959 resultaten.
Mijn vlakke land
hartenkreet
2.2 met 8 stemmen
991 Vlakke land met je vergezichten,
met je grijze wolken partijen,
met je duinen, dorpen en steden,
zo leef je in mijn hart en ziel.
Met weidevelden als gedichten,
waar je zo poetisch kan vrijen.
Met je toekomst en je verleden,
oude steegjes waar ik voor viel.…
Waterwildernis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
700 Het Spaanse riet met hoge pluimen
staat roerloos langs de waterkant
en aan de monding blinkt het ruime:
een zee die op de duinen strandt.…
Van huis tot thuis
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
620 steen met liefde
is gelegd maar die in
fundering en ontwikkeling
alle registers heeft opengezet
duurzame snufjes als
zonnepaneel en warmtepomp
zijn terstond geïnnoveerd
het selfsupporting zijn hebben jullie
in vele omzwervingen wel geleerd
ook de locatie is niet verkeerd
het vorndaal nabij zee en strand
met in het voorland nog de
duinen…
KROONVAN TABAK
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
532 vele kroegen’
Per kruiwagen- bepaald geen groot genoegen-
Naar huis gebracht, met flink wat averij
De meeste vrouwen hebben zwarte tanden
De reizigers vinden het niet normaal
Dit land kent ook gelagkamers die tollen
Moed drink je in, dat legt je angst aan banden
In’ t land van de musket en ‘t scheepsjournaal
Met Trijn en Bleecke An het duin…
Extase in de oase
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.531 Op de toppen van de duinen
stuiven witte hengsten,
Fatima wuift met haar sluier
naar de westenwind.
Spuitend water, een oase,
mannen en kamelen,
de woestijn een tamboerijn,
een rinkelende zandstorm.
Het donker kreunt,
het zonlicht dreunt,
een roodgekoonde horizon
rolt aan over de heuvels.…
Novemberstorm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
896 De duinen staan schrap
strooien ogen vol zand.
Takken zwiepen wanhopig
aan de stam die ze ijkte.
Steeds zwaardere breken af,
bomen sterven rij aan rij.
Klokken luiden de klepels
en klepels weer de klokken.
In Mexico beeft de aarde,
in Nederland huivert de zee.
Ik weet de dijken bewaakt
strijk en zet de wekker.…
Serveerster.
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.625 goud glinsterende manen
boven zwart fluwelen kraag
je bleke sproeten gelaat
met fonkelende blauwe ogen
jou met dienblad zien balanceren
op het drukke duin terras
geeft mij Vlielands schoonheid
op een presenteerblaadje
verstopt achter een boek
het hart kloppend in je broek
voedt een koel glas bier
je fantasie met wild plezier
mooiste…
Vogelenzang
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.767 Aan bos en duin ze ontzweven, plag en riet.
Hun is het licht en ‘t onuitspreeklijk lied.
--------------------------------------------
uit: Gedichten 1884-1925 (1932)…
Het kleine dorp
poëzie
3.7 met 12 stemmen
2.637 En van het duin gezien, het zonnige-hoge,
Ligt het klein dorp zo zonnekleurig dat
Ik met één blik van liefde het omvat.…
Alternatief kerstverhaaltje
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.460 God ligt in de duinen
te vrijen met Texelse Maria
of moet ik zeggen dekselse -
de vonken spatten ervan af.
God heeft natuurlijk gelijk
zijn heerschappij te laten gelden
over de memmen van Maria
die zwemmen in honingmelk.
Dat moet ik hem nageven
aan lust stelt hij geen grens
evenmin aan zijn geloof
ja zijn ogen schieten vuur.…
Vurig Verlangen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
560 in vele talen hebben we getekend
langs velen manen vielen er genoeg sterren
zonnestralen droogden onze vreugdetranen
eindeloos de nachten waarin we mijmerden
rennend door de duinen alwaar het helmgras wuifde
maakten konijnen dat ze wegkwamen door 't zand
bonkten onze harten als één, ogen die in elkaar opgingen
jouw gedachten werden de mijne…
Zilte voeten,
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
534 een eerste bruiloft
te vieren, beschut tegen raadselen
van de toekomst en de wind, wie van
ons het ruisen van de golven, het spel
van elementen wilde zien, besteeg
het helmgras naar de top, tuurden
naar de kim en verder tot ons andere
werelden invielen en naar de zilveren
meeuwen keken om hun zwaartekracht
te meten, de top van het duin…
Vurig verzet
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
815 Als ik iemand de honderd heb gegund,
dan ben jij het, zo laf neergeknald
door een Duits machinepistool in de
anders zo stille duinen te Bloemendaal.
Je geverfde, rode haren wapperen wat
mij betreft nog steeds vrouwmoedig
als liefdeskrullen in de Hollandse
wind.…
Hier
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
519 wolken
stuiven uiteen
gelijk het zand van de duinen
over het strand suist
een woestijn aan stilte
is het daar
de droogte
dwingt mijn raam tot mistig kijken
en ik staar naar de horizon
zie de rondingen van je krullen
voorbij mijn zicht wapperen
ik denk aan je
ik voel aan je
ik denk je te voelen in mij
aan mij voel ik je denken
voel…
Zomernacht.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.316 Ik stond op 't duin onder maanlichte lucht,
Rein blauw, dat plechtig rees en teder helde,
- Of 't aarde omveilgen wou - ver achter velden,
En ijle bomenlaan naar klein gehucht,
En stille duinrij, ingeslapen vlucht
Van doffe golven naast de lichtdoorwelde
Woelgolven van de zee.…
Een dagje aan zee.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 Zalige zilte zeewind waait over zee en strand
door duinen omrand.
