Alle inzendingen over echo

1044 resultaten.

Sorteren op:

zing mijn dicht

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 847
zing mijn dicht met rollende lippen als een golvende stroom langs milde oevers met sprietend gras voer mee met de waterige letters in noten gevangen en vind de melodie in een draaiende kolk daar vormen zij benedenwaarts gericht een spiraal van klanken waar de echo luistert haast onhoorbaar naar prille woorden zo vindt mijn dicht…

het kleinere kwaad

netgedicht
4.9 met 30 stemmen aantal keer bekeken 704
toen we ontwaakten voor dag en dauw in het deprimerende hotel mocht je niks meer eten dus ontbeet ik ook niet toen we de draaideur door gingen en de lift in stapten dacht ik terug aan het zwarte monster dat we op de echo zagen toen de afdelingsdeuren openzwaaiden en ze je wezen welk bed wilde ik je in een deken wikkelen je optillen en met…

EEN SCHREEUW OM HULP

hartenkreet
3.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.324
Mijn hoofd achterover gegooid kijk ik strak naar de lucht mijn echo weerklinkt in de ruimte 'k zie alleen de vogels in hun vlucht. 'k Voel de wind door m'n haren kilte heeft mijn adem weggenomen wie zal mij voor verder leed bewaren zodat mijn hart tot rust zal komen?…
Moeke20 april 2004Lees meer >

mini sonnet

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 810
Proporties Groots is de wereld, zonder vergelijk In het heelal krioelen sterspiralen waarin je tijdloos glorieus kunt dwalen Wij zweven rond in 't ruime hemelrijk Hier in de winter, plaatselijke tijd op onze schaal van mensen, merels, mezen een miniscule cel van 't wereldwezen weerklinkt de echo van oneindigheid In poezie, het hemelstormend…

We eten zo gezellig samen ... (sonnet)

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.504
borst- streek, breken stuk bij nader overleg of eigenlijk verdwijnt al wat ik zeg in de tomatensaus die wordt gemorst jouw letters los in de gratin gekorst bereiken niet mijn brug, mijn overweg ik leefde nochthans jaren uit je hand zolang zocht ik een warme binnenkant maar vond alleen een scherp en droog verstand nu schrikt de echo…

Rookmelder

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.252
De kreet kaatst tegen kale muren trilt na als sonar op het trommelvlies die in verlaten echo de leegte peilt op leven de stilte lang en breed in diepte meet Het is lang geleden dat er stappen klonken de kraan, soms ruzie, een daverende lach Tocht betrok de woning naast ons heden waar stof het voortgaan van de tijd verzacht Maar nu klinkt…

Labyrint

hartenkreet
3.1 met 36 stemmen aantal keer bekeken 1.777
De reis om het ultieme te bedenken in woorden zint naar een rijm als echo van oorden. Het boeit onderweg dit labyrint van taal wordt het een gedicht of toch een verhaal? Hoe diep kan men graven, hoe ver moet men gaan, om woorden te vinden wat bezielt dit bestaan?…
De Hertog7 februari 2010Lees meer >

muzikale beat van het lichaam

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 742
Vingervlug demonstreer ik een geuite levensdans Vol met bewegingen van het muzikale ritme Vloeit daar een golf van geluiden over met een Echo van zingende mensen en een lange wave.…
MiTcHeLL10 september 2010Lees meer >

Camera Obscura

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 558
tussen onleesbare bundels vol hoekige en hermetische woorden testamenten van dode dichters die spelen met wanhoop en liefde en drentelen achter schuifdeuren In deze verborgen camera obscura dringt nu lentelicht binnen het kruipt over de bladgouden vloer gloeit langs de rand van de rede en lost op in schaduwwater Ik zoek in galmende echo…

Stil verborgen

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 581
Een zachte klank weerklinkt als een echo voort. De glinstering uit jouw oog valt op mij. De band die zo ontstaat verbindt ons. En ogen verdrinken in elkaar. Zo drijven wij in gevulde ogen samen. De ogen gesloten in een moment van eeuwige liefde. We zijn als sterren, stil verborgen op zoek naar eeuwigheid.…

Benen

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 979
De echo sterft langzaam in de nacht. En dan haar prachtige ogen die roepen om een nieuwe dag een kans als goud bij regenboog. Maar met de wolken, drijvend langs Brabantse lucht, zowel zon als regenboog gestorven. Haar benen op de grond gezet.…

Ik hoorde klanken

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 748
zoals het koele water wiegt langs het riet op een warme zonnige dag woorden waarin het gevoel het diepste, kostbaarste van de mens lag verscholen rondom statige gewelven bleef het gesproken verlangen in een echo voor even hangen treffend als de adem een streling langs stoelen met zintuigen te voelen een kunstige omarming door…
Hilly Nicolay17 augustus 2012Lees meer >

als een asceet

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 510
het Wad graast op de eeuwige velden waar de herfst zijn kraamzorg heeft neergelegd, haar schoot schudt van schaamte nu ze naakt haar naamloze leden tentoonspreidt ergens raakt een voorspoedige dood de echo die haar loodst en ik vlucht in mijn langste adem - ooit alles raakt doorzichtig in de grijze wolken die als vruchtwater kleven aan…
elze16 september 2015Lees meer >

Ik schreeuw niet

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 876
herkende erkende in echo die schreeuw als mijn fluister pijn om wat is en wat had kunnen zijn jaren gedwaald sterren geschoten kompassen verlopen naar doelen van niks het stomme geluk van een roes gesoes van tevreden niets zien ik haatte had in de gaten dat stilstand verrot ging langzaam kapot pas later bij het ontwaken…
wil melker22 november 2006Lees meer >

