Alle inzendingen

begin september wakker en weerbaar als steeds de eerste kruisspin zijn web wappert in de wind één plensbui later is het versierd met tal van ragfijne druppels…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht, eigen ik me toe op dit papier. Rustgevende kracht.…

Architecten van het eigen zwijgen wij meten de muren van ons gemis in deze wildernis van nat beton heeft het grauwe grijs het laatste vitale groen uit de steden verdreven grote machines zingen hun kille refreinen waar ooit de wolf en de reiger stonden wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen hoe de passie van moeder Aarde zachtjes in…

De watertoren versmelt met regenwolken boven tinten van groen. De onrustige lucht versterkt de rust van het land.…

In de schaduw van de kerk Het veldje voor de wiegendoden Een wereld van zand Geen gebenedijde woorden Van bemoste cherubijnen Om alles wat hier roerloos ligt De wind maakt uit de kruinen Van de oude bomen De eerste herfstbladeren los…

Het was een mooie najaarsdag, het najaarszonnetje scheen, de laatste blaadjes dwarrelden van bijna kale bomen heen. In het park paradeerden stedelingen over de schoon geblazen paden in net iets te zomerse kledij. Kinderen dolden in de bladerhopen. Een al bejaard stel op een bankje schouwden nostalgisch rondom, wierpen korstjes voor de…

Ik kijk uit het raam zie mezelf lang geleden langs bomen lopen het gras betreden en in de verte m’n einde vinden. We vielen uit elkaar. De laatste mist. De zon die opkwam.…

hoe het kind ontluisterd de nacht beleend uit een trage droom en de grote man bedeesd achterlaat in een mui van angst waar didactiek geen macht herkent in het ondergaan van hectische exacerbatie omwille het teniet doen van brekende golflengtes met zeeën die behartigd zijn met een gillende branding struinen zeevogels het lege strand…

Een vreemde schaduw valt over de trap. Geen kat die struikelt, geen vader die aardappelen weegt op straat, maar het ruisen van een ver verleden dat in de hoek van de kamer slaapt. Wat raakt mij nog het geruis van een nieuwe lente? Ik heb mijn hoofd op kussens gelegd waar ver vergeten dromen stierven, en voelde hoe oude liefdes als scherpe doornen…

Het water klotst een beetje Ik moet nu gaan, dat weet je Achter het hek staat de breker in het water. Wat is hij zeker Zal ik over zijn stoppels strijken zijn lippen zoeken, of nog blijven kijken? Ik zie in het vage avondlicht evenveel als met mijn ogen dicht Een vogel klapwiekt ongezien het geluid van niets, misschien verdwijnt ook mijn…

Oude beukenstam herfstlicht door groene blaadjes stilte in het bos Wanneer de oude stam zich opricht tegen het zachte strijklicht van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert. In het dichtgeweven dak van grijze takken ligt een eeuwenoude kracht besloten, een kalme grens…

Onder de beuken vangt een dunne stam het licht wind beweegt het blad…

met twijfels redeneer ik of ik mijn huid moet vragen iets langer te onthouden dan ik, dit komt niet uit ijdelheid, bang dat de tijd zich ooit anders zal herinneren een datum, het gezicht van een kind, net of mijn huid later getuige kan zijn wanneer mijn geheugen het laat afweten terwijl ik daarover nadenk, zie ik hoe ook mijn handen…

bevrijd in de zin van het mogelijke verlost van een loodzwaar juk anders gaan leven en denken bikkelharde noodzaak zelfrespect en zelfkennis ook zelfzorg doe niet aan een ander wat je zelf niet wil seconde per seconde kiezen wat geschikt blijkt in het hier en nu volhardend verbazingwekkend wat leergierigheid vermag een heus privilege…

(voor Hans Andreus) De prenatale doem achtervolgde jou levenslang de hoedenspeld van jouw moeder maakte jou jouw hele leven bang de moord op jouw tweelingbroer had ook op jou kunnen zijn jij zocht andere gevaren op geronseld voor het Oostfront geduwd door jouw grootouders ontplofte er een granaat en was jij er bijna geweest die hoedenspeld…

Voor Maria van Royen Zij zeide langzaam verzen, en het was Een zoet geruchten als van zomerregen In windeloosheid, en het zeer genegen Aarzlend verwelkomen van wachtend gras. Koelte doorstreek haar stem, alsof een glas- Kralen gordijn klaar ritselde in ’t verlegen Bewegen van een hand; dan beefde tegen De vochte grijsheid plotseling een…

