1000 resultaten.
Regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
464 Verschoven is de aarde, bedolven
onder je vloed. Woedend was je baan maar
oude sporen zijn vergaan. Schoonwassen
is je passie en ik lach van oor tot oor.
Regen je bent een vriend, gratis
maar niet goedkoop. Ik heb je nodig
op mijn nog te droge land. Waar vruchten
zullen groeien en het mooiste nog moet
bloeien.…
Dan de mist
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
535 het glas is nader
de mist die hij ziet
zijn oog in staar
voelt wat hij verliet
of bedenkt het gebaar
een grijze vloed te stoppen
die mondhoeken sluit
en het hart op de tong laat
drogen achter een beslagen ruit
de aarde voor hem
ligt al ver achter zijn tijd
groeven graven nog dieper
de vlakte lijkt zich al uitgespreid
terwijl zijn wereld…
Duinlied.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.279 door duinen omschorst;
Wat u belaag' op de vloed of op 't land,
Zwichte als de golven voor 't schuttende zand.
-------------------------
uit: De Gids (1839)…
Prettige Feesten!
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.020 Ik wil uit jouw handen eten
het zoete water van jouw bron
jouw vingers op mijn naakt bestaan
en nu en vaak me aan jou overgeven
eb en vloed, licht uit de de zon…
Prooiboom
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
521 Over lage velden rolt dreigend de nacht uit
een zee van duisternis spoelt
als een onstuitbare vloed over het weerloze woud
het daggeluid sterft in de stilte
achter het masker van het inslapende licht
fluisteren geesten lange avondgebeden
die schijnbaar loos hun weg langs dode takken
de vaart van de wolken achterna zweven
de verstoten boom…
Zoals lang geleden - deel 5 epiloog
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
536 Zoals lang geleden de Piggelmee's
deden; het dwergenpaartje aan de zee,
wier leven weer tevreden kabbelde
bij eb tij; en bij vloed tij spoelde
er nog wel eens wroeging voorbij.
Hun harten bleven sneller kloppen
als ze lazen over alle luxe in
de krant, maar de les was heel hard
geweest en zo kozen zij weer met
gezond verstand.…
Echo uit onszelf?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
375 Als we willen weten
wat en wie we zijn laat
het waaien met de kop
in toekomstige tegenwind
het uit te schreeuwen in
stil geluid in het achterland
migratie tussen eb en vloed
onderhuids wat we niet zien,
niet alles strandt wat we vinden
hebben aanrollende golven een
eigen naam, benoemde entiteit
als ziel van de oceaan, vloeibare…
Uitwaaien
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
551 Ja of het nu eb is of toch vloed.
Bij die grote zee zijn dat voelt pas goed.…
steekspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Uit elke vrouw wordt een man gebaard
met week vlees en bloed in de mond
gespeend met melk en zorgen bezwaard
schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond
En wanneer het ebben komt na de vloed
liggen ze op een hoop benen en bekkens
gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed
het venijn met vuur de adem in de kwintessens
Waarna veel napraat…
twee pennen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
458 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
ver is mijn Wad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 het land naar zee grenst
oevers over de wrakke
kwelder die met water
lijkt besprenkeld
morgen is de zee weer
haalbaar dichtbij
en draaien kolken onbemand
de wisseling van wacht, eb naar
vloed in tijden nooit gekeerd, onhebbelijk
staar ik naar het Wad dat steeds opnieuw
in dromen aanlandig mij verrast
zij is als een viool ter hand…
Schuimkoppen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Als ik wil schrijven
een soort gedicht of een lied
blijven woorden als op golven drijven
en verdwijnen onder koppen schuim
vaak over seizoensgebeuren
of emoties van vreugde, soms verdriet
natuur en vreugde wil ik uiten
het ander liever niet
teken wat harten in het natte zand
terwijl ik bezig ben komt vloed
breken golven op het land…
zo vonden wij elkaar na duizend jaar
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.324 kropen in elkaar
het hoge duin, de zon
een zwarte bui verdronken
in de geur van hennahaar
onder het hemeldak
een bank met uitzicht op de
rand van regen, de zee blauwt
branding aan de koele kant
we liepen onze jaren terug
terwijl konijnen speelden
de duinen zich verveelden
en vluchtten voor de wind
de zee kwam verder
met een vloed…
hoezo
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 wanneer ik me verontschuldig
en tranen mij plachten te
ontwrichten van hetgeen
van wat ik doe, zijn
mijn woorden de halte
dewelke ik aandoe en spreek
met zachte stem
: tranen zijn de waarheid van de ziel
en ik voer mijn bescheiden
betoog alsof er geen eb en vloed
bestaat, slechts een komen en gaan
van alle lot - ervaringen die ik
als…
Bij de Beelden aan Zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 me komt zitten
en 'k, onverstoorbaar lijk,
'k mijn hoofd op je schouder vlij,
mijn arm om je rug
Zullen we wat op strand gaan liggen, vraag je
Zoals jij dan ligt
met je hoofd op mijn buik,
'k jou gebruik om je oren,
je stekelig haar,
je denken te masseren
we wegdromen in zand
en een weten van glinsterend water,
een komen van vloed…
instrument
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 als richtboeien schepen
laten laveren op een plots
draaiende uit de kluiten
gewassen bries
zo ook is al het schrijven
nodeloos en slechts een
teken van onmacht, terwijl
etmalen draaien en het zonlicht
weerkaatst tegen de druk
bezochte maan
is besluiteloosheid eigenlijk
een wens om alles maar te
laten gaan, het onhebbelijke
is als vloed…
Panta rhei voorbij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
412 De rivier stroomt meanderend
In een vloeiende loop naar de delta,
Waar het zoete water
In het ritme van eb en vloed
Vermengt met het zoute van de zee.
