Alle inzendingen

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

Twee zwaluwen hoog wind over het lege veld de zomer valt stil In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar de vogels wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne draden rusten ze tegen de hemel, hun veren vangen prille kilte. Een rilling beweegt onder…

alles wat je ziet met je ogen dicht is van jou meer niet dat sloeg zinkgaten knikkers ogen bolden door gesloten ogen de wereld werd niet kleiner ze bewoog zich voorbij het aangewezene waar verbeelding geen toestemming droeg zij zag wat al langer de achterkant niet zag de oprit de nacht de diepte wie door wie werd…

Volwassenen riep ik: Wat een huiver, wat een pracht! Het bewustzijn gespleten, tweemaal nu En tweemaal gisteren, vannacht Ik wachtte op het schaduwkind Vertrapte stenen, wilde dingen Geluiden van een schaterlach Maar dan, een blinde spiegelwand Die lijn bewoog oneindig Moro deed mee, die schreeuwt en lacht: De zon blijft eeuwig schijnen…

De dageraad bekende zijn blauw. Mijn lichaam werd gevonden door het licht dat de gordijnen kliefde. Mijn lippen waren een litteken. Met mijn voeten bloot de trap afgelopen, mijn ogen volgden niet. Mijn rug keerde zich naar duisternis en water. Kraakbeen, zenuwcellen en haarvaten vulden zich, los van elkaar. Alles voor het eerst, alles voor…

Gewoon omdat het nieuws is wellicht niet buitengewoon doch het is nieuws en het zal nieuws blijven zoals ook alle wereldgeweld steeds verpakt in een andere act daar bent u voor NOS, voor het nieuws niet voor de moraal of goede smaak daar betaal ik belasting voor begrepen NOS dus u zendt uit gewoon!…

Voordat alles begon was er geen belofte nodig. Toen kwam iemand met een groot boek waar alles in zou staan. Alles waar ik nooit naar zocht. Men leerde mij beloven, maar de bedoeling bleef mij vreemd omdat niemand daar iets over zei. Ik stapelde belofte op belofte die ik niet nakwam. Ik beloofde trouw eeuwige liefde en meer…

In het heetst van de strijd zullen zij hun zwaarden feller zwaaien om al die dolgedraaide maliënkolders sneller te doorklieven en zelfs teruggrijpen op foltertechnieken waar goden en elke bastaardzoon of dochter bloed noch visch van lusten Om aan de goede kant van de juiste grenzen te kunnen blijven staan…

miserabele dode zonder adem verdwaald in de hemel hoe vrolijk is ons hondje hoe zwaar ons gemoed onvindbaar voor het reddingsteam de verloren droom…

Er kwam een hoge witte stortvloed aan Om een hoogleraar van het land te spoelen Het schuim erop dat wilde laten voelen Een letterdief dient onverwijld te gaan De jonge zwarte man verliet zijn baan Tot alle haat en nijd wat af zou koelen Meesmuilen droop van vele Britse smoelen Straks ging de eer van Cambridge naar de maan Keep stiff your…

We zouden een tunnel door waar nu water stond. Te voet de snelweg over dus In deze wereld waar van alles op zijn kop kon deze nietigheid er bovenop We praatten over oefeningen, en welke, om zonder klachten Ik zei hoe braaf we steeds, krampachtig oefeningen dagelijks herhalen maar omdat we denken dat die juist we slaaf ervan geworden…

Wit zwart zwart wit ze voelt dat er ergens iets niet goed zit het is alles behalve fijn om onschuldigen daarvan het slachtoffer te laten zijn…

Niet samen op school ook niet bij dezelfde sport Toevallig in een discotheek we kenden elkaar zeker niet van haver tot gort Niet studeren, wel werken en samenwonen in een veel te duur studentenhuis Geen nieuwe vrienden gemaakt geleefd voor het creeëren van een eigen thuis Eerste hypotheek, auto en een stamhouder als kind tweede zoon, promotie…

De blaren vallen extra vroeg. Net als het verschijnen der bladblazers In tuinen en op straatbermen. Lichtjes ridicuul maar een gekoesterd speeltje in mannenhanden. Of een onbewuste drang om herfst en winter van hun leven voor zich weg te blazen? Vergeefse moeite.…