Ik lees een boek van achter naar voren en weet dat ik zo meteen op de bladzijde kom waar iemand een kruisje heeft gezet voor de allermooiste zin. Wat de allermooiste zin is weet ik nog niet, maar het is de zin waar ik 's nachts om huil omdat het ochtend is en ik een nacht niet heb gehuild omdat het ochtend... Zo keer ik wat ik denk om in cirkels…

Een boek, dat heeft me altijd kunnen boeien, Dat heeft me tot het schrijven aangezet, Zo maak ik steeds een snedig snelsonnet, Waarin ik wekelijks probeer te groeien. Net als ik eindelijk de beste ben, Zal blijken dat geen mens meer lezen ken.…

Voor jou heb ik mijn laatste kleren in de kast gelegd puur uit schaamte omdat ik ze niet nodig heb om de mensheid te fileren, En ik kom ook niet terug op mijn ernstige besluit voortaan de naakte waarheid te dienen ik eet geen vlees meer het is gewoon niet nodig de wereld te vernietigen met welvaart die pure welzijn in de weg staat…

Ze bestaan nog steeds kijk om u heen en luister naar de podcast van infloeënzers en hun contra-antipoden winnie the potter & harry poet en hun queeste naar de bizarre goudencirkelredenerende haagse kringentaal hanterende  hermetisch dichte en plenaire volzinnen prevelende feeks Niets nieuws onder de volle maan en de verre horizon?…

Jachtgodin uit steen gebeiteld Getooid in een korstmossen kleed Van grijze groene oranje kleuren Een landschap van veelvormigheid. Diana met arctische oogopslag Vastgehouden in graniet Een woordeloos wachten Van de gestolde jachtgodin Het hert laaft zich aan grassen Aan de bast van een boom Aan de jacht ontkomen In de ochtenddauw…

Soms glimlach ik naar de buitenwereld, terwijl er vanbinnen een storm woedt die niemand ziet. Ik hoef niet altijd oplossingen, maar wel iemand die echt luistert. Want achter elke stille strijd schuilt een hart dat gezien, gehoord en begrepen wil worden.…

Hij rijgt woorden tot zinnen, Die hij heeft verzonnen, Hem spontaan zijn ingegeven Komen zo tot leven. Vertellen van stille geheimen, Soms in de vorm van rijmen, Zijn dichterlijk streven. De stiltes die erop volgen, Worden door de tijd verzwolgen, Blijven evenwel hoorbaar, Zelfs ook al zijn ze onoorbaar.…

het glas is gebroken de bruidegom heeft het met verve al lang geleden in stukken getrapt en nog steeds zijn er, overal vandaan, pijnlijke splinters…

Eendjes zwemmen in het water ganzen lopen in de pas maar mensen zijn een edel ras: ze hebben zorgen over later Daar komt ook wel heden aan te pas, alleen weet niemand wat belangrijk is, waarheen voert onze levensweg, waartoe zijn wij op aarde, wat is goed voor jou en mij? Wij mensen zijn een pratend ras dat goed gedijt in een moeras van…

Ik kon het in huis niet uithouden, ’t Laatste lief stelde mij teleur Evenzeer als ’t eerste. Ik ging op het terras uitzien op de wouden, Trachtte mij te troosten met de allerteerste Bloemen en de allerbedwelmendste geur. Maar ’t was later seizoen dan ik dacht; de koude Bergwind trok dampen over de dalen, Grijs werd alle kleur. Ik dacht dat…

"Ober, de kaart vermeldt ook seniorenmaaltijd, is dat zonder zout ? of is dat een kleinere portie schnitzel, biefstuk of lamsbout ?" "Dat is een normale maaltijd, meneer van Zandt, met een extra verwenning voor de oudere klant, het eten wordt door iemand in de keuken deskundig voorgekauwd" ...…

De NPO acht haar nu onbekwaam om zich te houden aan normale codes en juiste nieuwsberichtgevingsmethodes. Toch was ON! een goed gekozen naam: Die flirt met Hitler was naast licht gestoord ook inderdaad volkomen ongehoord.…

Het is niet op alles en iedereen te plakken als het gaat om het leven: krijg ik dit of dat wel of niet maar gaat het om de dood de dood en alle levensfases van lijden, voordien: van licht tot zwaar van zeker weten of niet dan laat ik ongerust die onzekerheid toe voor een moment of langer maar laat het dan ook weer los ik weet dat er…

Eénbenig spiegel ik me in een zomerse plas aan een blauwe reiger. Wat weinig veren voor een vogel. De armen te hoekig voor sierlijke vleugels. Maar stilstaan op één been kan ik al. -------------------------------------------------------------- uit: Met armen te hoekig voor sierlijke vleugels, Altiora Averbode (1999)…