7024 resultaten.
Weggevaagd
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.113 En staat nu bij de hemelpoort
Ik heb je al lang niet gesproken
Zo lang niet meer gezien
Maar toch ben je gebleven
In herinneringen misschien
Je eeuwig lijkende levenslust
De zoektocht naar eerlijkheid en plezier
Ze lijken eeuwig weggevaagd door wanhoop
En daarom staan we nu hier
Op het punt voorbij het afscheid
Want dat hebben we nooit…
Vertrek
gedicht
3.0 met 25 stemmen
12.022 een kind gaat weg. ik sta met lege handen. ten afscheid
de vertrouwde blik voordat de zonnebril.
handen tastend naar de veiligheidsriem.
de uitgestorven straat. ik zwaai maar wat. het is of
alle licht verbleekt. of alles vekilt. of ik diep
vanbinnen van geen schuld wil weten. harde
verwijten over en weer. na elk vertrek zin ik op woorden.…
Als kind door een sfinx gebeten
gedicht
2.8 met 23 stemmen
13.881 Ik was van de dorpsgek de vriend,
de broeder ben ik van ieder die
door niemand nagewuifd van alles afscheid moet nemen.
----------------------------------
uit: 'De tafel van de wind', 2001.…
schuilen
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
789 mezelf
vaak zo stil
als vogels die naar de nacht vliegen
en daar gaan luisteren
naar de vreemde adem van de dag
soms vergeet ik
dat ik er niet ben
en schrijf muren vol
met schuimende woorden
lees gedichten
op lippen die bewegen
en raak zacht jouw haren
wanneer een strofe onsterfelijk valt
het duurt vast niet
lang meer, het afscheid…
achter de wereld
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
708 de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen, waarheid
te dichtbij, opgelost
laag langs het geluid van angst
en je zwijgend gelaat waarin ik verdween
tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon
toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook
naar verbrand hout
het is een waan, zei je
om te beweren dat cirkels rond zijn
het afscheid…
Overbeschaafdheid
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
555 O Petrus, wij klagen,
Jezus' afscheid kweekte mishagen.
O Juturna: Quousque tandem!
De Lethe stroomt, Quia absurdum!
Morpheus houdt ons in de handen,
Kassian kassian! om alle landen.
Het razende water is omineus,
onsolide en violent en dubieus.
kind van Baäl, u bent zielroerend,
in uw wanne zwijmel hoog vervoerend.…
Slapend kind
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.170 Zie haar afscheid wuift ze al ginder;
In de tuin zijn bloem en vlinder
Als de nachtlamp en haar rook.
Kom mijn kind, de dag gaat ook.
Stil, hij is de dag al voor,
En hij sluimert, volgedronken,
Moegedroomd en blindgeblonken,
In oneindig niets teloor,
Rustig bij mijn woorden door.
Wonder, wat wordt de avond zwart!…
Gerucht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
581 de liefde laait even op
terwijl de ronde warmte
zakt achter de zuigende kim
maar hoe kan ik haar
doorgaand loven
als onze stemmen
gedwongen doven
en met een diepe zucht
bij open raam,
de koude van het afscheid
naar voren wordt geschoven
is de stilte
besmet met roest
en dreigt verte allengs
samen te ballen tot een
afgetopte knoest…
Sjoerd Huisman
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
586 stopte zijn hart met kloppen
pas 27 jaar, je kan dit toch niet verzinnen
Terwijl zijn vrienden gingen voor de winst
moest hij verliezen
alles wat hij lief had
nooit zou hij daar voor kiezen
De schaatssport gaat je missen Sjoerd Huisman
je blijft voor mij de marathonman op het ijs
maar vooral je familie en vrienden veel sterkte
bij zijn afscheid…
Geluksmeter?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 Iedereen heeft
gewonnen tot de dag afscheid
neemt en de nacht zijn eigen
geur spint en de glitters zijn
versleten blijft het afwachten
wie in de morgen heeft
gewonnen als de realiteit
van het wij
z’n geldigheid verliest.…
Vragen die geen vragen zijn
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 Waarom kunnen wij ook niet het leven leven zoals het komt,
met zijn ups en downs, met zijn kinderstemmen en gejuich, maar
ook de tranen en de pijn, het afscheid en het weerzien, de
ontgoocheling en alle dwaasheid die een mens blijkbaar
moet doormaken om wijs te worden?…
Het Noorderplantsoen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
510 Ze neemt elke dag afscheid.
Dit is het hart van de stad.
