8933 resultaten.
Gril
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.759 Een psalmende stem druipt, koud ontdooid:
”Neemt Gij Salmonella als uw bruid?”…
een glimlach liet je achter
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.417 zo koud en kil
lag jij daar, je gedachten stil
al jaren gebonden door het duister
geleidelijk ontdaan van je waardigheid en luister
je wassen handen gevouwen op het laken geel
verstilde glimlach, de eeuwigheid nu je deel
je glimlachte toen de Engel Gods je kwam halen
in je geest begon het licht steeds feller te stralen
je richtte je op en…
Het Einde
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.735 Muziek vol van liefde
Klinkt als pijn en verdriet
Weerkaatst in een lied
Op zoek naar geduld
De stilte die rust was
Klinkt nu als een leegte
Een oneindige leegte
Met vragen vervuld
De nachtelijke schoonheid
Voelt duister en kil
Somber, koud en stil
De pracht lijkt verdwenen
De wereld lijkt anders
Zonder jou in mijn hart…
snik zacht
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
4.007 kom, open je knuistje
laat zien
wat warm als het leven
glanzend gekoesterd
in je handen ligt
begraaf je schat
het kan niet anders
het mòet
is beter
voor làter
wat je nu nog niet kunt zien
snik zacht
geloof en vertrouw
die bolster
in je handen
in de open aarde
doe het snel
en doe het nu
voordat de koude
winter komt
laat…
Vandaag is hij jarig
hartenkreet
2.6 met 16 stemmen
3.369 Hij is onthaald in vol ornaat
en als ware schreed hij,
hoog gezeten,
op zijn paard
Op zijn hoofd de mijter
en Pieter hield zijn staf,
tot plots een kinderschare
de schimmel zette tot een draf
Daar ging met wapperende manen
als een jockey onze Sint
geen lied werd meer gezongen
slechts grote ogen bij 't kind
Dat zo lange in koude
had…
het zonlicht vervaalde
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.872 liefde genoeg
we zochten de schaduw
warmte maakt loom
jij had ervaring en kende
het plekje onder de boom
ik lachte toen je me kuste
mijn zinnen met jouw
passie blusten, het blad viel
toen we uitgeput rustten
we zagen de herfst
in zijn donkerste kleuren
we zomerden nog en
schrokken door dit gebeuren
het zonlicht vervaalde
de koude…
Klacht van de kleine Willem
poëzie
3.5 met 48 stemmen
3.722 mijn zusje is gestorven,
nog maar veertien maanden oud.
’k Zag haar dood in ’t kistje liggen:
ach wat was mijn zusje koud!
’k Riep haar toe: mijn lieve Mietje!
Mietje, Mietje! maar om niet.
Ach! hare oogjes zijn gesloten;
schreien moet ik van verdriet.…
uit het hart
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
827 hun tempel in goud
temidden het bruin der bergen
schittering onder loden zon
op haar lokroep tot over de horizon
miljoenen uit hun schulp
ter openbaring hunner wereld
haar ingewanden opengesteld
consumering binnen haar muren
het hoogste goed der net gehuwden
met menig zaad geplengd
voor ‘t eerst op koud plavuis
onder 't oog van niets gezien…
serveerster
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
757 voor een ander is de tafel leeg
standaard een koud tafereel
aan 't raam, ja daar zat ik
toen ik mijn eerste drankje van je kreeg
ik verplaats me als vloeistof
hopend door cohesie naar jou geleid
op jouw blad zal ik stabiel zijn
de omtrek van mijn wereld klein
waar ben je, wat doe je
mijn benen voelen aan als lood
elke keer een tent betredend…
Even
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.062 komt zo terug
- hij fluistert dank en kucht
Hoeveel kan een mens verdragen
traag haar adem, huid en haren grauw
haar volle lippen haast ijzig blauw
Een lichte zucht: dus je bent gekomen
mijn dochter weet ervan - van bijna alles dan
ze zegt nog meer met weinig woorden
hij luistert slechts, herdenkt hun dromen
Plots een hand, klam en koud…
Mijn hand op je hart
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
