7279 resultaten.
Amarcord
netgedicht
4.0 met 135 stemmen
16.490 een waas
vloeien beelden naar alle kanten
gepast ongepast bestaan niet
als steeds geen boodschap aan ons
- non voglio dimostrare niente
voglio mostrare -
verdwijnt elke distantie
schijnbaar uit de regie
ontstaat tablau vivante
beweging in mozaiek
verhaal schiet zo maar
los uit elkaar
wit steen lege boulevard
geel zand zon blauwe zee…
Milieudefensie
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
1.657 Bommen op Irak en Libanon
Giflozingen in Afrika en op zee
Het gebruik van asbestdaken in Ukraine
De politiek beslist en gaat erin mee
Het westen huichelt gestadig door
Eenieder volgevreten gaat ervoor
En och wij zijn zo volgzaam en begaan
Eisen het recht een boom te laten staan
Intussen treden rivieren buiten de oevers
Sleurt het wassende…
DE VREEMDE SCHEMER
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
773 als zonverlichte hazen
eens groeit hij dicht
achter de vele stappen
die versterven
De vreemde schemer
van het nooit begrijpen
ontsiert ons denken
en vertraagt het bloeien
van nieuwe en doordachter vormen
achter ons
Traag zingen spiegelende rivieren
sussende liedjes
en spoelen deze ritmische bagage
goed schoon
alvorens haar naar zee…
Volle maan
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.002 klein heksje
die komt zo nu en dan
dan tikt ze op m'n raam
en roept: het is weer tijd
we gaan vliegen jij en ik
dan mag ik achterop
haar turbo-bezemsteel
ik hou haar stevig vast
bij elke grote luchtzak
we vliegen via de melkweg
naar Pluto om te aaien
dan snel door naar Mars
voor een pure lekkernij
daarna bij Neptunus
zwemmen onder zee…
Oneindig
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.229 Jouw fonkelende ogen
voeren mij dan mee
Dansend over de golven
van jouw liefdes-zee.
Ze laten mij mee deinen
ritmisch en vetrouwd.
Ondanks dat ik je pas ken
voel ik dat ik veel van je houd.
Oneindig mag dit duren
tot in de lengte van dagen.
Lieve God ik vroeg U nooit iets
maar wil U dit nu graag vragen.…
Veervrouw
netgedicht
3.8 met 30 stemmen
5.347 Jij zette over met een vrouw
zij had je dochter kunnen zijn
Ik kon alleen maar naar je kijken
raadsels als mysteries latend
Aan de overkant vlogen de scholeksters
af en aan, van pier naar binnenland
tedere geluidjes makend, strelend
aangenaam als de koele bries van zee
Lopend over de roestige ijzeren buis
vroeg ik naar het doel van afscheid…
Mijn zoon
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
1.621 Niet veel verloren, des te meer gewonnen,
en al wat ons rest, is een zee van tijd.
En een straal zon beschijnt je gezicht,
peinzend zwijg je, zwijg je in alle talen.
Waar denk je aan, vertel me over je gevoel,
of blijf je daar liggen, blijf je zwijgen.…
Dodenakker in Wales
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.452 Hun schelle schaterlach klimt over ’t duin
ze bewonen vol trots hun zandkastelen
hebben emmers schelpen te verdelen
een uit zee zwaar bevochten strandfortuin
Het jonge kinderleven is nog enkel zand
slechts vaag begrensd door de waterkant
Hun zilte water bestaat uit louter tranen
in de witte aarde gaapt het donker gat
geen oog en hart voor…
Gallische walging
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.271 verdwijnt ook de rest in zee.
Verloren voor hen is de dag zonder naam,
zij zijn hulpeloos die dag, niets mag.
