825 resultaten.
Groter dan stilte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 De wereld stond even stil,
maar onder die stilstand
werd iets wakker dat geen naam droeg,
een zachte, lichtgevende spanning
die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn.
Ik voelde hoe het zich hechtte
aan de rafelranden van mijn gedachten,
hoe het wortel schoot
in plekken waar ik nooit eerder durfde kijken.…
waarom toch lief?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
769 voor dag en dauw gaat dan d’n malle vent
vorig najaar als vrijer in bijslaap thuis genood
vandaag traant zij tere treurnis bij 't avondrood
hij ging - zij werd nimmer uit zijn hart verwend
blad’ren vallen bruin vaal van hunne takken
op straat de mens kijkt naar donk’re luchten
weg van den dromer wie ziet hem zuchten
tergend traag zwaar…
een nacht van vermiljoen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.107 met een gouden spoor
weerspiegelde zich in je ogen
ik keek je aan geraakt, gepakt, bewogen
de weerspiegeling drong in mij door
de duinpan vulde zich die nacht met gloed
met sauzen, spijzen, geuren
met vermiljoenen kleuren
van twee huiden met geluiden van het zoet
wij hebben de nacht tot het lichten omvat
in je ogen stond het blinkend dauw…
Geen dragender, doodlijker wonde
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.895 als een ruisende
morgenvogel
doorkruist zij
het blinkend heelal
en daalt
- een geroofde genade,
op de vleugels
de sterren als dauw -
als een valk
naar de vleeslijke dalen
in de onschuld
van vóór het Berouw.
-------------------------------------------------------------------
uit: Tempel en Kruis, De onvoltooide tempel (1940)…
ode aan mijn moeder
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
1.579 moeder vandaag ga ik je herdenken
ik zag je in het vroege ochtendlicht
met toegeknepen ogen
in laatste slaap schudde de dood
jou in een sluier van dauw
heel scherp zag ik je heengaan
in werveling van zucht
gekeken door mijn kinderogen
was je een sterke vrouw
in jongheid van leven
vader was geestelijk niet sterk
maar jij had de veerkracht…
en nooit gevonden willen worden
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.633 en nooit gevonden willen worden
laat ons daar heimelijk gaan
waar linden door winden gestreeld
stil in hun bladeren wiegen
de roos zich in de nieuwe morgen
het ‘t vroegste dauw weer steelt
waar vogels in de hoogste toppen dansen
om d’ allereerste zonnestralen
te bereiken en waar de lente jou begroet
met vuurwerk van wel duizend kleuren…
glazen hart
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
3.167 glazen hart
geblazen in de ronding van jouw liefde
als zandkorrels zo talrijk
zijn de scherven waarin het breekt
jouw vuur doofde niet
maar angst verteerde jou
en je ging heen
liet mij achter
met schilfers
vol glazen pijn
elke keer weer
lijmt mijn hart zich met kleuren van de zon
huilt in de regendruppels
de dauw van een nieuwe dageraad…
Zielekruimels
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
594 Buiten bloedt de winter
leeg, in de uitgestoken hand van de
vroege lente verkleurt haar droefenis
tot bottend groen, kornoelje geurt naar
haar en naar de dauw, ze blijft de
gekozen aarde getrouw tot de dood.
“Schoonheid is een ander woord
voor de vrije fantasie van gedachten.”
Pama…
Nog niet geschoren…,
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 De aarde was nog niet geploegd,
er was nog niet gezaaid, toen er
nog dauw lag op de schaduw van
de heuvels, ging in lichaamstaal
onwetend op, de morgen was de
lente van vorige seizoenen, haar
zomer strijdbaar als hooi op volle
wagens, mijn vinger strijkt langs
de sporen van het voorhoofd,het
zweet van al het koren dat in
de wondere wereld…
Osmose ?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
466 Totdat je die weg verlaten moest,
dauw gedempt op aangeboren spiegels
van de ziel, het was een nieuw gezicht
te zien, een schoonheid die geen twijfel
overliet van kwetsbaarheid, de
beeltenis van een aarzelende osmose,
wat stromen ging in een gedicht, een
vrij gebied onttrokken aan de strijd,
ongeremd waarmee je uiteindelijke
schaduwen…
VOORAL TE ZIEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
585 hun schittering over het water verspreiden
klapwiekend verandert de reiger van stek
de avondzon kleurt alles rood
ook het donker in het water
wordt één en al transparantie
de vissen lijken te zwemmen in een luchtledige
een kreeftje zoekt gehaast zijn weg
de vleermuis fladdert in het rond
spinnen weven hun webben,
die morgenochtend met dauw…
AAN JUFFROUW SUZANNA BORMANS, ZIEK ZIJNDE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.248 O Lenteroos, hoe zijn uw bladen
Dus slap, hoe hangt u 't hooft zo neer,
Dat koorts, met zilvren dauw beladen,
Kon strijken aller bloemen eer?
Waarom is schoonheid juist zo teer?
Waar is dat blozend rood geweken,
Dat aangename rozenbloed,
't Geen eedle zielen kon ontsteken,
Om uwe waarde, in minnegloed?…
Mijn leeuwerik
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
412 De leeuwerik verschijnt
in zijn wisselende coulissen
uit de dauw ontstaan uit
sterren en een mateloze maan
de zon als vaste toneelmeester
schenkt hem een open doek,
als een triviale meerwaarde
van een tijdloze repertoire
in een adoratie met een
hartstochtelijke zekerheid
uitnodiging met zijn opvoering
gratis opgevoerd, als toegift…
Waar het kindje en de wind elkaar raken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
244 Weet gij waar de wind geboren is,
waar de dauw zich openvouwt?
