voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.561):

Alsof er niemand

In brokstukken alleen
huil denk schrijf ik
vergeefs over de liefde
en de dood.

Alsof een haas over
sloten springt
ontwijkend en ontembaar
haakse bochten neemt.

Jij daalde af in de
diepte van de nacht
waar ben je geliefde
onkenbare sterrenman?

Langs eindeloze draden
weef je me
in verlorenheid vast
ik kan niet bij je komen.

Noch de weg aan je vragen
een stotteren in
brokstukken over beminnen
over beschermen.

Binnen de tralies van de tijd
schrijf ik je
vertwijfeld dichterbij
alsof er niemand leest.

Schrijver: J.Bakx, 20 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: afscheid

2.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 346

Er zijn 5 reacties op deze inzending:

J.Bakx, 2 weken geleden
Dank jullie wel, R.E.N.S. en KarelMaria en Peter (nogmaals) voor jullie bijzonder attente reacties. Iedere keer opnieiw ben ik er blij mee!
KarelMaria, 3 weken geleden
*

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

*
Rutger Kopland

Dank voor alles, Joseline!
R.E.N.S., 3 weken geleden
..en je geeft daar
behoorlijk begiftigd pogend
op ingetogen wijze woorden aan
J.Bakx, 3 weken geleden
Dank je wel, Peter!
Het voelt voor mij niet als obsessief pogen om dichterbij te komen. Ik probeer in dit stadium alleen maar te overleven.
Peter Toll, 3 weken geleden
Hartverscheurend mooi, Joseline.

“de tralies van de tijd”: mooie vondst!

Dank je wel.


Gefeliciteerd met je 2.300e gedicht op deze site!


P.S. Wat zou er gebeuren, als je zou stoppen met het (bijna) obsessief pogen om dichterbij te komen?

reageer Geef je reactie op deze inzending: