994 resultaten.
Handen
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.727 Ze omhelzen zichtbaar
de wanhoop in mijn rimpels.
Ik vind mijn glimlach
in de warmte
van jouw ogen.
Ze schrijven teder
mijn tranen in het zand.
Ik verberg mij veilig
in de warmte
van jouw schoot
en verzegel jouw woorden,
geboren uit hoop,
in de warmte van mijn handen.…
De laatste keer
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.112 Elke rimpel zo verdiend
Op uw hoofd en op uw handen
Minuten o zo traag
Vroeger veel te snel
De oorlog en uw man
Ik hoor het voor de tiende keer
Alles beter dan nu
U geen spat veranderd
De dood ligt op de loer
Je weet dat het zo stopt
Iedere wijsheid al gebruikt
Ja ik doe weer voorzichtig
Ik ben van u gaan houden
Ook al ken ik u niet…
Dwarrelend dons
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
878 Een waterjuffer daalt geruisloos
met zacht vibrerende vleugelslag
gracieus in de warme zomerdag
naar een vijver met fijn eendekroos
pluizig kleine bollen drijven broos
het water gaat rimpelend overstag
ze dobberen onder moeders gezag
de zorg voor het grut is weergaloos
Plots stort een rover met een plons
sierlijk zeker uit de hemel…
Karperzoenen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
846 karpers zoenen
aan de vijverpond
traag bevaren
gouden schubben
met open mond
de cirkels rond
tot malse regen
kringen maakt
van rimpels
die weg deinen
een houten bank
staat eenzaam leeg
als 't paartje is verdronken
of schuilt het onder bladerdak
al weer met open monden
tot mijn bomen
kruinen buigen
en stille regen
mijn verdriet…
Niemand
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.637 Deze kamer is een lege huls
Ik woon elders
Jouw zijden sluier slingert nog rond
Opwolkend, kolkend, kwellend
Zwellend in het geheugen
Ik blaas naar het grijs gordijn
Dat tussen ons schoof
De muren kaatsen de kreet terug
Er was ooit meer
Een rimpelend meer van verwachten
Diep en stil
Maar waar bleef het?…
schrijver
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.386 En bij het naar achter duwen
van zijn bril worden
zijn rimpels
dieper.
Hij houdt zich klaar en
net als hij zijn eerste
woord wil zetten
laat iets hem
nodeloos
stoppen.
Sprakeloos
en onbeschrijflijk snel
en vol levenslust, grijpt hij
opnieuw naar zijn pijp, hopend
op inspiratie.…
Moestuin.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
3.003 Perkament dacht ik, rimpels
bedoelde hij. We speelden generatiekloven,
dat is traditie. Moeder had rotsen
toen ze stierf en papa verbrandde
de Rolonda nog voor haar laatste
adem van de steedeur was getrokken.
We lieten hem begaan, vader was
stief. Hij had geen weet van ons
Pukkie in de kruisbessen.…
leeftijd
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.217 wijzer
in ieder geval wel wat grijzer
en een grimpelde huid
het is niet erg wat maakt dat uit
je zit niet meer zo strak in je vel
je lichaam heeft meer tijd nodig voor herstel
tja, de jaartjes ze gaan nu toch wel tellen
ach, je hebt ook leuke oudere modellen
gelukkig ben ik geen ijdeltuit
en neem ik ook niet de injectiespuit
om mijn rimpels…
De zin van het onzinnige bestaan
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
716 Het roze rimpelige sterven neemt aanvang
Begeleid bij het geluid van de rammelaar
De onzin van de geborene brengt vreugde
Een wreed succes resultaat van verdwazing
En altijd weer dat onbezonnen proces
De drang van voortplanting in de stress
Gewraakt is de minachting der goden
Gniffelend aanschouwen zij het gepeupel
De goddelijke hebben…
Kom genieten
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.890 Handen verwarmend om een kom
zo stel ik mij haar voor, te zitten
met over `t randje glurende lippen
zoekend naar `t waarheen; waarom
Ze droomt zoals geen ander kan
van kleine dingen, diep gevoel
daarin baant zij haar levensdoel
en waant zich daar het hare van
Handen warmen een simpel gebaar
fluwelen rimpelen ronde fluisteren
ogen blikken…
Ode aan Nadien
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
2.374 Nadien was hij al vooruit vertrokken
hobbelde speurend het pad bewakend
een toeziend oog dat zuchten slakend
doch met genegen in zijn oude sokken
ze hadden veel afgezien, misère gehad
gans het leven alleen samen geweest
dat ontdek je als je even dieper leest
in de rimpels die hij zijn dien aanbad
