171634 resultaten.
Uit o en Daar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
33 de winter komt en gaat,
'k en vinde noch rijm noch dichtje meer!
de winter is 't, die naast,
— en toch blijft het vragen —
mij plagen, als ik bidden wou!
en 't al het land uit blaast
vergeefs gezocht, vergeefs, o wee,
De zomer ging voorbij,…
mijn school
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
22 de docenten sporen niet
en de kinderen gebruiken wiet
de kinderen zijn toch top
maar gooien weleens een prop
dat wordt dan weer strafwerk
vanwege het geslachtskenmerk…
geschakeerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
106 nu het kouder wordt, de herfst meer
kleurt, de wind gaat wervelen, de regen
sombert tegen de ruiten is alles vreemder
dan al die jaren hiervoor
het donker kent geen vergelijk, het dient
zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de
zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan
schaduwen verdwijnen en trekt de rook
van de houtkachels slome sporen…
hartenwens overledene
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
162 reizen gaat
jouw dierbare
door het
grootse heelal
jij blijft
achter raak
vooral niet
aan lager
wal
het edele
werk aangaande
je geliefde
op aarde
is gedaan
oh laat
het diep
verdriet niet
toeslaan
doch ga
het andere
leven moedig
uitdagend aan
duisternis is
gedoofd Jezus
zien wat
de overledene
altijd heeft
geloofd…
De Franse (veld)slag
snelsonnet
4.4 met 8 stemmen
101 Tuig van de richel was weer aan het rellen,
Wat overbleef kon net nog naar de stort.
Vakkundig sloegen ze Parijs aan gort:
Ambachtelijk tekeergaande rebellen.
Het was schandalig crimineel gedrag:
De Franse slag, maar niet met Franse slag.…
Eerste dag van de herfst
gedicht
3.5 met 2 stemmen
36.326 voor Mano
Het was een warme avond,
mensen zaten op balkons, leunden uit ramen,
en iemand riep:
'Weten jullie wat er nu gebeurt?'
'Nee.'
'Iets bijzonders, iets heel bijzonders...!'
iedereen probeerde het te raden,
gedachten kraakten,
harten bonsden,
nú gebeurt er dus iets...iets heel bijzonders...
de wind stak op
bomen lieten…
VERLANGEN
poëzie
4.0 met 1 stemmen
4.136 Was ik een vogel, met gezang
Spreidde ik mijn wieken uit;
Dan sloeg mij 't hart niet wild en bang.
En vloog ik naar mijn bruid;
Snel ging het over stad en land,
Van zee tot zee, van strand tot strand
Naar u, mijn lief, mijn lust!
Waar Holland's duin rijst boven 't zand,
Dáár vond ik rust!
Al wuifde en ruiste 't groene woud,
Waar ik langs…
Woensdagochtend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
626 Toen ik deze woensdagochtend wakker werd,
was je in mijn vreemdste droom verdwenen.
Geen kaarslicht meer of witte wijn,
je kon niet langer bij me zijn—
een snelle trein naar nergens,
nog vol van de nacht.
De dag hield me een spiegel voor,
zag geen geweten in de glans.
In de weken voor de nieuwe waarheid
had jij mijn achterdocht doorboord.…
De eik en het gras
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
86 Schaduwen dwalen langs het woud.
Het is mijn manier van bidden.
Voor wat voorbijgaat.
Voor wat weer opstaat.
Er komen nieuwe mensen aan.
Ik voel hun haast, hun twijfel.
Zij lopen op dezelfde wegen.
Zij ademen dezelfde lucht.
En daar is ook die oude 'ik'.
Die zich verstopte in het donker.
Ik viel destijds diep voor hem.
