7024 resultaten.
Wegkijkende ogen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
231 Geen afscheid dat een einde bracht,
maar wegkijkende ogen
in een blijvende nacht.…
wie heeft er…..
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
472 dit moment is dit moment niet meer
deze dag is deze dag niet meer
deze week deze week niet meer
deze lente deze lente niet meer
dit leven dit leven niet meer
gure volstrekt onberekenbare rouw
heeft alles in een vloek en een zucht
genadeloos de deur uitgebonjourd
beslag gelegd op dit huis
de ramen verduisterd
de vloeren bezoedeld…
dragen
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
416 in een woud van signalen
droegen onbegonnen herinneringen ons
naar een tijd die langzamer ging
dan de reis van een vogelveer
naar de bodem van het diepste meer
we dreven pijn met hamers in de aarde
persten het lijden terug in de grond
over het helmgras zagen we de lege zee
de stilte was hier om te doden
konden wij haar dragen?…
Ik herinner mij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
208 Als ik niet meer ben dan herinnering,
een almaar meer vervagende herinnering,
een stipje wit verwaaiend in de wind,
dan vraag ik dat je mij bewaart
in een onbeschreven blad waar ik
op schrijven kan dat ik zoveel van,
toen ik er nog was en elke dag erna,
wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo
vaak heb gedacht, tot ik niet meer was
en niet meer…
Gesloten hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
195 Mijn veilige plek
is uit het bos geweken.
Een groene hemel,
voorgoed gesloten.
Waar vogels zachtjes
in je oren fluisterden,
de wind donzig
langs je roze rui streek,
en het ochtendlicht zich
door donkere stammen sneed.
Waar witwolkende adem
laagde in kou,
en een roestige aardegeur
als herfst op je tong lag.
Mijn schuilplaats
is…
Het gewicht van zwijgen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
158 Het gewicht van
de bagage zal
groot zijn,
niet om wat
gevuld is,
juist de leegte
weegt,
onuitgesproken
gedachten,
het luisteren naar
gevoel tijdens het
ronken
van een motor
Gewichtig
gewicht,
niet voor degene
die niet draagt
of niet dragen wil,
misschien ook niet kan
Een auto vol.
Op weg.
Wegen zijn ondoorgrondelijk…
Het afsluiten van verloren tijd
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
139 Na al het schrijven,
het verzamelen
van fragmenten,
het terughalen
van wat verloren leek,
kwam ik tot de conclusie
mijn dossier te sluiten.
Niet omdat alles voorbij was,
maar omdat mijn leven
zich niet langer liet
vangen tussen vullende
witregels, blanco
beschreven
Jarenlang droeg ik
de gevolgen
beloftes, misverstanden,…
De draad loopt door
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
159 Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer.
Voor jou gleed de laatste adem weg
zoals de soepele valling van zwaar fluweel.
De spanning is van de draden,
het houten frame heeft eindelijk rust.
Geen zwoegen meer, geen slijtage.
Alleen de stilte die perfect past.…
Haast
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
100 Hij had duidelijk veel haast,
Liep zichzelf haast voorbij,
Zijn ik was blijven staan,
Daardoor kwam hij niet aan
Naar hij was op weg,
En zijn ik zonder hem
Alleen ik in de kou liet staan.…
Uitzichtloos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
203 Achter de geraniums uitzicht
op de weilanden met koeien.
In het hemelsblauw een stip,
ja wel, het is een leeuwerik.
Achter de sanseveria’s uitzicht
op het strand en de wilde zee.
Kitesurfers bespringen de lucht,
strandlopers op de vlucht.
In de kamer is het erg, te erg leeg,
de rust is onheilspellend en zweeg
over wat verdween in het…
rouw
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
607 rouw is ruw
rouw is rauw
rouw is guur
rouw is grauw
rouw is zuur
rouw is wreed
rouw is zwart
rouw is leed
rouw is hard
draagt geen kleed…
HEM: JEZUS en hem: Herman Koestveld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
200 Ik heb me met Hem uiteindelijk
altijd wel verbonden gevoeld
De Here Jezus de Zoon van God
De Schepper van Hemel en Aarde
niet in de absolute geloofszin
maar wel in de zin van het welzijn
vooral het goede naar je naasten en
de liefde voor natuur en cultuur, zelfs cult
ik heb me met 'hem' zeker ook
zeer verbonden gevoeld
hij Herman…
Eigen wegen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
176 Ik schreef op het bord,
liet woorden klinken,
tekende soms een route
zonder te weten waar die uitkwam.
Maar een kaart brengt niemand ergens.
Een taal wordt pas van jou
als je haar zelf gaat spreken.
Wat ik gaf
waren misschien steigers —
tijdelijk hout
langs iets dat later
jullie eigen huis werd.
Als jullie nog steeds lopen
op mijn…
waar je bent
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
207 dat je tussen de bomen naar haar zwaait
gebaart dat je bijna thuis bent
dat je op een bankje naar haar wuift
een klopje met je hand op de lege plek
dat zij in broze ogenblikken
niet weet waar zij is…
Vertrektijden
gedicht
3.5 met 2 stemmen
740 Ik zie op het perron
twee mensen lekker kussen.
Er klinkt een schril gefluit
Dat zit er even tussen.
Het is de conducteur
Hij kijkt op de seconde
Het resultaat: twee
openstaande monden.
Was ik een conducteur,
ik lette niet op tijden.
Zijn mensen uitgekust,
dan gaat mijn trein pas rijden.
