Alle inzendingen

Het eerste schot was mis: ruim ernaast, links. Rustig ademhalen nu - Het tweede is raak, veel te raak, vreselijk raak. Verslagen kijk ik neer op mijn handen, mijn geweer.…

Jij hebt geen beperkt emotiepallet maar goed afgestelde schakeringen en mag de emmerende stemmetjes uit je hoofd en hart weren en de boosdoeners leren zich beschaafder te gedragen Jij bent de vader niet op geen enkel gebied hoe dan ook heb jij het recht van spreken wanneer leken menen iets zinnigs te zeggen omdat zij verbanden leggen…

Een hoofd vol woorden Ingewikkelde meerlettergrepenwoorden Simpele en domme woorden Lieve, die ooit een lief bekoorden Kwetsende, die niet gezegd behoorden Lege, om de stilte te vermoorden Woorden waaraan anderen zich stoorden Woorden voor een rijm of boek Maar niet de woorden die ik zoek Woorden van het hart Woorden van gedeelde smart…

Goud rot weg tot brons, koude herfstwind geselt de takken, een zwart gezwel in de tijd. Mist kruipt over de graven, zwart water spiegelt de wolken, zonlicht is al lang gedoofd. De wind huist in de muren, gestalten dwalen door de schemer, wat stierf, keert nimmermeer. Een traan van de hemel, de eenzame luistert in stilte, de kamers van…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

Mijn goede vader, sprak Zeus tot zijn zonen Was in zijn jonge vermetele jaren Een wonderkind, met op zijn hoofd slechts twee haren Als teken van tijd en van wijsheid, mijn zonen Toch was zijn voorkomen niet meer dan schijn Zijn uiterlijk droeg hij dan nog wel met verve Zijn innerlijk zweeg, was steeds meer gaan bederven Wat hij deed…

Lege uren druipen langs de muren de zon veegt de schaduwen bij elkaar kinderen spelen met de regen en stampen in waterplassen Het maakt de slak niet uit welk huis hij draagt als het maar past een vogel zoekt het in de wolken waar kastelen ontploffen De tijd blaft in de razende ruimte als een dolle hond de muizen knagen de poten onder…

Ik wil jou vergeten, zijn wat jij niet was mama jouw ogen hebben mij zoveel jaren gezien, en nu kijk je me weg, zoals zoveel anderen dat ook doen en zoals ikzelf in de spiegel naar me ben gaan kijken verlangend gezien te worden verlangend naar contact - een blijvende omhelzing…

Het regent, ’t regent al dagenlang, ’t Is oktober en niet mei, Dán maakt de regen blij, Nu word je er maar chagrijnig van. Alleen dat is wel kortzichtig gedacht, Ook wat egoïstisch voorwaar, Want de natuur snakt er naar, Die heeft er al heel lang op gewacht. Dus het is maar hoe je ’t beziet, Of het fijn of vervelend is, Maar dat het al…

vaak raken woorden als een reliëf de kruin van mijn hersenstam, het ontluikt zoals een storm uit een lentesprong die in rustte was gebleven daar soberheid van tijd haar deze slaap gunde spinsels als kraakhelderwit krijten kreten vol nonsens als sub-wijsheden op het lichtbaken dat in de late uurtjes aan het slot van tijd tracht te sleutelen…

teruggebracht tot hier, en nu, nauwelijks een geheel, de wrijving tussen contouren de omtrek van teveel ergernis in nissen, op de grens van het ongewisse een opening zonder kieren een ruimte die niets ontsluit Een schaduw, met aanspraak op grond zonder diepte of gewicht, de afwezigheid zorgvuldig bewaard enkel het deksel gelicht…

Jij ademde onwaarschijnlijkheid dat idee vormde zich in mij wie of wat jouw ogen zochten bleef verborgen in schijnmomenten tussen ons Mijn hunkering leek op interesse en dan die verbleekte twijfelavonden gesprekjes die alles verborgen hielden humeurstilte of gewenste afstand jouw kamer schreeuwde om antwoorden ik wilde de mist tussen…

kon ik nog maar op de steiger met in mijn rug een plas water de longen uit mijn lijf schreeuwen en schone lucht inademen kon ik maar in alle onschuld als een kind dus de zon voelen op wolken door de tijd zweven in regen slechts een zegen zien kon maar wat eerst altijd werkte toen wij de ernst nog niet zagen de wereld niet zo nauw namen…

Ben je op twintig jaar niet rap, Ben je op dertig jaar niet krachtig, Ben je op veertig jaar niet knap, Ben je op vijftig rijk noch machtig... 'k Vrees, dat ge àl uw levenstijd Wel zult blijven, wat ge zijt! Daarom, wat ge gaarne wáart, Knapen, maagden, mannen, vrouwen,…