Nu kijk ik naar…
assimilatie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
132 nu de wegen zich haasten
bomen en struiken in
omsingeling raken
is het brein ongehoorzaam
aan alles wat zich opdringt
slaap lijkt op een vergoten fles wijn
die in de gootsteen haar weg vindt
naar een groter, bescheiden nat
waarin zij zich mengt met de resten
van dat wat mij ver weg van het leven lokt
door het in eigen taal verslindende…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Het leven bespaart ons niets:
namen, van de ene op de andere dag, weg,
de verre grens waar mensen worden geteld,
het water dat een dijk vergeet
en tot in de kamers klimt.
Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.
Het stijgt langzaam naar het licht:…
In blijde verwachting
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
177 onse eerste dienaer des lands
gaet met sijnen naesten beminde
het vaderschap tegemoet;
.
doch de daertoe noodighe daet
volghde niet den ouden wegh
waerlangs het leven
meestentijts sijne wordinge vindt.
.
met sijnen man,
ende eene draghende vrouwe,
gewilligh in herte ende gave,
ende een voor ons naemloos korrelken
uyt het graen…
Jeugdherinneringen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
686 Mijn wieg stond
Waar ik geboren ben,
Niet ver van hier,
Maar niet om de hoek.
Heimwee heb ik niet,
Verlang niet naar die tijd terug,
Hoewel d’herinnering
Louter mirre en honing biedt.
Sindsdien veel tijd verstreken,
Al lijkt die stil te staan,
Alles staat mij klaar voor ogen,
Alsof ik er nog ga.…
Certificaten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
79 Oma, wat is dat?
Met die mooie letters?
O, dat is oud papier
Dat is niks voor jullie
Dat hangt er nog
van vroeger
Toen had Oma iets gedaan
dat de mensen goed vonden
Andere mensen
doen ook goede dingen
en die krijgen geen bewijs
maar dat vinden ze niet erg
Ze hebben mooiere herinneringen
aan hun leven, dan zo'n certificaat
of diploma…
Waar het hart mag uitademen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
33 Je hebt je groot gehouden,
ook toen je kleiner wilde zijn.
Je legde om wat kwetsbaar was
een ketting, schakel voor schakel,
om niet opnieuw te breken.
Wees zacht voor wat je heeft beschermd.
Er waren dagen
dat je niet anders kon
dan vasthouden,
doorgaan,
de adem hoog bewaren in je borst.
Maar niemand kan een leven lang
alleen maar inademen…
Zinnen
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
81 Golven dragen mij
stromingen van tijd en rust
zee vol echo's
Ik laat me meevoeren op de golven van het leven,
waar onverwachte wendingen mijn binnenwereld raken.
Soms brengt een stroming mij even tot verstilling,
en voelt het verre verleden dichtbij in het heden.
In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering,
en laat de natuur voorzichtig…
De dragende kracht
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
107 De wereld draait in een haastig ritme voorbij,
terwijl de avond zachtjes over de daken valt.
Soms weegt de stilte zwaarder dan het harde geluid,
maar in de luwte groeit een onzichtbare kracht.
Wanneer de muren om ons heen te hoog lijken,
en woorden de leegte niet langer kunnen vullen,
blijft er een universele warmte overvloeien
die harten raakt…
Oktoberfeest; Rubiks Kubus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
94 Simpel gezegd begon de ellende
bij de Rubiks Kubus (met apostrof)
die in een stoffige hoek is beland
uit zicht van de buffelende bende
waarna keer op keer het bal opende
met het vervolg op de val van goden
door een wraakzuchtige dode verteld –
en wat de struiken nog meer aanboden
echter wordt dat bord ochtenddrab
telkens enkel wortelloos…
de berg Parnassus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
50 we gaan de tuin aanharken
de ramen nogmaals zemen
het leven leiden dat we
opdelen in herinnerbare stukken
als vergezichten
met foto’s vastgelegd
souvenirs, geboortekaartjes, geuren
we bladeren door fragmenten
stellen ons nogmaals de vraag
-gaan ter tafel
en vergeten de namen…
Veel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
89 Er loopt veel door elkaar
Nog vol van waar
ik gister was
naast dochter zittend
zij slapend kind in arm
daarom fluisterend
over voorbijgaan aan iets
maar voelen dat herstel,
een elkaar wel begrijpen willen
juist dat ik kind, zij moeder, wijze.
