1304 resultaten.
Baldakijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
677 Ik weet wel dat ik op moet staan
om niet te blijven liggen
weemoedig staar ik naar de einder
golven met witte kruinen
vertellen een verhaal
maar het spookt zo in mijn hoofd
Ik spaar de tijd
in ongebruikte kamers
ik zit daar uren lang
maar het vallen van de noten
maakt me zo klein van binnen
hij staat vaak boven aan de trap
de man zonder…
Albasten schemering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 Beuzelen en talmen
met verstilde blikken
in half vergaan schemerlicht
ze vertoeven hangend in mijn tijd
in opgeloste tijden en halve tijden
de dis duimendik onder vleugelslag
een albasten schemering
als enige dimensie
rafelig en wazig de kaders
waarbinnen alleen fantasieën wonen
hullen zich in zweverige sluiers
wikkelen mij in weemoed…
AANKOMST IN DRACHTEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 Minzaam, toch ingetogen
ziet de Burgemeester Wuiteweg me aan
waar verspreide meidoorn wenkend bloeit
- zachtrood versnipperd roomijs -
en
lover van jonge bomen
statige oude beuken
tot mijn gemoed spreken
samen met
gevels van bezadigd wonen
of strevend ondernemen
een eeuwige boodschap brengen
vol aangename weemoed
die vredig gewekt wordt…
Wilde vrouw
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
745 madeliefjes van de notaris
en vogelhuisjes in mijn bomenkruin
wanneer jij tot bloei komt in mijn dromen
heb ik je lief met meeldraad en bloemenkroon
wees niet verlegen hier tot mij gekomen
nu ik als cultivar mijn mooiste specie toon
verander niet van karakter door mijn gedachten
er komen nog vele uitgekozen liefdesnachten
‘t zaad der weemoed…
Met droge ogen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
994 Mijn verzen kan
Ik met droge ogen
Voordragen, zo mooi
Als het publiek het
Maar wil, ik doe
Heus mijn best ze
Zo mooi te lezen
Dat de woorden van
Mijn gedicht als
Sieraden achterblijven
Bij de mens die luistert -
Een uitzondering ken ik
Slechts - die ene regel
Die mijn vader en mijn
Moeder raakt brengt mij
In mijn weemoed…
Mijn boom herdenkt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
534 Mijn boom herdenkt
de stilte van de zee
het verhaal waarin jij
bent heen gegaan
en mijn wanen
denken mee
mijn droom herleeft
de stilte
van de armoede
in werkelijkheid
mijn boom is beleefd
en leeft in stille aardigheid
zonder opsmuk
met een verlegen gebaar
staat hij daar in weemoed
met alle takken klaar
om het leven te vertakken…
De vogels van morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
967 Van de wolken die men weemoed
noemt, zal men genezen, en genezen
zal men stranden vinden, leeg als bomen
in december. Men zal water zien,
het vage varen van de visser, de dagen
zien omslaan van ijstijd naar dooi.
En jij zal zeewier zaaien, gewiekst
als je bent. Met lipstick en haarkam jezelf
restaureren.…
Nachtlied van verlangen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
836 Het diepste ik
dat ik van jou ken
laat mij hier weten
wie ik nu ben
onder maanlicht
in de nacht
en onbevangen
het is de stilte
in jouw zwijgen
die ik in mijn hoofd herken
als weemoedig nachtlied
van verlangen
het zijn dromen
die dikwijls verschijnen
wanneer de zomer
gaat verdwijnen
zonder wrange klank
van droeve heimwee…
Dagen vertragen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
687 Weemoedig land, verzopen van verdriet
doordrongen van kil bestaan
onder snakkende lucht, in grijs vergaan
en geen zonneschijn meer biedt.
Zijn het "her-ineringen"
die smachten doen,
zinnen verzinderen?