Winterreis

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 599
Een magische wintermantel waaronder vredig, fragiel, nieuw leven groeit tot lentezon vorst ontdooit alleen zijn koude echo wordt gehoord. Winterreis...…
Katty wijns10 januari 2025Lees meer >

Het oerlicht van geweten

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 558
Het is de echo van miljoenen jaren, van harten die sloegen, van handen die hielden, van ogen die zagen: Anders doen, is breken. En breken doet pijn aan jou, aan mij, aan ons. Dat licht heet geweten. Dat licht is ons erfgoed, ouder dan tempels, ouder dan goden. En zolang het brandt, zijn wij mens.…

stille schreeuw

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 237
Ik roep je in de stilte van kathedralen, waar echo s vallen als tranen op steen – en hoor alleen mijn eigen hart, dat breekt als een viool onder oneindige vingers, toch blijft het spelen, speelt tot het laatste snik.…

Descensus

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 785
geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Zij ademen jouw leven

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 709
waar vroeger negeren dood verklaren was is nu de fone de grootste killer je zou zelfs hopen dat je nooit geboren was zelfs dan is er bestaan om lekker flink op af te geven maar zonder fone heeft dat leven geen zin want zij ademen jouw leven en het stinkt het schreeuwend pesten is zo erg dat er geen echo klinkt ze schoppen trappen…

Pulserend universum

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 770
- We weten niet waar de tijd begon, waar het einde ervan is maar we hebben er nooit genoeg van - Sterren in de duisternis van blauw tot vermiljoen cirkelen langs de eeuwigdurende spiraal steeds verder weg de echo van het verleden kan hen niet vinden onmeetbaar en niet aangeraakt door mensenhanden blijft alleen dit vergezicht onveranderd…
Willy Vittali24 augustus 2006Lees meer >

Liefde te leen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 479
de put dieper dan de echo kan reiken duister als in de diepste spelonken glad en bezweet met algenvocht verdriet in tranen verdronken het dal was dieper dan zijn bedding de stroom meedogenloos en wreed de groene heuvel onbereikbaar verdriet in tranen verkleed de berg was steil en glibberig met verraderlijk losse stenen de top in de verkleumende…

Als jouw woord mijn snaren vindt

hartenkreet
4.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.334
scala aan gevoelens rijk In alles overeenstemmend In jouw zee vol liefde zwemmend Je doet het me wel aan als ik je voor me zie staan Ik weet dat je me bemint De manier waarop je met me praat jouw woord mijn snaren vindt Hoe je me vasthoudt en zoent prille passie in me ontgroent Jouw liefdevolle schoonheid waarmee je mij verleidt een echo…
Namasté20 april 2007Lees meer >

Reis naar mezelf

hartenkreet
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 968
Diepe dromen, donkere nachten, mijn rugzak is al lang gepakt, alleen weet ik nog niet waar naartoe en voor hoelang; deuren gaan open, wolken vormen trappen, ik neem ze één voor één, en volg de prachtige kleuren die op me afkomen, de kleur van regenbogen; ik roep héél hard, maar er is niemand die antwoordt, tenzij de echo, stilletjes…
Steven19 november 2008Lees meer >

bloemen in haar haar

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 555
ze lijkt wel een spraakwaterval nu ze de angst kwijt is eerst klopte haar hart in haar keel maar nu ze dapper overwonnen heeft kan ze loslaten ze zegt…..jouw liefde maakt me mooier jouw warmte doet me glimlachen in de morgen jouw vertrouwen in mij draagt me door de moeilijkere uren de echo van je stem heeft me verlost van eeuwig durende…

Waar vlaggen wolken kietelen

netgedicht
3.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 616
Ik zou het leven hier zomaar willen bezingen een echo uiten over de toch doodgewone dingen.…

alzheimer...

netgedicht
4.6 met 42 stemmen aantal keer bekeken 1.602
En hoe ik ook roep, keer op keer, geeft zelfs de echo van mijn stem geen antwoord meer. En in de flarden mist van mijn verwarde geest keer ik terug naar het kind dat ik ooit ben geweest.…

De Bijbel in huis

poëzie
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.810
Droef zou 's Levens echo wezen, Klonk er niets dan 's Mensen woord: Waar de Bijbel wordt gelezen, Wordt des Heren stem gehoord!…

Donderslag

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 703
hij ging midden in de nacht nog ver van ’t ochtendgloren sloot de deur haast beminnelijk zacht doch enkel om de echo niet te horen stapte opnieuw het heelal tegemoet waar chaos geen weet heeft van rede en zoet met zuur wordt beboet; een tijde was weer verleden althans ontwaakt leek het zicht op ontluisterende stappen was het…

bijna 50

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 448
Toen verdween ze weer; maar haar donker kille graf herhaalde als een echo de raad die ze me gaf. Ik zweeg, maar mompelde nog net: ‘Vaarwel, rust zacht, lieve Jeannette.’…
Jack Stoop29 oktober 2020Lees meer >

Manier om te overleven

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 489
Wie de beloofde glans van z'n toekomst doorstaat, draagt een bloeiende woestijn in de ogen, vermomd in de schaduwen tot aan de dageraad in waar hij tot bedaren komt en hij de jaarringen van z'n leven kent die echo's gevormd in de medeklinkers en geschreven in de stemmen van de wind tot aan de ouderdom door de jeugd verstomd de…
Pama24 januari 2016Lees meer >