7704 resultaten.
Echo uit onszelf?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
375 zien,
niet alles strandt wat we vinden
hebben aanrollende golven een
eigen naam, benoemde entiteit
als ziel van de oceaan, vloeibare
empathie stroomt uit het lichaam,
dichterbij dan weer ver vandaan
waardering ongetroost doorbloedt
de aders met geleefde tranen, uit
processen die te laat geoogst
prikkeling in zenuwbanen als het
zwarte…
Nog tien sextiljoen jaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Dag witte tuin waar zwarte letters groeien
Vorm gevend aan het menselijk bestaan
Tot Moeder Aarde ronduit is vergaan
Charon niet langer heen en weer zal roeien
Dag witte tuin waar trieste zinnen bloeien
Straks is het met mij- gardenier gedaan
Ik zal je nogmaals innig gadeslaan
Je tot die tijd met printerinkt besproeien
Totdat ik met je opga…
Liefde nu
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Jou daar te zien
bedienen in zwart
met strakke haren
ik dacht die man
lijkt erg op jou
Je herkent me niet!
zei jij uitdagend
Of is uw schoonheid
mevrouw, soms te
mooi voor mij?…
ik woon niet in de stad
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
600 waar een nacht zwart aan de kerktoren kleeft
en ik steeds maar denk dat een wijzer onbewogen
over de klok sleept en vermomd als eeuwigheid
in de donkere stolp een verlicht uur aanduidt.…
Noodkreet van de oceanen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.479 De zeven zeeën vol van wonder
vervullen de aarde en al wat leeft,
kleuren blauw in zwarte leegte,
nog even en zij kleuren grauw.
Nog even en woedende golven
razen over de verhitte aarde,
vervagen grenzen en de mens,
de mens een vraag.…
STRAK EN BUIGZAAM
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 Alle aandoeningen en zegswijzen
in het Evangelie zijn kort en beslist,
vermijden gedachten der vage mist:
daagse taal zal hen als wit-zwart aanwijzen.
Men mag het rechtlijnige prijzen,
dat wellicht hard spreekt, volstrekt onbetwist.
wordt Jezus' zachtmoedigheid hier gemist?
Milde winden brengen vele denkwijzen.…
Missen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
671 planeten blijven blind, verkruimelen tot niets
er is de vrees voor zwarte gaten
nooit zie ik de achterkant van de maan
nu dit huis te groot is voor zo weinig woorden
onvermoede geesten de dagen verlammen
de klok stilstaat, de scheurkalender onaangeroerd
weet ik dat jij de sterren niet meer tellen zult
omdat ook sterren sterven, omdat jij…
Marcel Lüske
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Voor mij is jouw gezicht een groot zwart kruis.
Verstopt achter een ferme pokerface
maant hij zichzelf tot onverstoorbaarheid:
‘Doe rustig aan, verzamel navelpluis’…
LENTEVERLANGEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 Ik verlang naar lichte lentekleuren
nu d’ aarde ligt troosteloos en zwart
Ik verlang naar zachte en zoete geuren
die mij hoop geven en levenskracht
Ik verlang naar d’ eerste zonnestraal
die de natuur met warmte overspoelt
naar een hemel helder en klaar
die mij ’s morgens blijde begroet
Ik verlang naar vogelzang in de vroege
ochtendstond…
Dag van de Arbeid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
567 coëxistentie, met ergens in het midden aan de Zwarte Zee de graanschuur van de wereld, grensland Oekraïne...
__________________________________
DE EERSTE MEI
Viert hij wel vandaag de dag
van Lenin
Die ene Revolutie van oktober
Voert hij wel een rede, lang en sober
De zegening verheerlijkend
van Kremlin?…
goede-morgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 het is goed, deze nieuw morgen
past als een vest om mijn
ongenaakbare ziel, de rest
van de dag breekt als een onweersbui
door mijn kortstondig verlangen heen
maar morgen, morgen drijven donkere
wolken als gloeiende kolen over het zwart
geblakerd gemoed dewelke nimmer meer
zal slenteren in deze afgeprijsde lente
goede-morgen, geen voorbijgangers…
Bom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Zwarte pluimen aan de einder
Daar is ooit een stad geweest
Grijze fabrieken en een haven
Huurkazernes nog het meest.
Als een god die kan beslissen
Door een enkel klein gebaar
Suis ik hier tussen de wolken
EEN met mijn geweldsaltaar.
Dan stort ik mij naar beneden
En sla op de rode knop.…
De magische kracht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 zij bezat
de magische
kracht zonder
outfit in blauw
of zwart
geen demonen
uittredingen
of hekserij
haar armen
bezworen
compassie
legden geluid
aan banden
in het bespelen
van menigten en
oplopende emoties
mensen voelden
zich opgenomen
hun dromen
herkenbaar verhaald
door geestdriftige
ogen die niet alleen
maar beloven
een…
Parelend rag
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
582 Ze schittert nat blinkend zwart
in d´ochtendzon.…
ORANJESTAD
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 Kil zwart omhult de Decembermaand, rilt,
vraagt naar wachtende winterverrassing,
betoont zich echter menslievend en mild.