De stroomversnellingen en watervallen
In de stroom van bron tot monding,
Wisselt af met de rust van meren,
Waarin ’t hemelse blauw zwemt.…
Machteloosheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
209 als eb en vloed die niemand ooit besloot.
Ze zeggen niets meer,
maar bewegen alles.
Het zand onder ons
is gemaakt van wat ooit wat was
Herinneringen toen het strand nog onschuldig was.
Zand wat transformeert in glas.…
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten
poëzie
4.1 met 40 stemmen
22.865 En toch, zo eindloos smacht ik soms om rond
Uw overdierbre leên de arm te slaan
En luid uitsnikkende, met al mijn gloed
En trots en kalme glorie, te vergaan
Op uwe lippen in een wilde vloed
Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.
---------------------------
uit: Verzen (1894)…
Een wens
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
4.290 De duinen glijden langzaam
in de vloed van onze harten.
Een branding vol verlangen,
in dagdromen gevangen.
Een veilige plek wordt geboren
in een verlaten hutje aan zee.
Hand in hand zoeken we
naar antwoorden, wij met z’n twee.
Nooit komt er een einde
aan deze stille wens.
Onze vingers glijden
over de horizon, heel intens.…
Lisbloem
poëzie
3.6 met 15 stemmen
2.828 Over het veld ruist een lied van de vloed,
Kostlijk als harpspel van zilveren snaren,
Brengen, bezield door het koeltje, de baren
U met de morgen haar groet!
Schijnt u het leven geen heerlijke droom?
Zachtjes op 't zuidelijk windje te wieglen,
Eeuwig uw sierlijke bloemkroon te spieglen
In 't kristallijn van de stroom?…
Meedogenloos geplukt
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.979 Het gele rokje volgt haar passen
deinend als het spel van eb en vloed
De lange blonde lokken glanzen
alsof zij met de zomer sjansen
stralen verbinden in gouden gloed
Welvend lachen de volle lippen
witte tanden in blinkende lijn
ogen blikken verwonderlijk blij
bij het zien van de kleurrijke wei
waar mams boeket snel geplukt zal zijn
Het…
Maria by 't kruise
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.622 Een hete tranen-vloed haar uit de ogen sprang
Een uitgetogen zwaard door hare ziele drang
Aanschouwende haar vrucht, aanschouwende de scharen.
Het krachtige geloof weerhield ze in die nood
Dat zij niet met haar kind en smakede de dood:
Nog leed ze meer als ooit de grootste martelaren.…
O, dit geluk bij u te zijn!
poëzie
2.5 met 13 stemmen
2.481 Het breidt zich uit, gelijk de vloeden
Van licht nemen de wereld in.
O, dit geluk bij u te zijn
En al ’t andre te vergeten,
Alleen te leven van het weten:
En ik ben de uwe en gij zijt mijn!…
Uitgesloten
hartenkreet
1.7 met 6 stemmen
1.920 Jaren ben ik donor van bloed
de rode vloed door meters vaten
getapt terecht de bloedzak in
Het apparaat links van mij
tapt het rode vocht, want
bloed geven moet, is goed
Zoals gezegd: ik doe het jaren
mijn leven destijds met bloed gered
terwijl mijn wereld observeerde
Jaren was ik donor van bloed
nieuwe veiligheidsmaatregel, per direct…
Het elfde gebod
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
796 Mijn ruis raast
richting horizon
waar de regenboog
klaroenklanken
kleurt
het blazoen tekent
nu nog de kim
terwijl die andere
einder verzuipt
in dronken zinnen
rest mij alleen
nog de kater
een blik op zeeen
van gedachten
danst door eb en vloed
terwijl het zilte
zout zwelgt in
hoge golven
smacht ik naar
een…
Op het eenzaam stervende najaar en muziekpassie van Bach
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
22 Breekbare oogleden winterse vloed
Lente komt ten berde
als u bij mij bent
uw hand in de mijne legt
ben ik niet alleen,
..is de zwanenzang er niet meer.
Glazige ogen
waar gaat u heen
in Gods naam laat niet alleen.…
Venetië
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.321 nu de eens fiere golvenbruid
die ‘t trotse hoofd niet boog voor zee
nooit komen meer de prachtgaljoenen
haar blik is leeg en ’t lijf verrot en wee
de lente als met nachtelijk geluid
de donder op de springvloed rijdt;
zelfs de verhevene weerloos aan het element
waarop zij in de dag afwijzend op neerkijkt
hoog over de Piazzetta zwelt de vloed…
Buiten het bedijkte land
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 Hier is het domein van de rivier, eb en vloed.
Kreken lopen dagelijks vol en weer leeg.
Iedere cyclus brengt nieuwe energie.
De bodem is vruchtbaar en uit dit met kleur.
Er is steeds iets nieuws te ontdekken
in door natuurgevormde sculpturen.
Eeuwen mensenarbeid laat zich zien.…
Ik altijd de hare
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.135 blijven varen
Samen één stuk
Ik altijd de hare
Storm tegen ons gekeerd
De golven hoog
Wij hebben veel geleerd
Van elk soort betoog
Een zachte wind
Streelt onze huid
Zonlicht is ons goedgezind
De meeuwen zingen luid
Heuvels en dalen
Zo zal het altijd gaan
Soms zullen wij verdwalen
Maar ook naast elkaar staan
Soms eb, dan weer vloed…