Zij zagen slechts mijn grijze haar, mijn holle wang, mijn moede tred; geen mens vermoedde hoe haar ogen mij stiller dan een cel bezet. Ik jaag door straten, dag na dag, naar goud dat telkens verder wijkt — een vrije man in volle stad, wiens hart aan eigen tredmolen slijt. Misschien is wie zijn keten ziet al minder arm dan wie haar draagt.…

De zomer zomert, De herfst kondigt zich al aan, De winter komt gauw.…

De wereld noemt je arm en telt je centen, ze lopen haastig aan je houten bed voorbij, maar jij bezit de mooiste van de lentes, en deelt je bloemrijke ziel stilletjes. Zie je liggen op de houten bank, verloren in de grijze, harde stad, je wekt met jouw verschijning diepe dank, omdat je innerlijk iets groters bezit. Slaap zacht, dromer van…

je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…

Op school en op het nieuws erven leerlingen in verhalen de leugens en de bereidheid om oorlog te voeren Meer is minder is de wet van kinderen die vragen worden overgeslagen Vader houdt hen kort Wanneer ze iets ondernemen dat hij zelf had moeten doen deelt hij klappen uit en breekt hij het af De mensen in hun holen werpt hij kruimels…

Ik voel de moed mij in de schoenen zinken: ik wandel ’s avonds even in het bos, als daar een hond verschijnt, het beest loopt los, ik schrik me rot: wil hij me gaan verminken? Mijn lief voelt zich bij honden juist ontspannen, zij heeft dat angstgevoel alleen bij mannen.…

gedachten dwaalden niet naar een plaats die bekend was, maar naar het onbenoemde waar het alledaagse zich even onttrok aan woorden om het bijeen te houden herinneringen zonder aanleiding verlies dat langzaam verschoof alles stond een ogenblik naast zichzelf los van nut, van causaliteit een dieper soort aandacht waarin aanwezigheid…

Wijs: Hoe lang zal ik bedroefde minnaar blijven. Wel daar ben ik recht pover afgekomen, Wat was die meid een sier en spijtig ding, Ja zij scheen zelf mijn dreigen niet te schromen. Omdat ik maar een kleinigheid beging, Heeft zij terstond een talhout opgenomen, ‘Acht gij mij dan, dus sprak zij, zo gering. Wel snode vent! ik voel mijn…

De visstand zegt geen zeeduivel dus kies ik biefstuk van de struis. Een lieveheersbeestje banjert naar het uiteinde van een oranje rietje. Een muisje schiet onder de klapdeuren door naar de wittig dampende keuken. Popelend liggen mes en vork naast een ivoorkleurig vierkanten bord. Bromvlieg legt een onnavolgbaar parcours af langs lampen…

Er wacht een blaarkop in mijn borst herkauwend traag de hele dag.   Ik kan geen kant meer op zolang zij weigert op te staan— vol ongeduld ben ik gestrand tussen malse sprieten groen in mijn verlaagde land.   Ik grijp haar horens, geef d’r een duw trek haar omhoog, trek aan haar staart. Ze geeft geen krimp tot aan haar rust.   Pas als…

De vraag die hier voorligt is serieus, heus hij kwam hedenochtend zomaar ineens au bout portant en out of the blue uit de lucht als een stel ganzeveren dat rauw op mijn dak viel als was het een drone in het snelsonnet zie je het dreigend gevaar de k van kleinkunst, de c van cultuur de spiegel van humor en taal wordt te duur en te licht…

Het landschap schildert vurig littekens oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd industriële pijnscheuten van het modernisme ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen hoe rivieren worden…

Wit lijnenspel siert het tegelpad van de tuin: slakken kropen wild.…

ik sta te wiebelen op mijn beentjes en kijk naar de andere kinderen op het plein die zo fijn aan het spelen zijn met elkaar met hun zelf bedachte regeltjes die altijd weer veranderen al naar gelang de nukken van het merendeel ik wil niet op mijn teentjes lopen om de anderen niet op hun te lange te staan of hen tegen de schenen…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

De tijd kreeg een betekenis die zij wilden weren, maar het noodlot was niet te keren; de angst streek klapwiekend neer in de wildernis van pijn en nu hij zich daar nestelt - het licht wordt zo sprakeloos wit - denken zij aan het vaarwel Hoe komt wie vlucht ooit tot bedaren en wie voor altijd slaapt nooit terug?…