Oneindig lang, zachtjes vertrapt.
We dragen haar naar het graf.
Er mist iets, maar
mijn aandacht verslapt.
Te weinig zetten zich schrap.…
Wat gebeurt daar?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Eerst op de foto dan
wuivend afscheid nemend
van de wereld decadent
die stijf van angst
(de vrezenden het bangst)
het hoofd afwendt
Te water
gemutst en bebrild
Nu gaat het gebeuren
Ze hebben het zo gewild
Lichamen vallen
Armen wielen
Is het de doodsstrijd
van dolende zielen?…
Oktober
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
583 Oktober stemt mij niet verdrietig
om een afscheid. Met haar verder
te moeten leven is mij niet de eer
te na. De oktobermaand zal de kiemen
erven en het leven bewaren voor erna.
In oktober is er ruimte voor een
laatste groet. Met haar prachtige
kleuren waar ik tussen sta, is het
berusten tussen wat tijdelijk rusten
moet.…
Bij de Burcht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 verlegen kijk ik naar je
voel me ook wat verloren
je woont hier zo mooi
in de Vlaamse Ardennen
we lopen verder door
een fijne dag in mijn leven
ontroeren elkaar
daar op het pad
bij de burcht
waar de schelpen kraken
kijken naar de plek
waar jij was geboren
beklimmen de met spinrag
behangen oeroude toren
na ons afscheid…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten contouren gekleurd
in wereldse contracten, de toekomst
als mozaïek zonder muren
onttrokken aan strijd met overgave
uit de muziek van het hart om
los van ziel en lichaam te geraken,
dat is de liefde waarin de norm
door een ieder levenslang verleid als
voorlopig afscheid…
Doorzettingsvermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
975 ontdek een
troostvolle plek
toch
doch
sombere grijze
stenen
mensen het
verlies niet
begrijpend afscheid
van dierbaren
nemen
na de
begrafenis van
je geliefde
keren de
mensen terug
naar hun
dierbaar thuisfront
heus nadenkend
over jouw
immens verdriet
let wel
het volgend
bezoek heerlijk
lentezonnetje luister
de vogeltjes…
Oktober draagt zijn eigen vrucht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
518 Oktober stemt mij niet verdrietig
om een afscheid. Met haar verder
te moeten leven is mij niet de eer
te na. De oktobermaand zal de kiemen
erven en het leven bewaren voor erna.
In oktober is er ruimte voor een
laatste groet. Met haar prachtige
kleuren waar ik tussen sta, is het
berusten tussen wat tijdelijk rusten
moet.…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 flikkerde maar door,
dus hinder bij voortduring
ik zette mijn bril af,
met het gebit in het kommetje water
ik zocht het niet meer te zoeken
en liet een slang langzaam later
asem blazen in mijn snater
de slaap doofde toen het vuur
en ik, wat restte,
kroop knus weg onder wollen doeken
uit "Als de avond valt"
(mijmeringen bij het afscheid…
De roze schoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Drie vrouwen luisteren mee
ze slaan hun zakdoek uit
wanneer Pilar haar hoepel geeft
haar emmer met de schep
en een kus als afscheid
van het zieke meisje
dat groot zal worden en
de roze schoenen zal bewaren
in een glazen pot…
Teder vertier
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
420 Bekijk mijn gespiegelde vergankelijkheid
in de droefenis van jouw bewogen ogen
bomen nemen afscheid van de witte winter
dromen drinken bij het vaarwel van de dromer
hoe iemand met jouw zeldzame schoonheid
tot zulke tedere eenvoudige dingen in staat is
hoe iemand zo teder kan zijn
dat kan alleen in liefde blijven
waar ook ter wereld…
Dag van de arbeid, de internationale
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
817 Vandaag is de dag van het afscheid
van die internationale viering
van de dag van de arbeid
want alles wordt anders, is al anders
blijft anders, niets blijft hetzelfde,
ook niet die dag van de arbeid
deze feestdag was al flink tanende
er wordt nog magertjes meegezongen
op die vierings-dag van de arbeid
want wat de toekomst brengen moge…
Ik treur om de liefde...
