het draaiende lied van de deur

Ik ben geestelijk ongesteld,
niet zo’n beetje ook,
ik draag de wereld,
ik draag de rook,
ik draag de woorden die men laat.

Maar als mijn naasten neen zeggen,
neen, puur onaardig, koud,
dan kookt mijn bloed,
dan stijgt mijn hart, dan stijgt mijn hart in rook.

Schuifelend, zuchtend, traag,
bij de draaideur die zachtjes slaat,
vind ik geen aansluiting,
lichtelijk crimineel,
mijn tred verstoor, mijn tred verstoor.

“Pleurt maar op,” fluister ik zacht,
en wacht mijn adem, wacht mijn adem,
tot hij weer past, tot hij weer past
in het ritme van allen,
in het draaiende lied van de deur,
in het golvende lied van de wereld,
in het golvende, golvende lied van de wereld.

zot

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 29