Waters door stilte gevoed
zieke zenuwbinding,
die naar diepe zielenpijnen voert.…
dicht op de huid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 in labyrinten verdwaald
zoekt ze met het kind
naar een luchtspiegeling
de hemel een verdampte koepel
verschroeide verlangens
in stolpen bewaard
gemangeld laveren ze tussen
de vervlochten grondtonen
van wanhoop en weemoed
ze klauteren op rotsig niemandsland
de duisternis kruipt met hen mee
alle ruwe kanten op
moeder wijst naar de…
Knisperend ritselend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
580 Ik zeg u dank, hoge platanen
Ook dit jaar is het uw tapijt
Weer dat verrast en zeer verblijdt
Al kan het nat zijn van uw tranen
U plengt die samen met de wolken
Ontroert mij, raakt mijn weemoed aan
Straks humus, zal het blad vergaan
Jong groen zal u daarna bevolken
De levenskracht die in u schuilt
Die zie ik aan met winterogen
Ik leef…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
826 De weidse gebaren van jouw golfstroom
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die heimwee
ben ik het kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen
laat het land van mijn hart jouw schip zijn
de…
Haar tranen
netgedicht
4.1 met 155 stemmen
669 Ze kijkt me aan, omfloerste blik
'k kijk weemoedig, terug
wat moet ik?
Ze kijkt me aan,
'k zie de langzame traan
traag lopend naar
beneden gaan.
Dan: alsof de sluizen,
hun deuren openen
komt de waterval,
over heur wangen gelopen
'k weet 't niet meer,
ben zo triest
en ik: ik huil mee,
omdat 'k niks anders wist.…
De cello
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
775 Eenzame cello zonder lied
Bedolven onder duizenden stofdeeltjes
Een hol hart dat weent van verdriet
Strijkinstrument met weemoedige klank
een strak viertal aan snaren
haar welgevormde hals zo rank
Vele symfonieorkesten heeft zij begeleid
Wankelend op haar staartpen
is zij almaar door de strijkstok gekastijd
Zwijgende cello in de hoek…
Oren
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
545 achtervolgd door schreeuwerige reclame
geboren om te horen, alles voor elkaar
voor alles wat niet nodig is
door vaart der tijden opgenomen
in gesloten inrichting, dikke muren
die geen geluid doorlaten
zonder stemmen die waarschuwen
voor de nacht die nieuwe doden telt
maar wie niet horen wil moet luisteren
naar zombies die over weemoed…
Green on red
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
553 Koppel-teken
Liefde trekt sporen
mijn hart timmert aan de weg
zaagsel van weemoed.
Red haiku
Blote klaprozen
dansen in de zomernacht
traag en onstuimig.
Zevende hemel
Strijkend langs haar dij
tot aan haar roze plooien
ik voel nattigheid.…
Jiddische rapsodie & Hellemuziek
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
417 weemoedig zong hij
zijn Jiddische rapsodie
hongerend gerijmd
dezelfde verzen
vierdelig en indringend
een lied zonder eind
over het leven
van alledag in het kamp
de pijn het gemis
Hellemuziek (3)
honderden malen
wordt elke maatslag een stap
buiten in de mist
van en naar het werk
hypnotiserend ritme
woordeloos stappen
denken…
Ons huis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
465 Dan voor het laatst de sleutel,
draai hem weemoedig rond in het slot.
Hou hem op naar de hemel,
en laat vervolgens alles achter mij los.…
Ratten en geluk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
426 Schoof ik mijn weemoed weg
meegegeven aan
rennende
chaotisch vluchtende en neer-
gevallen
guardian-ratten.
Uit mijn
zicht.
