171634 resultaten.
Lingerie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
80 Achter het stenen huis
staan hoge loofbomen,
tot boven de daken vol in blad.
Het ritselt, het fluistert.
Warme wind:
het is zomer, hartje zomer.
In verlangen, hier in deze achtertuin,
begint het aarzelen.
Zij loopt daar in haar nieuwe lingerie.
Ondeugend, uitdagend, wulps.
Een rat ritselt naast het tuinpad
waar wij praten aan de waterkant…
De vergulde eenvoud
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
127 “als men het vergrootglas richt op onnozelheid
vindt men vaak een spiegel terug in eigen hand”
haar vlammen sloegen over bergkammen
waarmee zij lichter zijn ogen ontsloot
voor de naaktere waarheid van voorheen
zijn dromen stierven onder naaldbomen
waarna hij duister haar lichaam genoot
door de ontdekte dekens van destijds
hun woorden…
Vader
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
139 Vader kijkt uit het raam, de hortensia bloeit
Moeder woont nu ergens anders
Ze hield het niet meer met hem uit
In haar kleine belevingswereld
Geen lange tenen meer bij de koffie
Geen ongenoegen dat hij moet herstellen
Ze is op haarzelf, heeft niemand om over te klagen
Hij hoeft haar zware lot niet meer te dragen
Het is zomer, de jaren beginnen…
Elf
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
98 Je was die dag eindelijk elf
en wist nu steeds meer over jezelf
Twee enen achter elkaar,
stevig staan ze als een paar
Jij, zus, dochter, kleindochter, vriendin
die veel ontdekken wil, veel zin
Een jonge meid, een nieuw begin
Houdt van vertellen en van schrijven
over waar stenen blijven,
hun ontstaan,
waar kwam de zandsteen vandaan?…
absolutitijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
72 als ik alles terug kon draaien
recht werd krom en andersom
dan ging de tijd kapot
het avonturenweb
op zijn beurt verscheurd
kwam los in draden ruimtetijd
zelfs Aragog en Sebastiaan
zouden niet beginnen aan herspinnen
van het wederwaardighedenweb
dus laat ik recht en krom
zonder spijt, ruimte en tijd
accepterend wat ik had en heb…
STIEFKINDJE
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
76 het moet mij even van het hart
en ik schrijf dit niet voor het eerst
' de poëzie blijft voor altijd het
stiefkindje van de literatuur '
daar valt helaas niet aan te tornen
de wrevel die het bij de doorgewinterde
dichter zoal teweegbrengt neem ik dan
maar knarsetandend op de koop toe
onthand blijf ik als een Don Quichotte vergeefs een…
Boeren wijsheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
331 Het kan vriezen, het kan dooien,
Het is het één of het ander,
Van twee walletjes eten gaat niet,
Die mogelijkheid heb je niet.
Dus als je niet kunt kiezen,
Zit je mooi met de gebakken peren,
Van die les kan je leren,
Zonder kiezen, kan je alles verliezen.
Nieuwe bezems vegen schoon,
Dat zet meteen de toon,
Is duidelijke taal, geen kulverhaal…
Keerpunt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
164 De ontdekking door de dokter
en mijn toestand vielen
met alle uitleg en redelijke aannames
toch niet te begrijpen
Ik ben teruggeworpen
in de zorg en de aandacht
waarmee mijn leven begon
en moet mijn zinnen verzetten
dieet houden en laten
wat ik niet meer kan -
wat ik ken anders
begrijpen…
Zo Fit als wat…
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
135 Ik trok aan de rits van mijn strakke trui
en strikte mijn gloednieuwe schoenen
ze glommen me toe, in beledigend oranje
dus fluisterde ik, moedig tegen mezelf:
kom op vent, dit kan je.
Mijn trappers draaiden op tempo rond
met dat racezadel onder mijn kont
was ik, net als vroeger, beresterk
maar het koude zweet in mijn ogen
toonde geen mededogen…
Revolutie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
42 Krioelend, dansend, flansend
ontstaat er rook
walmend ontstaan er woorden
die woorden worden zinnen
deze groeien uit tot beloftes
en blijven illusies
totdat we ze vergeten zijn.…
Politieke Debatten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
49 Gewoonlijk heb ik niets met Dassen
Maar vandaag was hij echt klasse
Vanwege zijn A.I. standpunt in Buitenhof
Ook al vonden zijn collega’s het niet tof
Och wat een debat was dat in het kabinet
Dat zorgde voor hilariteit en domme pret
Want Laurens voelde zich voor schut gezet
Om zijn inbreng zijn menselijke intelligentie
De lange termijn…
De trechter van tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
46 De zon hangt loom tussen de huizen
oude mannen op een bankje halen
herinneringen op aan vervlogen dagen
soms, valt er een traan van gemis
Nieuwe bladeren vullen de leegte
in de stilte van verblindend licht
de zon gaat onder in een rode gloed
in elk seizoen zit dood en bloei
Je woorden in touwen verstrengeld
een gevecht tussen duivel en…
gemis aan duisternis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
40 zo dicht aan het Wad knaagt
de neonkilte met kracht
aan de schaduwdeken die
het Lauwersmeer tracht te ontbinden
van het sociologische waarmerk
met de expressie om de toen
open zeearm – Lauwerszee –
op de 23ste van de vijfde maand
in 1969 te ontdoen van zijn vrijheid
en het hernieuwd te etaleren
in een gecultiveerd management
terwijl…
Op een dolfinariumdolfijn
snelsonnet
4.6 met 7 stemmen
82 Een boze dolfinariumdolfijn
Beklaagde zich: dat klote kabinet
Verbiedt nu ook ons laatste beetje pret
Hun uitsterfplannen doen behoorlijk pijn
We missen straks dat ene hele leuke
Wanneer we zelfs hier niet meer mogen paren…
Wanhopig
gedicht
2.1 met 351 stemmen
38.084 Wanhopig vreet mijn zee
aan de wering van jouw ik
dat onbewogen blijft voor 't water
zout lopen de tranen terug met eb
teleurgesteld en moe
ik kan er niets aan doen
maar met de vloed
komt het toch weer naar je toe
doodsverachtend is het hopen
dat poogt de haven in te lopen
van jouw onbegrip
ik wil jouw polders niet bezetten
alleen maar…
Verboden vrucht
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.560 Ik was onlangs bij Evert-oom
En klom er in de kersenboom;
Het was wel tegen ooms verbod;
Maar 'k was op kersen zo verzot,
Dat ik mijn vrees voor straf verwon
En plukte wat ik plukken kon.