2.242 op zwarte schouders
zwelt de stilte tot
een ongekende zwaarte
ik kus je houten lippen
en laat je koude handen
nog een keer rusten
in mijn ogen vol vragen
in bronnen van woorden
vind ik marmeren zinnen
die ik beitel in de aders
van je aardse graf
ik leg me neer
naast glazen vogels
en de geur van wierook
op het witte grint
waar…
winterdeken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
875 meenemen
naar diepe dalen
van verwarring
ook de dag kent momenten
van onzichtbare schaduwen
gevoed door gevoelens
van verkrachte woorden
zij overvallen soms mijn gemoed,
zomaar, zonder te schuwen
een muur met
een zacht fundament
is soms door een
zuchtende wind
om te duwen
temeer daar in de winter
het glazen plafond
door koude…
Danse macabre
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.512 licht danste op het plafond
ik proefde het gouden schijnsel
dat mijn lippen verwarmde
zachte muzieknoten dwarrelden
als een ragfijne sluier over mijn huid
waar ze zich schikten naar de
contouren van mijn lichaam
ik vergat de tijd
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onvermijdelijke komst
je voetstappen, grijs en koud
verkilden mijn vertrek…
Sumidero
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
2.513 Hier sprongen zij naar beneden
als lemmingen in de val
opgejaagde vogelvrijen
opgesteld in twintig rijen
rakelings langs koude keien
duizend in het getal
Gekwelde zielen dreven zo
de stroom af naar een grot
alwaar de laatste sterveling
nog een keer aan het leven hing
alwaar de laatste enkeling
zich schikte in zijn lot
In de grot van…
Tijd verdwijnt onder m'n voeten
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.347 Deze dag is
zonnig en warm
Tijd verdwijnt onder m'n voeten
De weg nog nieuw en teerzwart
Deze dag is ook
donker en koud
De ijspegels ontzoeten
dat wat bloeide in m’n hart
Ik herkauw jouw woorden
De noten kraken tussen m’n tanden
Spiegels in m’n hoofd
Spreken de taal van jouw ogen
Gevoelens die me vermoorden
Tranen die ogen laten…
Ik heb geprobeerd een vlinder te aaien.
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.054 zag ik pas
toen ze daar met haar beschadigde vleugels
reddeloos verloren lag
Ik heb geprobeerd een vogel te vangen
geen nuttelozer daad dan dat,
ik besefte het pas toen ze wegkwijnend
ineen zat, zielig en terminaal
Ik heb geprobeerd mijn hart te vermoorden
het was me bijna gelukt
ik zag een verbitterd man in de spiegel
met een blik koud…
Onrustig is ons hart
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
955 Onrustig is ons hart:
de zomerlieven zijn weer henen,
de regen valt op koude stenen,
onrustig is ons hart.
Het juichend warme weer,
de zoete geur van zomerlinden,
je kan ze niet meer vinden,
onrustig is ons hart.
Zo graag wil je beminnen,
vergeten ziel en zinnen,
je horizon heel wijd,
onrustig is ons hart.…
TE bij schrijvers, leraars, redenaars
poëzie
4.7 met 77 stemmen
4.953 TE koud
’t Zij duidlijk en zo klaar als koel:
‘k Versta maar half, waar ‘k niets bij voel.
TE droog
Geen muizenmaaltijd lacht ons aan,
Hoe deugdlijk toegereed.
Wat in de keel stoof, laat men staan,
En waagt geen tweede beet.…
Ik heb de tuinman lief
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
957 Ik heb de tuinman lief
en zijn gebaar
dat met het wachten van de winter
zachter wordt en zwijgzaam
als de aarde en haar mededogen
om het denken, het koude denken van de mensen.…
sterren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
633 ‘t zwarte hongerschip
zeilen in bloed gedrenkt
waart over onze wereld
in grauwe doodsnevelen
boven de drie stille masten
schaduwen duistere harpijen
ze sturen het vliegend spooksel
doods en stil door de tijd
ziekte onheil uitbuiting en vervuiling
koude blikken minlachend gericht op
slagvelden en starende misdeelden
verdoemd in vuilrood…
Wil je mijn kerstman zijn ?