Ik dacht alleen
nog wel aan het drogen.…
Oeverloos
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
144 Hier heb je onlangs de blauwe rivier ontmoet
met de beminde vrede van de ongetemde natuur
en beide bruine ogen open op de gevleugelde vogels
woeste weemoed had
geen schijn van kans
in de weidse felheid
door de overheersende zon
je bent een wilde
vreemdeling geworden
het water trekt zich
van de oevers terug
terwijl de zwoele wind…
AAN ARABELLA.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.527 Want als dat hoofd in weemoed nederbukt,
Dat lieflijk hoofd, zo vreemd aan eigen smarte,
Dan, weet ik, spreekt de deernis in uw harte,
Waar andrer hand des levens distel plukt.…
uit een open raam verwaait de jazz
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
750 een flard gesprek
uit een open raam
verwaait de jazz
een trompet geeft
weemoed aan
de bas dreunt
huizen verder weg
en uitgelopen teer
verhindert het
verkeer te razen
de lucht is zwaar
van zomer en geel stof
de bomen stuiven
luizen lekken vocht
dat plakt op autoruiten
ik voel de hitte zinderen
er spelen nu geen kinderen…
clowns
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
921 achter maskers van weemoed spelen clowns
mijn waarheid in eenzaam spel
ontroerend ontwapenend echt
deinen ze mee op golven van vreugde en verdriet
zij spelen de ontmenselijking menselijk acceptabel
roeren in de likkepot van mijn emoties
ontroerend ontwapenend echt
ontmaskerend en spiegelend
leven zij op grote voet
halen zij dikke rode neuzen…
Bickerseiland
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.395 De herinnering maakt je weemoedig
'n jeugdig zorgeloos leven in de stad
terrasjes, musea, schepen op het IJ
helaas werd er toen geklad en gejat.
Tuig dat vrouwen lastig ging vallen
nergens kon je gezellig meer staan
's avonds geen brief durfde posten
daarom zijn we weggegaan!…
Vriendschap
hartenkreet
4.4 met 47 stemmen
6.117 Vriendschap is een open deur
een huis om in te schuilen
en als het soms eens moeilijk is
een schouder om op uit te huilen
vriendschap is aandachtig zijn
en steeds opnieuw luisteren
naar verdriet, weemoed, angst en pijn
en tussendoor een bemoedigend woord fluisteren
vriendschap is verbonden zijn
in angst, verdriet en lijden
en als de ander…
Zo rustig ligt het land
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
1.378 Zo rustig ligt het land
terwijl de zon al daalt
en wij vol weemoed zijn.…
Arendsoog
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.175 jouw oog was ik
met warme weemoed nog
uit mijn zomerende blik
bezie gisteren kloek vandaag en draag
verleden vragen naar morgen
van argwaan ontdaan
klaart de zee van zorgen
zie er vaste bodem dagen en wiek
erheen met kalmere slagen
kan op geluchte vleugels gaan
naar waar ik mijn stilte vind
mijn hart en tong ontsprongen
aan brekende…
Voor mij...
hartenkreet
4.2 met 20 stemmen
2.593 zelfgemaakte chocolademelk
een speculaasje van de bakker
slapen in m'n eigen warme bed
en op mijn eigen tijd weer wakker
voor mij ook niet overwinteren
in Spanje of een ander warm land
maar gewoon een gezellige wandeling
samen met jou hand in hand
voor mij geen duur kerstdiner
maar dankbaar zijn voor het leven
het jaar bekijken met wat weemoed…
Vervlogen tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
675 Omvleugeld door jouw tederheid
blaas ik het dons van de toekomst
pen ik veren in een tooi van hunker
naar de vrijheid van jouw bestaan
Zachtjes open ik mijn handen
teder strijk jij beide vleugels
als laatste groet over mijn huid
waar de pluisjes van ons leven
verwaaien in de wind
Wolken wenen weemoedig
walend moet ik jou laten gaan
gevangen…
Lege pen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.357 Haar lippen zwijgen letters
van nooit gesproken zinnen
fluisterend ademt zij namen
in de onbeschreven lucht
Haar pen, zo ongeduldig
schrijft het pad naar het einde
traag loopt de gitzwarte inkt
op haar allerlaatste benen
Het sierlijke handschrift verandert
heel langzaam in letters van druk
woorden van wanhoop en weemoed
vullen de laatste…