Strandtenten vlak daarvoor, terwijl ik in de
verte het ruisen van de golven hoor.
Onderwijl zie ik surfers op schuimkragen razendsnel
voorbij gaan.
En boven zee meeuwen die scheerlings een duik nemen
en zo een visje pakken.…
Het lied van de zomer
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
539 een handje vol zwart geel gebekt
floot uit zijn nest in het tederste groen
het hoogste lied van de zomer
woest sprong de hond zijn tanden gewit
naar de slapende kat en beet in de staart
van de zonnende dromer
we liepen met vrienden bepakt en bezakt
in het heetst van de stad over zinderende wegen
door zand naar het goudgele strand achter duin…
De verte afstand wordt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
568 van samen drogen
opgetogen in het waterspel
de golven breken veel te snel
we dromen zon en kleden
ons met bruine kleuren
ik voel de spanning in je huid
en doe de tijd voorzichtig uit
heb je zeeën laten zien
bracht voor jou het water
in het eindeloze later
op het moegespeelde strand
we kleven zand
kraken schelpen op het pad
duinen…
Woonplaats
gedicht
3.5 met 8 stemmen
3.729 Wij planten
de dagen vol bomen en dromen van dijken
en duinen die als we er stranden nog lijken
op wat we bewaren. Wij sparen gedachten
en spannen steeds samen. Het noemen
van namen als vogel of wind overbodig
voor wie zal beamen dat alles wat nodig
is staat waar het hoort. Zoemen van
camera's blijft achterwege.…
Haar camera
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
475 Nagenietend van pindakaas duin zee en zand
de sacrale geur van heilig hout
straalt de moeder Gods achter een
lichtpiramide in een zee van kleur
nog mooier dan ze ooit was
dan bestook ik haar met vragen
waarom is nu altijd maar even
gisteren legde een vriend
het allemaal zo goddelijk vast
bij alle foto, s die zij heeft genomen
dacht…
in bloedrood gaan
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
657 je hebt
mijn bodem doorgrond
vond zand zee en duinen
een plaats om ongestoord
te struinen langs
de lijnen eb en vloed
het weidse uitzicht
deed je goed gaf ons de moed
de plek om van elkaar te houden
liet je drijven in de zee
ontdaan van alle zorgen zo werd
vandaag weer ongemerkt morgen
nam je mee in vele vergezichten
maar pas…
Energie, groene!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
446 In een pan, in het duin
op het Wassenaarse naaktstrand
raak ik in de ban van mijn nietigheid
M'n blote billen voelen de miljoenen
zandkorrels, waarvan 1 exemplaar meer verbeeld
dan ik me kan voorstellen, aldus de Bijbel
Dan kijk ik met wijdgeopende ogen
naar de effen blauwe fletse lucht
en loer, tuur naar de horizon
van een zo rustig kalme…
en doe de tijd voorzichtig uit
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
618 opgetogen in het waterspel
breken de golven veel te snel
we dromen zon en kleden
ons met bruine kleuren
ik voel de spanning in je huid
en doe de tijd voorzichtig uit
ik heb je zeeën laten zien
bracht voor jou het water
in het eindeloze later
op het moegespeelde strand
we kleven zand
en zijn verbrand
kraken schelpen op het pad
duinen…
voel koele kleur van groene schaduw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
901 ik ging weer even terug
waar korte beentjes
eindeloze wegen liepen
in een zomershete zon
de weg naar zee
was recht nog krom
omzoomd met
kilometers vergezichten
dat wat wij wisten
lonkte aan de horizon
duinen en het golvend koele
water waar je eindelijk in zwom
weer ruik ik dennengeur
voel koele kleur
van groene schaduw
langs…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…
Versmelten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
579 Ik voel me zo verloren zo angstig en zo bang
Versmelten met een ander dat is wat ik verlang
k’Heb zulke slappe benen dat ik er niet op durf te staan
Daarom zou ik het liefste totaal in jou opgaan
Jij kunt mij dan leiden op mijn levenspad
Richting vergezichten naar bos en duin en stad
Samen voelt het fijner beter dan alleen
Immers in m’n eentje…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
587 Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die intieme heimwee
ben ik het spelende kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat
zeevriend, leen mij de weemoed…
gesprek met de Vos, aardedonker II
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
2.079 boven op ’t duin zit hem te kijken
statig en fier, bitteke roestig
zijn kop in de wind, wapperende
pluimstaart, bijkans een oude graaf
hij ziet mij, ruikt mij, maakt mij
kwetsbaar en klein, bekanst bang
doorheen de duindoorns en bramen
ga ik op hem af, voel iets machtigs
voor mij, beef en worstel met vragen
een klein konijntje springt…
weer thuis
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
736 wegblokkades
voorbij op kijkduin naar strand
wind wild kolkende golven
geulen wallen kreken
van alles vloeide en schoof
in wording een bord verbood
een man die niet hoorde zei
granaten als je niet verzuipt
ontplof je
opvissen kun je vergeten
in stukken gereten
dat stelde me gerust
de mensen verwarmd in hun huizen
ik huiverend hoog op duin…
HOLLAND
poëzie
3.9 met 36 stemmen
5.787 Grauw is uw hemel en stormig uw strand,
Naakt zijn uw duinen en effen uw velden,
U schiep natuur met een stiefmoeders hand, –
Toch heb ik innig u lief, o mijn Land!…