Nadien had hij niet meer veel te zeggen…
Was ik adem
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
807 Bovenaan de dijk zit het leven
rustig wachtend op wat komen gaat
de groene bank geeft geen krimp
biedt plaats aan herinneringen
maar wijkt niet meer voor gewicht
over zijn schouder kijk ik mee
en door jarenogen ziet alles
er schielijk heel anders uit
rimpels tekenen hoofdstuk
na hoofdstuk mijn hoofd stuk
was ik adem ik zou schreeuwen…
Sterre 2009
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
705 het bloeien van bloemen
de nectar door bijen gemaakt
Lentehoning die zo licht smaakt
nog niet met bitterheid geraakt
De geuren blijven van je haar
je huid als zachtheid van je mond
Herfst en winter zijn ons seizoen
kou die een lichaam warmer maakt
zodra het schuilen kan bij elkaar
Wij hebben elkaar lichtjes vermaakt
tellen de nieuwe rimpels…
Diepe stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
776 Hier heb jij
het roer terug in diepe stilte
draai met de wind
achter de horizon
die niet meer beweegt
rond de rimpels van jouw lach
toe omarm nu de stilte
geef mijn hart nog een kans
en gun mij de benen van een antilope
wij zullen in dit stilteland
een nieuwe zon gebaren
naar diepere wortels
rauw en ongekookt
voor diepere lagen…
Geest uit de fles.
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
659 Onverwacht een hete dag,
de bries stond stil, zo ook
jouw vlag, de blanke schil
getekend in wolken van
stralend wit en hemels blauw,
en op het meer jouw rimpels, de
vrije wil van een smachtende
weerspiegeling, de zon zonk
neer, de horizon spoog rood
de sproeten op je huid,
kennelijk te snel en te jong
ontbloot in prikkelende dauw,…
Alleen maar toekijken?
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
571 Om alleen maar naar
je kijken, drijvend op
een laatste strohalm
en je te zwemmend te
bereiken, verwaaid
onder wolken waaruit
druppels zich aan regen
hechten, in de spiegels
van de tijd verlost,
komen we onszelf weer
tegen, opkomende dorst
verlegen lessend van
haar borst, rimpels
fronsen in het water,
oprijzend worden over…
MIJN ZONEN of RAMPSPOED GEEFT RECHT OP DRONKENSCHAP
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.601 Haast al mijn haar is al grijs,
Vol rimpels mijn gezicht.
Toch is het mij goed gegaan :
Geen dochter heb ik en vier zoons.
Maar allen haten papier en penseel.
A Sjoe is achttien,
Alleen in luieren is hij een meester.
A Sji An doet zijn best,
Maar in zijn hart haat hij de Letteren.…
oma - poëzieprijs 'Boekje Open' - 1996
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.461 Oma
Je rimpelige hand
trekt me terug
in het verleden
Je troont me mee
naar je kindertijd
Je hebt geen band meer
met het heden
Het leven geeft je
geen respijt
Ik voel het beven
van je hand
Je woorden blijven
on-af-gebroken
zweven
Je bent op weg
naar de overkant
Ik maak me van je los
en laat de liftdeur
tussen ons
schuiven
Buiten…
Veenbrand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 te midden van wiegende bladeren
op het ritme van gedempt geluid
voelt het licht de schaduw naderen
drijven golven hun laatste rimpel uit
er is geen dagvullende volheid
de stilte is een teken aan de wand
zo snijdend stil, zo wijdverbreid
geen leegte is er tegen bestand
het nulpunt is reeds lang verlaten
getuige de verkalking van het been…
dronken van liefde
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
825 vele rimpels geleden
jij en ik, een gelukkig paar,
wat was de wereld tevreden
op stap met wat vrienden,
een dagelijks tafereel
we dansten en lachten
en speelden toneel
we renden door bossen,
beklommen steile rotsen,
kampeerden in tenten
of in donkere grotten
niets of niemand op dat moment
kon die vurige hartstocht bederven,
onze wil…
een middag in de herfst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
487 wolken meren aan de horizon
geen dag verveelt het regent
licht dun verdeeld om
een fabriekstoren
laag in beeld
tegenover een regel zon
kruist een viaduct in de oorsprong
met auto's op zijn rug
een flits ramen beweegt
langs de hemelbrug
een kanaal duwt brede rimpels over
het water een lijnenschrift vandaag
gebruikt door een vrachtschip…
Overdenking
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
610 Soms is er nog wat deining,
een lichte rimpeling…
als mijn gedachten wijlen
bij een lieflijke herinnering.