Die dag zijn de naamlozen uitverkoren
en mogen zij hun gal dan lozen,
zij zijn dan op die uitverkoren dag
een naamloze in de drom der naamlozen.…
blijft het speelse kind
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
767 ik draag je over aan
de wind met warme handen
zomaar moet ik je verlaten
je blijft het speelse kind
dat bij vlagen zijn vreugde
en verdriet weer vindt
ik geef je zon
om mee te spelen en
weet vanaf het verre strand
dat jij je geen seconde zult
vervelen want de zee die we
gaan delen is altijd bij de hand
mijn spaans en italiaans…
Het dodeneiland
poëzie
3.2 met 11 stemmen
3.065 Wind gaat lijkkleurig van het zerkenstof,
Kan niet van 't eiland af, een dodenhof,
Dat diep de bodem van de zee doortrekt
En deze ver-om aandoet met bederf.…
Waterlanders
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
538 De zee golft mee op ruige vinnen
verwekt het duin in schuimend zand,
getuigde pluimage aan de offerrand,
uitdagende normen der dorpse minnen,
in uitgebleven beminden, jaagt in
angst de afslag binnen, vallen diepe
stilten, niet in tonnen aangekant,
stromen tranen over het gewelfde waterland,
wekken klokken het gemoed er droeve zinnen,
het…
'K BEN VREEMD TE MOEDE
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.294 Van op de grond der zee reikhalzend stijgen
en snakken naar de lucht, het licht, het leven,
en aan der wanhoop ijskorst blijven kleven:
daar aâmloos tussen leven, sterven hijgen ....
'k Ben droef te moede als een, de borst vol tranen,
met 't naar gevoel van nimmermeer te wenen ....
April 1888…
ALIQUANTULUM
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
892 Geen wolkje boven zee
ter grootte van een hand.
Hij sprak,
de stille in den lande,
het brood een zegen.
Heimelijk had hij lief
tot aan de Doodsjordaan.
De dichteres
verschrompelt in haar toren
aan de rivier.
Wie schenkt nog vreugdeolie
of speelt nog onder haar raam?
Alles ronkt –
de mensen de grasmaaier
de ventilator.…
een schrale troost
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
662 waar ik kijk
zie ik herinnering
de tafel ligt ermee bezaaid
restanten van gedachten
een schrale troost
wat harde woorden
vaak emotieloos
in een keer weggemaaid
wij waren een beginneling
wind waait stevig
muizenissen weg
zand verstomt de zee
kleuren trekken langs
de lucht mijn vlucht
neemt de gedachten mee
gedachten over jou
niet…
Wegespoelde herinnering
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.841 Zijn kleine voetjes in het zand
Zo lopen zij langs de waterkant
En kijken uit op zee
Alleen nog maar de kleine stapjes
Nog niks begrijpend van opa’s grapjes
Lopen ze met z’n twee
En zo zie ik hoe de tijd
Deze mooie herinnering slijt
En ze er straks niks meer van weten
Want het kind niet oud genoeg
Voor hem is het nog te vroeg
Om dit…
Stop de tijd
netgedicht
4.5 met 46 stemmen
2.611 Onze ogen zien de zee,
een blauwe zomerlucht,
een zonovergoten strand,
hier en daar een scheepje
aan de verre einder
Onze vingers voelen vingers,
warmte en vertrouwen,
stil sprekend met elkaar
van een nieuw begin:
Het is waar!
Onze harten zingen plezier:
eindelijk, dus toch!…
Wees niet de schroom'ge
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.328 En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.
Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...…
Het verdriet van Clara
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
825 Wanneer de mannen uitvaren
bepaalt het tij, dat nu meedogenloos
gebiedt dat zij met liters wijn in het lijf
op onbegrijpelijk wrakhout
de gitzwarte nacht en zee in gaan.…
Zout
gedicht
2.6 met 44 stemmen
11.793 De zee zit barstensvol met jou, maar echt goed
smaak je op een eitje. Gebiologeerd kan ik naar
je kijken, het giftige witte landschap dat je vormt,
voor iedereen bereikbaar. Soms gooi ik je over mijn
schouders om
te zien waar je terecht zult komen. Jij bent
de Falstaff onder de snaken. Maar wij misbruiken
jou.…
voor jouw liefde blijf ik vechten
hartenkreet
4.2 met 48 stemmen
4.900 niemand zal het weten
als ze zeggen dat ik gestorven ben
dan voel ik mij herboren
maar voor jouw liefde blijf ik vechten
tot ook mijn strijd is verloren
er is maar één strijd die moet gestreden worden
en ik weet dat ik zal verliezen
wanneer kan ik nu nog niet zeggen
het is god die dat zal kiezen
al slapend zink ik weg
bij het huilen van de zee…
Zonnewijzer.
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.319 Een wolkenstreep trekt langzaam weg
en toont nu de gehele zon:
een sprookjesachtige vuurrode schittering
vormt zo een spoor over de kalme zee, in onze richting.
En met jouw hand in de mijne
zijn we er getuige van: de zon wijst onze liefde aan.…
Teken van leven.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
842 Ik houd van koffie versgemalen
(niet te vreten bee thee wee)
maar die geur da’s hof van Eden
instant jeuk onder de leden
zoiets als land na jaren zee
om daar de mosterd te gaan halen.…
Vuurdoop
hartenkreet
4.9 met 61 stemmen
1.361 het ijs smolt niet
voor het vuur van mijn verdriet
dus voetje voor voetje,
breekbaar als glas
laat ik achter mij,
wat vroeger was
mijn verdriet en pijn
slechts een vage rimpeling
in het troebele water van de zee
waarin ik vroeger zwom
maar niet verdronk...…
Waan of wijsheid?
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
606 Een trekstroom voert me mee
onderhuids, als sterveling in de
wispelturige muil van de zee, in
vrije keus ontstaat geen drenkeling,
geworpen op een vulkanisch land,
een enkeling herontdekt de balans
voor lijfsbehoud, omarmt de droom
in stil gebaar, hartstocht in beweging,
gekleurde bals van integriteit,
fixeren pauwen de drift in dans,…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 Tot eenieder die er kwam
van Noordzeestrand verdwenen was
verliefdenlaantjes had gelopen
warme zee vergeten was
totdat de bedelman zich pakte
met de wolken van het strand
gestilde Noordzee zag verdrinken
met een zon die opgebrand
haar laatste maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten…
Normandische boer
gedicht
2.1 met 131 stemmen
20.883 Veel koude ochtendnevel; adem van de zee
het zoute gras belooft weer goede boter
heuvels glooien nu nog tarwegeel
maar avond kleurt al afscheid van de zomer
Hij heeft de eend zijn nek gebroken
gevild versterft hij in de vliegenkast
niemand komt nu nog cider kopen
appels liggen in de schuur te drogen
Rook komt van brandend kreupelhout…
voor jou en lenteliefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 de regenboog
langs polders van je vlakke land
kijk ik naar scherp belijnde velden
waar kleurrijke tulpen
zich overvloedig laten gelden
transparante maagdelijkheid
danst op witte bomen
langs de dijken
en gaat de appels voor
zo uitgelaten lente fris
lachen wij golvende duinen door
met de neus in de wind
volgen we het spoor van de zee…
HOEVE BIJ HET BOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 Over de arbeidzame, hechte stee,
waar dierlijk zwerven vrijt met kampavontuur,
drentelt de hoge zucht uit pijnbomen,
spreekt als oude zeilen op onbekende zee,
welke nieuwe koers wezen aan 't aarzelstuur,
Goudeneeuwse kracht heden weer doen komen.…
Nachtgodin
hartenkreet
3.2 met 29 stemmen
5.021 Ik ben een golvende zee, mijn buik
kronkelt van genot, jij duikt van
mijn gestegen kittelaar in de
warme sappen, in het pikkedonker.
Kom in mijn vesting,
dan sluit ik de poorten.…