Juist kwam de tuinman in de tuin,
Ik klom wat hoger naar de kruin,
En wist van angst niet wat te doen,
'k Verschool mij onder 't dichte groen;…
Oktobermaand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
557 Verjaardagen maand
Gekleurde blaad'ren maand
Een rijden met ov
Maar je kunt niet mee
Iets op het spoor gebeurd
waardoor uren op perrons,
op mobiles gespeurd,
in bussen en in treinen
Het wachten
‘t laat je laat arriveren
of naar huis omkeren
Maar nee,
want leuk ‘t vooruitzicht
En hoe mensen reageren
‘t kan allemaal erger nog
Denk…
Geblakerde oerkrijger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
96 Geblakerde oerkrijger, Ares Aphneios,
stichter van strijd, aanwakkeraar,
gebied mij: reconstrueer jouw hoofd eens
in liefde en rust;
en blijf van huis
alsof ik heden niets mis,
negeer dat ik intens verlang naar jou,
huiver om mij,
ontken mijn eenzaam ijle lucht
laat het liggen,
omdat mijn stilte onschuldig is.
Kikkers, glad en traag…
Ruimte.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
376 Het leven valt mee.
Als je naar de hemel kijkt.
Een wolk drijft voorbij.…
25 september 2025
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
133 door het stille blad
van de hoge platanen
schijnt tegen zessen
het lage herfstlicht zo zacht
als een donzen schapenvacht…
Kunstmatige kameraad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
178 Het is niet duidelijk hoe precies
maar ik begin jouw mechanische stemgeluid
steeds beter te herkennen
je hebt dezelfde precisie
wanneer het om emoties gaat
als je een paar boeken hebt gelezen
maar alle andere literatuur bent vergeten
al neem ik je niets kwalijk, je bent immers
geen mens, maar in feite een machine
die met een soort van…
KNIPPEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
114 Dat grauwe herfstgras
weg doen: oranje hoedjes
komen tevoorschijn.…
langsgroeven
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
226 het kan verkeren
er is nog iets glad te strijken
iets te langspelen
op ‘t freesvlak
van grieven overdwars
-kort door de bocht…
En toen was er niets meer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
59 Er zijn geen woorden voor een dag
waarop de wereld verdergaat,
terwijl voor jullie alles stilstaat
en niemand weet wat te zeggen.
Twaalf jaar.
Er had nog zoveel mogen komen:
een volgende zomer, een groter paar schoenen,
gewone dagen, nieuwe dromen.
Nu is er een gemis
dat niemand kleiner kan maken.
Een lege plek aan tafel,
verdriet in…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
Beek idylle
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 Het water kabbelt door de beek,
De voorntjes schieten
Van links naar rechts en terug,
Dat doen ze vliegensvlug
Om vlugge vliegen af te vangen.
De lisdodden langs de oever,
Fel gele en koel blauwe,
Wuiven voorbijgangers gedag,
Hertjes laven hun dorst,
Strootjes laten zich meevoeren
Naar onbekende oorden.
En ik, ik kijk mijn ogen uit,…
Mijn huis heeft bellen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
47 Mijn huis heeft bellen
tegen slaapzucht, overal
waar een hand is
om op de knop te drukken
Het licht blijft aan
er zijn geen blinddoeken
We zijn wakker
van vermoeidheid, vechtend
tegen de treurnis van de sleur
en het verschrompelen van alles
Zoveel te beleven
en er is altijd meer
binnen bereik als je slim slalomt
en niet met een show…
In de kringloopwinkel
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
147 Langs rekken vol vergeten namen dwalen,
waar stof zich vastzet in de rug van tijd.
De stilte hangt te zwaar tussen de boeken,
alsof iets in de bladzijden mij leidt.
Een stem wordt gezocht die ooit heeft gevormd,
een zin die niet meer netjes klopt met mij.
Tussen gelezen levens, half verdwenen,
schuurt taal zich langs wat ooit herinnerd lijkt…
Voor altijd dichtbij
netgedicht
2.9 met 22 stemmen
124 Vergeet-mij-nietjes
je naam leeft tussen bloemen
stilte zegt genoeg
De stoel is leeg,
maar iets van jou blijft achter:
de warmte die nog rust in het vertrouwde huis.
Stilte bewaart je sporen, alsof je hier nog even bent geweest.
Afscheid snijdt door de dagen
die we deelden, terwijl het gewone leven
verdergaat zonder antwoord. We leren…
Gheketent - ’n Slotdicht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
101 mijne siele spiegelt sich
aen 't licht van desen tijt
der verloren oceaen
.
in den beginne was er sien
wazigh noch
als door een sluijer
nu, scherper
.
doch vaker ende dieper
ervaer ick
de verwe van nieuwe maen
.
al is d'aerde
vol van monden
ende kent sij
ontelbare wouden
met handen
.
een mensch wordt
ongevraeght…