6829 resultaten.
De nette heer
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.087 Voorzichtig, keer op keer
Hij kijkt me donker aan
Alsof ik hem bezeer.
Met lege ogen, ja, van wie?
Het is een nette heer
Maar zijn ogen kloppen niet.
Dan plotseling staat hij stil,
En kijkt verward omhoog.
Onrustig slaakt hij een vreemde gil.
En sluit zijn handen om zijn oren
Ja, om wat, wat wil hij niet horen?…
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 als de schaduw mijn voeten nadert
mij aanreikt de donkere verholenheid
van mijn diepere bestaan
wordt de deur naar het licht geopend
en met geweld verbreken harde zonnestralen
mijn verbond met het duister
het is geen vlucht in de nacht
dat tasten naar wat licht verhult
scherpe schoonheid
snijdt mijn blikken af
van een weg in de verte…
Eenvoud
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
919 Eens kwam Hij op deze aarde neer
in een stille, donkere, heilige nacht.
Een kribbe was Zijn “huis”,
maar toch was Hij God gelijk,
was bij de eenvoudigen thuis
en vond de mensen belangrijk.
Eenvoud was Zijn kenmerk
maar toch almachtig groot.
Hij deed Zijn verlossend werk
en redde mensen uit de dood.…
- De taal van mijn ogen -
hartenkreet
4.2 met 26 stemmen
1.254 De taal van mijn ogen ze aarzelt niet,
ze kan stil ontwijkend en vragend zijn,
zonder een enkel woord in het donker.
De taal van mijn ogen kan bij nacht
oplichten, met een blik de sterren strelen.…
Tranen-breuk
hartenkreet
3.6 met 31 stemmen
1.058 Donkere regenwolken braken open.
De regen weende mee,
liet alleen nog natte tranensporen
en een hart gebroken in twee...…
Slow Blues in A
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
712 Rokerige ruimte, glasgerinkel aan de bar
donkere hoekjes, gelach, mompelend gepraat
het kleine podium, ‘n geelrood verlichte vlek
de zachte tonen van een aangeslagen gitaar
zwellen aan, een slow blues wordt ingezet
ingehouden tikken vanaf een drumstel,
bastonen vallen in, zachte dreunen in je borst
plotseling de smartelijke kreten van de zanger…
Lieve pop
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
804 Ga ik omlaag dan hoor je boos en donker
klim ik omhoog weerklinkt het lichte geel.
Soms zit de hoogte in je sokken,
de lage tonen in je keel
bijvoorbeeld als ik op mijn handen sta,
mijn voeten hoog tegen de muur van blokken,
soms duikel ik van mokkend zwart
naar blij licht roze of andersom
zo speel ik op de blokfluit stukjes mij.…
Romeo in de war
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
471 Expres,
om de pijn van jouw wegzijn te verzachten,
de stilte die ik moest opvullen sinds jij er
Niet meer bent, mijn alfa en omega, mijn
bekoorlijke gesluierde droomvrouw die
uit mijn verbeelding is verdwenen, en
De zin die ik erbij ervaarde voorbij en alles
is nu grauw en as en donker en blauw en
ik baal en lijd zonder het te bagatelliseren…
Zie je dan niet?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
895 Heb je dan niet door dat ik bijna smoor van verdriet in het donker van de nacht.…
station
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
617 eerste klasse- centraal :
een man schildert de zon zwart
op het doek van de waarheid
hij laat zijn naam achter als bewijs
het maakt andere woorden overbodig
wanneer hij het donkere stadspark binnenfietst
op een zeepbel tussen gieren en kadavers
in vlucht gekromd
ik reis voorbij en zie een haai opduiken uit het gras
naast Rome en moerassige…
neisimmer (nazomer)
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
636 stadich yn har
grien tjuster ljocht
skynen en linen dôvje
yn lêste blik fan simmer
de wyn is drystmoedich
en dwalet troch krûnen
guozzen swalkje al oer
winter komt tichterby
vertaling:
de laatste glimlach danst
in overrijpe tuin
de wingerd fladderd bladeren
in volle weelde op het marmermos
bomen langzaam in hun
groen donker…
Het was september
gedicht
3.2 met 30 stemmen
12.120 Mijn stem de aanwijsstok van donker hout
die tastend woorden zoekt en twijfelt
en nooit de waarheid spreekt
- er is geen teken en de woorden buigen
verwonderderd over het tekort en zwijgen -
trekt krom, verspintert, breekt.
-----------------------------------------
uit: 'Op even dagen even leven', 1998.…
Beste tijd.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
675 Struikelend vond ik mijn weg,
in diepe voren, door donkere karresporen
Van opgeven wilde ik nimmer weten,
dat was mijn eer te na.