--------------------------------------------…
nadien
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
162 en dat het prachtig zou zijn, te sterven
in het violet van het licht
gewoon een weldaad door het
met slingers en bloemen belegde gangpad
terug te keren naar het leven van voor
het laatste sacrament, niet dat er een priester
aan te pas zou komen, doch als dichter
blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen
laat gaan dat ge-adem, het gehijg…
De Wedergeboorte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
183 De koude schacht, het marmer blank en koel,
Zij droegen lang het moegemarteld lijf.
Een rijk van tranen en een stug gevoel
Hield de bezieling in een kille schrijf.
Ik haatte plots de stilte en de nacht,
Die alle schoonheid traag had omgebracht.
Toen brak het zwerk. De bliksem sloeg misnoegd
De harde korst van angst en ijs aaneen.
Niet langer…
Joanna Maria Bollaert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
115 Drie eeuwen lang rustte uw naam
in bruine inkt op vergeeld papier.
Het had bij één regel kunnen blijven,
zoals bij zovelen vóór en na u.
Maar uw zoon, priester,
weigerde die karigheid.
Hij schreef niet over uw dood,
maar over uw leven:
uw stille goedheid,
uw handen die gaven
zonder terug te vragen.
Bijna achteloos,
vermeldt hij dat…
ROUW...
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
237 is een verdorde roos
waarvan de doornen
blijven prikken
rauw als een open wond
en je hebt het
maar te slikken...…
gewoon dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
117 telkens als ik de dood ontmoet
verstaat mijn stem de vlakke
tonen van berusting, geen twijfel
is gericht hem
hij biedt en verzorgt een schuilplaats
voor het moment dat het leven kiest
voor de andere kant waar het portaal
van stilte je doorgang verleent
en als je sterft is er geen
verzuchting of een terugkerend
applaus, je ligt, staat,…
eindelijk stil
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
201 haar hart reist als verstekeling
met hem mee
vrouw zonder schaduw
op een kraterrand
het epitome van alles een beetje
van eigenlijk niks
zij plengt tranen haar offerande
voor zijn behouden reis
de maan maakt plaats
voor een zachtroze zon
het wordt eindelijk stil…
de taal van stilte
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
125 in het rijkgevulde niets
niets meer zijn
alleen nog maar
met haar
de taal van stilte spreken…
Wachten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
123 Even wachten
hoe het nu verder gaat
met iemand die heel binnenkort
dit leven verlaat.
Het is een mysterie:
we komen en we gaan
en weten dat de dood
voor iedereen ooit komt
al staan we daar ook zelden
heel bewust bij stil,
tot ergens heel dichtbij
voor iemand dit wel weer gebeurt:
een avond die naar morgen geurt
en wij die achterblijven…
Verdriet boven op verdriet
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
118 Alles gaat snel
tijd heb je niet in de hand
evenmin een ziekte die alles breekt
die bij degene verwarring in zijn hoofd brengt
alles wegvaagt van hoe hij was
waar je elke keer beetje bij beetje,
afscheid van moet nemen
wat pijnlijk genoeg is
komt de dag, die je liever vergeet
komt het moment, dat je nooit had gewenst
Verdriet boven op…
Het rouwpad
hartenkreet
1.6 met 20 stemmen
163 Stap voor stap alleen
het lege bospad wacht stil
licht breekt langzaam door
Het pad opent onder
bleek ochtendlicht. Tussen mos
en stilte draagt de lucht verlies. Elke stap
verzacht wat in mij achterbleef. Mijn hart leert luisteren.
Bomen ademen boven
mijn schouders. Hun schaduw
bewaart herinneringen tussen bladeren
en wortels. Woordeloze…
verloren
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
228 ik heb liedjes zonder woorden
voor je gezongen
ze raakten verloren tussen grijze bomen
het lot dat alle liederen is beschoren
glinsterende tranen nestelden zich
in de warboel van je baard
in de gloed van de maan hoorden we
iemand huilen
het was te vroeg om weer te keren
naar zomerse dagen
te laat om te voelen alsof de zon wat…
Rotvarken(2) antwoord van het varken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
127 Als varken ben ik omnivoor
Ik vreet alles, en ga door
Voor herkauwers is er geen tijd
We moeten verder, da's een feit
We gingen spelen op meer borden
Toen kon jij knap knorrig worden
Je bleek daarin niet een van ons
En daarom kreeg je dus de bons
Je wilde van geen wijken weten
Ja, toen heb ik jou gebeten
Voor jouw gedraal was er geen…
Herrinering
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
127 Jouw leven
Als een prestatie
In jaren gemeten
Bergen nooit
Alle emoties
Die wij deelden…
ode aan Michiel
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
542 In een wereld waar de tijd zo snel verstreek,
leefde Michiel, een licht dat nooit verbleek.
Zijn glimlach straalde, zelfs op een zware dag,
zijn liefde voor het leven, met onbegrensde lach.
Met moed en kracht, droeg hij zijn lot,
een ziel zo puur, die nooit vergat.
In elk moment vond hij zijn vreugd,
zijn hart gevuld met liefde, nooit geheugd…
Vervangen van oude ruimtes
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
185 Vervangen lijkt eenvoudig
wat leeg is wordt gevuld
een batterij uit haar plaats
een nieuwe die haar volgt
Tussen oud en nieuw,
ligt iets wat niet verdwijnt,
de ruimte die zichtbaar wordt
zodra iets van plaats verandert
Ruimte is geen lege plek,
ze neemt voortdurend waar
Ze draagt de tekens van
een omgeving,
maakt het ene vanzelfsprekend…