Je wilt natuurlijk dat een evenwicht gezocht wordt tussen kosten en ontvangsten, bij VVD’ers leidt dit vaak tot angsten bij ieder gaatje dat niet wordt gedicht. Als ergens een tekort is in de boeken, dan roepen ze vertwijfeld: ‘Dekking zoeken!’…

ik wil met iemand spreken een zin die regen zegt maar tussen woorden met woestijn en dorst als tegenteken ofwel een ander vreemder al weet ik dat het woord dat tussen u en mij zal zijn de ademweg zal breken ik wil met iemand spreken…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

het ochtenddauw op het gras het boeket met één dode roos het geluid van een volle kerk een detail een wolk aan de strakblauwe lucht een windmolen op zee een vliegtuig tussen de sterren een detail de sproeten op je neus als de zon schijnt de glinstering in je ogen als je naar me lacht de verborgen lach als je "boos" bent een detail dat…

het eerste ochtendlicht raakt de slaapkamermuur ik geef je een kus en houd mijn ogen nog even gesloten onze benen liggen door elkaar in de lakens je hoofd gaat langzaam op en neer op het ritme van mijn adem ik doe een raam open, er waait een frisse wind de kamer in de geur van een kop warme koffie doet je ogen openen je knikt zachtjes als ik…

Gedurende wegwerkzaamheden de komende vijf jaar in bittere kou ijzel en weder dienende regen in voorjaar en najaar in golven van zomerse hitte gutsend van zweet op ruggen en zonnebrandolie verdampende torsen hangt hoog boven water de infrastructuur van overheidswege te plegen ter verdediging van de merwede een bovendijkshollandse waterlinie…

Op weg naar zus voor uitgesteld verjaars bezoek App ‘k hem die echt nu jarig is Gebak en thee klaar in de app Ik denk een combi maken dus Maar daar kwam de storing van de trein die daarom terug alle reizenden beslissend, vlug, hoe verder naar hun doel ‘t Werd later, laat en append weer dat ‘t niet gaat Na drie uur later bij…

een strook van karig licht op je bleke wangen je heldere ogen diep gelegen we wandelen en breken we waaien over de rand de rivier stroomt onheilspellend kalm het licht vloeit weg in een wankele streep…

een woestijnplant die maar net in leven blijft eenzaam groeiend onder Gods oog na dertig jaar heel kort grote witte zalig geurende bloemen opstaan ondergaan ondergaan opstaan niets meer en niets minder…

Het was niet echt weer om naar het strand te gaan, doch Europa deed het toch. Vaak is het eenvoudiger om je kop in het zand te steken dan brekende wolken in de bek te kijken. En zoals dat dan gaat in van die uitgekauwde verhalen, plotseling stond daar een stier voor haar gelaat, - natuurlijk ga je die aaien en een krans aanmeten,…

er gaat niets boven lucht die ruimte verplaatst die landschap tastbaar maakt en het uitzicht eindeloos het is mogelijk naar kleuren te luisteren, om blind te gaan het verleden van aarde te ruiken geduld te proeven we begeven ons naar ginds in gebroken lijnen van een tunnel het oppervlak van ogenblik en kijken door samenknijpen…

Een blauwe Rivier — ontmoette mij Met ongetemde Vrede Twee bruine Ogen open — wijd Op Vleugels in de Hoogte Geen Schijn van Weemoed hield hier stand Voor de felle Zon — bezweken Een wilde Vreemdeling werd ik — In deze verre Streken De Vloed trekt van de Oevers weg De zwoele Wind — gevangen Het naakte Leven zoekt de Zee Waar Diepten —…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Lang gleed de schaduw over breekbare wegen, waar ik mijn ware gezicht in de stilte verborg. Als een gesloten knop, tastend in de regen, droeg ik de zwaarte van een rimpelende zorg. Maar de natuur kent geen blijvende drempels, getijden keren als het innerlijk licht ontwaakt. De wind wist langzaam de oude angststempels, terwijl een nieuw besef…

deze zondag staat zo stil en onbeweeglijk op mijn huid hij streelt me niet hij steelt verhalen zodat ik zwijgen moet er is weer wereldmuziek gekleurd op het kleine scherm er is het wachten op de ultieme droom rivieren vol hemelse klanken om zachtjes mee te neuriën zo zal ik deze dag zijn uitgeleide doen en kan ik beginnen aan dit gedicht…

Oh de verbijstering Schitterend woord gelegd Niet in de woordenlijst Acute nood Intensief voortbrengend Verbumverwekkingswerk Is dus voor niets geweest Woordfoetus dood…