In je ogen, stil en zuiver,
ligt een antwoord dat niet wordt genoemd.
Kindje, vrindje, lach mij toe…
ik weet niet of ik het vind,
of de wind je voeten volgt
of jij de wind in je handen bindt.…
Vrede vind ik
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
773 En vrede vind ik naar de nieuwe morgen
wanneer alles van dauw en bloemen zingt
ieder mens vrij en ontlast van eigen zorgen
in U en in zijn naaste, de ware vrede vindt…
MEI
poëzie
4.0 met 2 stemmen
933 Dauw, bloemen, jeugd en tranen zijn de dingen,
Waardoor men lijdt, maar zonder hartenpijn;
Omdat in elk een jeugdig vogelijn,
Van 't voorjaar af tot 's winters, zit te zingen.
Maar 't gaat voorbij, wat lieflijk is in 't geuren
Aan 't leven grenst de dood, het wiegje aan 't graf
Steeds 't zelfde zien we in anderen vorm gebeuren.…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…
Zang (Rozemond, hoor je spelen noch zingen?)
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.319 Op, op, op, eer de zon in de dauw schijn’.
Laat ons alle gedierte te gauw zijn.…
Wederkeer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 Tot wederkeer gedoemden
in tijdelijk bestaan
in vederzacht omhulsel
hebt gij uw plicht gedaan
De liefde te ontdekken
te leren tot uw dood
maar hij liet u verrekken
van dauw tot avondrood
Verdorven goddeloos
van god los en van wereld
meneer pastoor werd boos
verloren reddeloos
O god zijn wij verdoemden
altoos in wederkeer
is '…
Rutte's datsja
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
527 Wie dit leest is echt niet gek
ad rem en wakker, vroeg uit bed
heeft godzijdank goed opgelet
want Coenraedt Meerenburghs sonnet
was middernacht reeds klaargezet
ik schreef ook dankzij 't oog op morgen
's ochtends vroeg voor dag en dauw
ik dacht, ik schud wat uit m'n mouw
voor vaderland vriendin en vrouw
of het nu koud is, warm of lauw…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Stille Tuin
In de verborgen
tuin waar schaduwen
zacht vallen, daalt
een fluisterende stilte
neer als dauw
op donzig mos.
Een rode roos
ontluikt, rijk
aan vergeten beloften –
haar scherpe doornen
delen de diepe
prijs van passie.
Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad.…
De smaak van spin
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
146 Als dauw zich verzamelt in
het ragfijne weefsel, wordt zichtbaar wat
het prille ochtendlicht verborgen hield, een patroon
dat zich langzaam ontvouwt tussen helderheid en breekbaarheid.…
De witte blinkerd
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
794 Voor dag en dauw
waden wij naar de open plek
met trillend zonnestof.
De stilte staat en zingt
zowaar het morgenlof.
Met mijn wortels
in de murmelende stroom,
dat zou een droom zijn.
Ik murmel mee en in mij
wiegt de allereerste boom.…
Zo volgden mijn voetstappen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
565 Al heel vroeg klopte de nieuwe morgen
aan mijn geopende venster
de dauw lag nog druppelsgewijs
op de zachte bloemblaadjes
wijl overal verspreid
roze bloesem aangedragen door de wind
op de tuinaarde was neer gewaaid
na een verfrissende douche
stapte ik verkwikt in mijn kleding
deed mijn schoenen aan
en liet de deur achter me
in het slot…
Zalig spreken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
490 (verleden en toekomst raken elkaar)
Een mooie morgen was het geweest
toen Jezus ging spreken
het decor van zijn verhaal
straalt ochtendlijke frisheid uit
fonkelende dauw tintelend feest
de onbetrouwbare nacht geweken
we werden omhooggetild
voelbare nabijheid
Zijn woorden
bereikten ons innerlijk totaal
als dan ons hart is geraakt
zijn…
knappende tak
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
1.104 op het gras, nog nat van dauw
dwarrelt, uit de geleide groene kruin
als stervende zwaan, wel roestig bruin
een eerste blad van de plataan
zwermen spreeuwen, als èèn grote zucht
storten zich met z,n allen in de vlier
eten zich rond, kwetterend van plezier
dan trekken zij weg, hoog door de lucht
eikels in de dop, een wilde framboos
fel gekleurd…
Nectar en ambrozijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.559 Geen schaamte ligt in eerbaarheid
als hij zichzelf tot koning kroont,
de (wan) hoop van een stijve, voor
de spiegel of voor een vrouw, bij
het verlaten van de intieme woning,
voor dag en dauw, een bekroning
van het pochen van een pauw in een
kleur die met veren wordt beloond de
verzadiging ondervindt hij aan den lijve.…
Uit alle poriën,
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
557 Voldoening met het juiste accent,
koestering uit een vroege levensbron,
druppels dauw uit het nietig blauw
en uit de hemelen van de oceaan,
herkent in een golvend ritueel,
afwisselend en zacht als fluweel,
lijkt't of ik niet anders heb gekend,
of krijgt intimiteit gewoon een andere
naam ?…
GOUDEN KOOI
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.201 Genietend van het leven bij dag en dauw
Een poppetje veranderde in... een vrouw.…
Ego
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
559 van wie het koren op de akkers dat ik eet
waar zon en druppels dauw in huizen
en vorst en kou en ‘t ruisen van de wind,
van wie zijn de getijden die gewassen doen gedijen,
van wie de stem waarmee ik spreek,
van wie het idee dat van mij leek,
van wie hetgeen er in mij droomt,
van wie het geluid van klanken
dat naar oren en naar harten stroomt…