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.523 Jij draagt mijn huid
in warme handen
geeft mijn zicht
een roze gloed
laat ijzig koud
in heet belanden
flambeert de taal
soms vurigzoet
brengt al spelend
vlammen voedsel
blaast de rook
in kringeltjes rond
sprokkelt houden van
langs lange nachten
maakt ijzige dagen
gevoerd, wintersbont
jij maakt vlokken
dagen simpel
houdt de…
Zon op de witte daken
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
882 Nieuwjaar voorbij en weer alles gewoon nu:
de dagen en het werk, de koude wind en de ruzies,
maar ook de bankkosten die weer worden aangerekend
- een kleine vergoeding omdat we het zo goed hebben
en zonodig geld uit de muur moeten kunnen halen
om weer wat uit te geven -
maar er is ook de zieke buur en het kleine kind dat
de dupe is van de…
de dood
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
2.070 maar nu waait een koude wind langs mijn rug,
als ik je naam zie.
het zit onder het stof en wat planten.
was je maar hier,
dan vertelde ik je over mijn dromen.
maar nu lig je hier tussen de vele stenen.
kraaien vliegen op en hun geluid doet me beseffen hoe eenzaam het hier is.
dan loop ik weg en in gedachten zeg ik "dag vriend"…
Bloesem
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
998 De vlier draagt een gordijn van witte bloemen
Dat zacht bewogen door de lentewind
Een keur van honingzoekers aan zich bindt
Die hogelijk haar zoete nectar roemen
De meidoorn heeft dit jaar haar bloei verzwegen
En 't bijenvolk heeft haar dus niet gemoeid
Omdat haar bloesemkleed is uitgeroeid
Door snijdend koude wind en kille regen
Toch biedt…
Gril
netgedicht
2.5 met 22 stemmen
6.993 vleselijke liefde te betrachten
boterbrief daarvoor, aldaar
Leg sintelstenen openbaar
bid wiens ook hoger machten
om dit kippetje te slachten
eer de schrans met huid en haar
Rook likt lucht vol ziltekruid
wit van maagd`lijkheid berooid
als ze zacht door sluier sist
Haar geurende dijen een vette list
een diepe stem druipt, koud…
Maangestalte
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.106 De wind verslindt mijn
verbrijzelde wangen en
draagt mijn hoofd naar het
koude deken dat golvende
schaduwen overdekt.
Op klanken van het kerend tij
huilt de regen eenzaam verder.
Stilletjes ebt de grens weg
en jaagt me verder tot waar ik
nooit ben geweest.
Heel zachtjes verdwijnt
de maan als in een droom.…
Twijfel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.274 trek ik het liefst naar jou toe
jij doorbreekt brutaal mijn muur
maar mijn hart is liever lui dan moe
Ik blijf hopen op een nieuwe kans
om voorzichtig de liefde te vinden
door die ene vlinder in een buikdans
laat ik mij maar al te graag verslinden
Als ik zeg dat ik van je houd
zeg mij, schrik je daar dan van
of laat het je eigenlijk koud…
NOODLANDING
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.394 klotsend kletsen koude golven
beuken tegen rots in zee
waar een drenkeling zich vasthoudt
anders neemt de zee hem mee...
neergestreken met zijn vliegtuig
noodlanding gemaakt op zee
't vliegtuig dreef nog op het water
en ze waren met z'n twee...…
ik kan sterren roven
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
1.692 moet ik nu
de kansen grijpen
met nova's naar
de zon gaan smijten
de maan verdampen
in mijn laatst kwartier
ik kan sterren roven
hun koude schittering
zonder scrupules doven
ik heb ze binnen
handbereik in de mij
nog toegemeten tijd
zal ik religies af gaan tuigen
tot de sluiers openwuiven
en de waarheid zichtbaar is
van hun leugens…
Zwaar gedicht
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.048 Het zijn de kilo’s aan zwaarmoedigheid
die huizen in dit schepsel koud en stijf.
En de verlichting is voor hen die rouwen.
Dus het verdriet is slechts voor korte tijd.…