En dan wat ik tegenkwam in trein
het zien wat buur bekijkt
op zijn phone
het horen van…
Verhuizing
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
47 Ik ga op wereldreis en ik neem mee.
Tweeduizend koffers. Honderd-
drieënnegentig dromen
als foto's van toekomst in mijn hoofd.
We gingen door woestijnen en overzee,
sliepen onder treinen, hadden geen wc. Ik
wist geen weg meer. Die liet ik achter me
net als de echo van duizend angsten.
Is het nog ver, vroeg ik om het uur. Uren
werden dagen…
Notre Malheur
snelsonnet
3.0 met 6 stemmen
110 Men moet er af en toe eens even uit,
Het leven draait tenslotte niet om werken,
Ik kom graag in musea en in kerken,
En dit keer nam ik ‘Frankrijk als besluit’.
Maar op ons reisdoel lijkt men niet goed wijs:
Helaas, daar gáát ons weekendje Parijs!…
Het Huwelijk
gedicht
2.0 met 295 stemmen
28.950 Ik heb je alles gegeven:
een gedicht, mijn maandsalaris
en een kind; wil je nu even
kijken of het eten klaar is?
----------------------------------------
uit: Van mens tot mens (1948)…
Zomerdood
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.965 O herfstvertedering in het stille woud,
Waar bruine blaadjes rusten op de poel,
Of langzaam drijven zonder lust of doel
En bomen prijken met het som'bre goud
Waarmede 't bos om zomerscheiden rouwt,—
0 bruin-bestrooide lanen, leeg en koel,
En vale bermen, kalme mijmerstoel,
En blaad'renweb, waardoor de hemel blauwt!
Sterf rustig, zomer…
Odysseus’ verhaal; zeelied(en)
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
475 En toch weet ik zeker dat ik haar zag
door de nevelen van opspattend water
golven die hun kalmte niet bewaarden
maar daar voor mij haar stem zeefden
haar klank over harde riffen zwevend
Mannen die niet opgewassen waren
tegen verleidingen van wensdromen
eindigden op de bodem van de oceaan
bedolven met welgemeende gebeden
doch onder zwaarwegender…
Onderweg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
96 We denken — het is nauwelijks te horen —
dat de authenticiteit van ons denken
ons voor dwaal-angst kan behoeden.
Maar het kompas van onze harten
deelt zich slechts duister toe,
waar licht ons meer dan welkom is.
In deze wereld van oorlogen, armoede en ziektes
verdwijnen dromen, bomen en natuurgebieden.
Alles van bijzondere waarde is kwetsbaarder…
Zoals het is.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
315 Als je het niet weet
laat het dan voor wat het is.
Niets dat je echt mist...…
Alsof er niemand
netgedicht
2.6 met 16 stemmen
351 In brokstukken alleen
huil denk schrijf ik
vergeefs over de liefde
en de dood.
Alsof een haas over
sloten springt
ontwijkend en ontembaar
haakse bochten neemt.
Jij daalde af in de
diepte van de nacht
waar ben je geliefde
onkenbare sterrenman?
Langs eindeloze draden
weef je me
in verlorenheid vast
ik kan niet bij je komen…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als…
Wat nog niet bestaat
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
40 Kennis weet
hoe ver de maan van de aarde staat,
hoeveel sterren er zijn
en waar het licht naartoe gaat.
Maar wie vertelt de nacht
dat hij ook een hemel kan zijn?
De verbeelding trekt een stoel bij
waar nog niemand zit,
zet een raam in een muur
en kijkt naar buiten.
Zij maakt van een handvol letters
een brief aan iemand
die…