In straten van vrolijke beleving
wenken lampenslingers, levendig verstild,
de geldbeurs der zorgeloze feestviering.…
Ochtend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Ik laat mijn scherm spreken
De koffie dampt uit - de straten gaan aan
Het raam is tergend ver als ik het aanblik
Veel verder dan mijn scherm is
Pas als ik buiten stap komt het misschien iets dichterbij
Zwart is mijn koffie en diep
Ik heb te veel gezet en zie het dampen
Witte wervelingen maken snel vervlieg en -stervend schuim
Terwijl…
Gretig jong
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
459 je ogen
lachen bloemen
uit het verre veld
als ik je kus en
veranderen hun
kleuren verder
naar fel en lijkt
zwart-omrand
de berm te zijn
waarin licht blauw
zich warm
koestert in wit
je huid proeft
gretig jong in
de smaken brutaal
zacht en meeslepend
waarbij ik kies
voor de dubbele
regenboogkleuren
met hun aller subtielste…
NACHTELIJK ZUYLEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 Breda 's grote begraafplaats in het late zwart
wordt kleurig gestreeld door zachte handen
uit Hemels licht, die liefkozend landen
op dit oord, waar men rust na vreugde en smart.
Lampen vol glanzend groen bemoedigen hard
het verlegen roze, dat teer wil branden
naast lage schimmige loverranden.…
HANDWERK RAADT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 Meester Hocus Pas stapt in een bomenring,
waarbinnen geheimen wenken én weren,
wil steeds sterker zwarte kunst beheren:
"Almaar wijder maak ik mijn gezichtskring!"
Zijn schaduw toont een verrassende draaiing,
baart het vrouwtje Alma, dat hem zal leren
driftige plannen bedachtzaam te keren.
Haar breiwerk schept grootse verwondering.…
De oude stenen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
511 ik liet mijn
handen over de
oude stenen gaan
die met zwart
glimmende
rondingen
de strelingen
van passanten
al eeuwenlang
patineren
heb stukjes
verweerd mee
naar huis genomen
voor wat nader
onderzoek
de tijd gaf erosie en
ook sporen dna vrij
van aanrakingen in
vroeger tijd en vroeg
specialistische aanpak
tekeningen en prenten…
Hun hete tune
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
393 lichten zochten
wegen met heldere
bundels sporend
verdwenen in
de zwarte nacht
zonder elkaar
te kruizen met
een uiteindelijk
dood en verderf
zaaiende klap
de stilte was
elektrocuterend
de batterijen
branden hun
eigen hete tune
om de laatste
laadpaal werd
gevochten door
mensen die nog
verder wilden
de blinde paniek
van de…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
671 Eindeloos grauw zwarte dagen,
in een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd vertoont…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 Eindeloos grauw zwarte dagen,
in een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd…
ALTIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
520 proef hoe donker, voel hoe hemels blauw,
hoor hoe geel het zwart nog houdt van haar.
en golven zee bezingen diep haar strand.
en krabben schrijven epen in haar zand.
als ’t hier verdwijnt verschijnt het ginder weer.
het wordt de beek die naast haar huisje kabbelt,
het vint gezwind als vlinder uit het ochtendrood.…
GEBED
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 Dit kleine zwart krijgt grootsheid in Uw haven,
dit git wordt stil en zachter dan Uw naam.…
DONKERSTE HERFSTDAGEN
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
617 In de donkerste herfstdagen
met miezerige regenvlagen
liggen landerijen verdronken
onder een hemel van loodgrijs
en zwart van kauwen gekrijs
als zij hun brood hebben gevonden
’s middags een bleke zonnestraal
dringt door het keukenraam
herfstanemonen hangen in stervenspijn
langs het drassige gazongras
staat een grote waterplas
Die…
Winter
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Er zat een zwaluw in mijn tuin,
met glanzend wit zwarte veren.
Hij keek droevig voor zich uit,
De omgeving kon hem op zijn tak niet deren.
Plotseling schoten de oogjes alle kanten op,
een bekje dat ging protesteren.
Het was de wereld op zijn kop,
hij was echt boos en begon zijn tak te molesteren.…
Wandkaart
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
630 In zwarte tekst op heldergroene banen
De namen die je nog van vroeger kent
Van 't grootste rijk op 't oude continent
Het uitgestrekt Imperium Romanum
Een grote wandkaart achter in 't lokaal
Geen brugger die daarvan al 't fijne weet
Noch tweedeklassers die het ooit iets deed
Hun kennis is daarvoor nog marginaal
Ze werken met de leergang…
niet meer weten wie we zijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 wie ben je op die foto
als je hart bitter weent om
het kind op je schoot
omzwachteld in gebroken wit
laat het prille leven niet gaan
nu wanhoop uit de hemel stort
begraaf het kind niet in haar laatste slaap
we willen het wiegen in onze armen
in het open veld
onder de zwarte hemel
in het hoge gras zullen we
naar de sterren kijken…
meer dan
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 welke woorden willen we redden
nu de stof van puin uiteen waait
welke werpen we van ons af
in verlaten straten van de stad
welke houden de klank aan
van een viool onder de sterrennacht
welke woorden verdwijnen
in het zwarte water van de tijd
welke woorden keren terug
houden we vast
welke verwelkomen het licht
koesteren we om niet…