Ik wist wel beter, -en ik wist het zeker-
tot ik besloot: mijn beste tijd moest nog komen.…
De maangodin
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
1.065 de maan is een vrouw
verstopt in het cyclische
verdwijnen en verschijnen
in de schaduw van het licht
als maand van het leven
als vruchtbaarheid gegeven
je mooie ronde vorm
aan de donkere sterrenhemel
boven het ondermaans gewemel
het initieert de getijden
het bloed en de vloed
die de vrucht in de zee ontmoet
het weerspiegelt de zon…
VERLANGEN
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.589 Mijn broeder,
uw verlangen overwint de dood, want als
zijn donkere arm zich wringelt om uw hals,
dan is het blank verlang' in u nog levend:
en als gij op zijn vleuglen, door hooge heemlen zwevend,
de englen zingen hoort uw doods,-en hemellied,
staart gij zoekend naar uw lief, hoort en begrijpt hen niet.…
SCHADUW VAN HET LICHT
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.506 Van verre slingert een koude zon
mij slechts stralen naast ‘t gezicht
Als een veraf gelegen luchtballon
schenkt ze schaduwen van ’t licht
Ik ril en tracht warmte te voelen
doch koude kruipt mij in het hart
En donkere zon, zonder gevoel en
met stralen slechts uit pure smart
Warmte, zou zij dienen te bieden
zoals dit een eerlijke zon betaamt…
Dag
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
889 De avond naderde kwam
ging langzaam over
in de diepe donkere nacht,
die jij niet meer zag.
De nacht werd ochtend,
net als de dag ervoor,
de zon kwam op,
zette de kamer
in een lichte gloed,
die wij aanschouwden,
maar die jij,
omdat je ging,
nooit meer zult zien.
En ik zeg: dag!…
Vlietland
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
569 Jeronimo van Elk is thuis en praat maar door
over zijn verloren knie, over zijn prothese en
vooral over die donkere nacht. Trein na trein
kwam voorbij en tussentijds ging de zaaldeur
dicht en open. Hij ontdekte: verwarmingsbuizen
suizen maar kunnen ook fluisteren en mompelen
en hun berichten registreerde hij.…
Het is tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
687 Blijf ik zitten in mijn diep, donkere poel
waar het ondanks, toch vertrouwd en veilig voelt.
Of..... treed ik naar buiten
om me te laven aan het alles verslindende licht ?…
Portret over eindigheid
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
783 De herfst spint donkere aarde
als een zijden draad
in een boeket van eeuwigheid
De zwaartekracht drukt hevig
op het verzwakte hart
en teer weefsel bleekt rond holle ogen
waarin de moed steeds dieper zinkt
en zij al bijna lichtloos
wanhopig naar leven zoeken:
“O, ouderdom,
waarom was zij niet voorbereidt?…
Silhouetten
poëzie
3.6 met 12 stemmen
2.622 Wordt het donker, wordt het later,
Met gebogen rug,
Gaan ze haastig langs het water
Naar de stad terug.
En ze voegen bij de sterren,
Aan de lucht geplaatst,
Nog een lichtje, dat van verre
Over 't water kaatst.…
A6
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
637 een verblindend tegenlicht tussen wolken
en de stortregen is de koning
al kijkend naar voren
is in spiegelbeeld te zien
een lucht helemaal verdicht
in donkerheid en duisternis
de weg is verdwenen
de korte en de lange lijnen ben ik bijster
oevers zijn verrezen
in deze zeer korte strijd
en ik zie zelfs de golven
verworden tot de regen…
Vermoeidheid
gedicht
3.2 met 53 stemmen
17.256 En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond
Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen…
Hier liggen we
gedicht
1.1 met 21 stemmen
17.770 straks als het afkoelt, en donkere motieven de aanblik bepalen
- de vrolijke rimboe van het karkas -
zijn we net zoals afrika.
men is daar één met de natuur, men wacht er al jaren op regen.…
Gestoorde eenzaamheid
poëzie
2.4 met 5 stemmen
2.157 Wij bleven onveranderd trouw aan 't heden;
Zij zijn het, die nu bij ons willen zijn,
Zich redden uit hun donker en 't verleden
In onze zaalge avondschijn.…
Naastenliefde
gedicht
4.1 met 17 stemmen
8.118 En als wij in het donker de deur dicht-
slaan brengt hij geen klacht uit, geeft
geen kik. Pas maanden later vindt men
tussen deur en drempel, geplet, gedroogd,
zijn bijna gewichtloos, haast onstoffelijk
omhulsel.…
Het einde is nabij...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.853 Zij deed de wolken en regen verbleken,
zoals de donkere nacht niet kon.
Vooruitgegaan door regenbogen,
als bannieren van de overwinning.
Helaas won het niet van mijn eenzame strijd,
van lijden en bezinning.
Bedankt Zon voor jouw warmte,
alsook voor jouw eeuwige licht.…
Amanda Todd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 Zij sprak de taal van eenzaamheid
gaf pesten vandaag een nieuw gezicht
men gunde haar helaas niet de tijd
voor ademloos is zij gezwicht
Haar donk’re haren, lang gekruld
verbloemden het gebroken zijn
gelakte nagels, rose, onverhuld
verborgen diep innerlijke pijn
Geen pad kon haar meer bekoren
elke weg was donker en lang
in het verleden…
Een zondag in Dordt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 Deze middag ligt zij als laat middeleeuws
donker en kil voor mijn voeten.
Straten en stegen zijn nagenoeg leeg.
Een duif rust uit op het bronzen hoofd
van Stadhouder Johan de Witt.
Aan een grijze blinde museummuur hangt
’De tuin’, door Jan Eijkelboom beschreven.
Bladeren zijn gevallen, de merel zwijgt.…
Sneeuw
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.432 Ze zakken
bij pakken,
en, als er wind in zit,
waaien ze, waaien ze,
draaien ze, draaien ze, -
de lucht is donker van wit.
Eenbarelijk buien!
De grond wordt zat;
en dikker kleven de kuien
wat.
Ze leven,
die losse wittigheên!
Ze wervelweven,
ondereen,
een kleed, waarmede ze de aarde kleên.…