De zeilen zijn gestreken,
mijn anker groot en klaar,
zuiver en helder is het licht,
de kust komt reeds in zicht.
Toch blijf ik nog wat varen,
mijn leven goed en stil.
Er zijn nog zoveel waat’ren,
die ik nog bevaren wil.…
In grond die ik niet heb gekozen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 In grond die ik niet heb gekozen
in niemands schaduw
helemaal mezelf
bekijk en beluister ik de buren
Dichterbij kan ik niet komen
Mijn takken reiken
steeds sterker, steeds verder
Kinderen klimmen erin
Ze kussen zich
lachend een toekomst
In grond die ik niet heb gekozen
in niemands schaduw
word ik ruw en rimpelig
In hitte, sneeuw…
Jij mijn wonder
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
488 mag ik even
onder je
vleugels
schuilen
je vragen
mij te dragen
op deze lang
scherende vlucht
van het leven
samen met jou
proeven van
de stilte die
reikt voorbij
het rood van
de avondzon
die golven
glinsterend licht
laat rimpelen
ben bezwaard
met zorgen die
ik niet heb
opgeborgen
ze drukken mij
naar het zwart
van…
Raamzicht
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
554 de fauteuil spant strak om haar frêle lijf
hij draagt haar het liefst op een mooie dag
over zijn rimpels doet ze geen beklag
het raam bij de tuin is sinds kort zijn verblijf
ze houdt van het panoramisch uitzicht
het madeliefje die uit haar knop springt
het voorjaar die haar liefdevol bezingt
en inlijst in het opkomend ochtendlicht
zijn strakke…
Zinken als een kiezel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 Traceren stralen van zonlicht,
en laten rimpels achter, voordat ze in de inktzwarte diepten verdwijnen.
Een fluister van door jou gekozen te zijn,
Onbekommerd en veilig in je handpalm, net voor een adem.
Je kijkt toe hoe het water hen tot zich neemt.
Oppervlak ongebroken, de vijver weigert de val te erkennen.…
Perfect afgeleverd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 mijn stiefmoeder baart weer een bastaardkind
dat ze door het turbulente leven sluist
teder aankijkt, verzorgt - al wordt hij verguisd
hij hoopt dat ze geen onwaarheden verzint
uit een blok essenhout moet hij gesneden zijn
licht gekloofd, wel met een stralend gezicht
ze voelt dat het hout goed in haar handen ligt
de rimpels bij de ogen plaatst…
Een flits van zin
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
265 En wat ik dacht te zijn, begint
te rimpelen in de stroom van het misschien
Is dit de wereld? Of slechts het zien
van wat ik... wat ik... wil geloven?
Want als de rede dooft, wat blijft er boven?
Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht?
Een flits van zin... in een zee van nacht.…
Spiegelt zich de aanblik van het leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
414 Wanneer het water in een meertje de rimpels
markeert; de steen der wijsheid over het water
scheert, dan spiegelt zich de aanblik van
het leven. Is het een aanklacht op het lot van
het leven, of het voorrecht aan de enkeling
gegeven? De aanblik wordt door het leven
zelf geleerd.…
Waar woorden overbodig zijn.
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.298 Een zacht klein kneepje
van je rimpelige hand
zegt meer dan duizend woorden
er is gewoon die stille band.
Waar woorden overbodig zijn
zijn de gedachten één
bij alles wat je aan me geeft
daarbij voel ik me nooit alleen.…