken
vaag ging
de reis naar
het grieks paradijs
met goddelijke stranden
waar jij cultuur
streelt met je intens
gevoelige handen en
geestelijk godinnetje speelt
je vertrok plots
ogen op morgen
een zwevende blik die
zich niet makkelijk schikt
jij wilde…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen soms verschillend gewicht
en de adem stokt, vaak onverwacht
als rijkdom van materie is ontdaan
leert men het wezenlijke voelen
van ons vluchtig…
Kleine interventies
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
481 het begon met
kleine interventies
absences en niet meer
goed geconcentreerd
kunnen zijn
de draad oppakken
die je even kwijt was
in de vluchtigheid
van plezier en lach
de vervlakking van
de hele maatschappij
zelfs het houden
van heeft zijn lat relatie
of kiest voordeur delen
een kleine bloemlezing
uit de groene wei
waarin wij niet…
Insluipende kou
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
469 ik voelde het
zachte vlagen
van de vluchtige
wind in haar
dromen ze zat
in ontspannen
stilte te bekomen
haar ademhalen
had de ronde
ondertonen van
tevreden zijn
over een pittige
discussie hoe het
leven in het spel
van geven en
nemen soms uiterst
merkwaardige
wendingen kent
vooral bij het
laveren op woelig
water is snel
averij…
ijdelheid der ijdelheden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 vergaren goud, vergaren macht
maar zien niet wie op ons wacht
de spiegel fluistert leugenzoet
kent niet wat de ziel ontmoet
wat blinkt, vergaat, wat schittert, dooft,
de tijd wist alles wat men hoopt
dus richt je blik niet op het stof
maar hef je hoofd, kijk hemelwaarts
al wat de mens zich toe-eigenen zal
verwordt tot niets – een vluchtig…
WOELIG MAAR KORT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 De wereld krioelt van belevingen
met vluchtige aard of hecht voor altijd.
Wie zoekt het ruime en voelt zich verblijd
bij 't hoofd opheffen naar Hemelingen?
In het Genaderijk van Hierboven
heerst Gods kroon over alle Aardse jaren;
Zijn schouwend vuur waakt, kan nimmer doven.…
Een zachte dood & Laatst
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.600 bleven daarna dicht
Langzaam verdween de pijn
Een lichaam bleef achter
Met rust op haar gelaat
En haar wangen nog iets zachter
Een laatste kus kwam net te laat
-Laatst is nooit later
Maar altijd geweest
Laatst is lang geleden
Van de dagen het meest
Laatst is geen heden
Laatst is niet traag
Laatst is niet luchtig
Evenmin snel of vluchtig…
Liefde opnieuw
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.661 Nu pas denk ik aan je,
nu een nacht duistere schachten
over mijn hoofd heeft geworpen:
vluchtig verlangen, boom zonder wortels,
onvruchtbare aarde.
Nu pas word je zichtbaar.…
Ultiem
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
765 de eerste bundels licht zijn al ontvouwd
achter de sluierzone van het schemer –
als, in omarming van het jonge groen,
een koppeltje zich innig en tevreden
verliest in lokken van het pril seizoen
waar beiden lusten vol verlangen treden
als zij verliefd in hoge sferen zweven
onwetend van het dreigend avondrood
dat cirkelend boven hun vluchtig…