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
642 had je ook vernieuwde liefde willen geven
bleef vergeefs op jouw wederliefde hopen
maar twijfel en angst kon ik moeilijk verteren
harde krassen legden schaduw op mijn ziel
de zon van jouw liefde zou nooit meer opstaan
geen enk’le blijk van liefde die je nog kon deren
tot ik in een diepe neerslachtigheid voor je viel
zag ik jou als afscheid…
Witte zeilboot
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
520 Je had
me mee kunnen nemen
in de kleine dingen
van fladderende vlinders
en geurige bloemen
groeten en afscheid
zoete hoop en zilte tranen
op de witte zeilboot
de rivier volgend
weg van de onrust
naar het moederland
met de kasteeltuinen
waarin je opgroeide
had je mij kunnen
vertellen waarom
die grote gebeurtenissen
zonder gevolgen…
BEKROMPENHEID
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Veel nieuwe samenkomsten
waarin God gediend wordt
tonen met dolle vreugde
en kundig overleg
hun woorden aan de wereld
bij het oplaaien
van de jeugdige vlammen
zwermen soms steekmuggen
rondom de arbeiders
in 's Heren eed'le wijngaard
prikken geniepig
brengen onverdraagzaamheid
en langdurig geschil
mochten genoemde muskieten
afscheid…
OVERVLOED
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
458 woorden vangen
de een kan dat beter dan de ander
toch blijken er gevoelens te teer en fijn
wat ook ik niet verander
maar als men nou de koppen
eens bij elkander ging steken
en elkaar in denken helpen
dan zouden ze in enkele woorden
te omschrijven zijn
dan zou ze snel zijn geweken
die overvloed
aan gedichten over liefde
geloof trouw afscheid…
Lente kriebels
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
661 Ik ren vlug terug naar de veilige achterdeur,
ten afscheid ruik ik gelukkig wel al wat bloemengeur.…
Op een zekere leeftijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
559 groeit verder weg van zijn nageslacht
er is nooit daarover gepraat,
ik had er zelf nog geen weet
van nóg een atmosfeer
tussen hemel en aard'
Waarin ik verderaf kom te staan
van mijn kinderen,
deze late gang kan men kennelijk
niet verhinderen
Het lijkt me een weg die men
als individu alleen moet doorlopen
het is een soort van afscheid…
Het sociale vangnet
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
522 ik heb de
vrienden om me
heen gezien in
alle staten
van ontbinden
de vagen die weinig
verantwoordelijkheid
wilden dragen
en een dieper contact
uit de weg gingen
waarbij het afscheid
minder pijnlijk was
de echte die in samen
steunden elkaar de
hand reikten bij
onverwachte dreunen
ook waren er de
seizoeners die bij
gelegenheid altijd…
Dit stukje hemel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 zich
spreken liet stralend
de ziel even zien
het was alsof
jouw ogen hen
deed oplichten
naar ontspanning
en innerlijke rust
zij vergaten hun
kleine mankementen
in de cirkel van
volmaakt liefdevolle
menselijke aandacht
stegen boven
zichzelf uit in
gevatheid hielden
elkaars hand vast
in beleven van geluk
namen omarmend
afscheid…